— …ose largohem nga puna, ose trupi im do të dorëzohet përfundimisht. Jam vetëm tridhjetë e pesë vjeçe dhe ndihem sikur jam shtatëdhjetë.
Ylvije Nushi shtrëngoi buzët në një vijë të hollë. Ndoshta në një cep të ndërgjegjes i erdhi keq, por ndjenja e fyerjes që mbante brenda saj ishte shumë më e fortë.
— Mos e ekzagjero. U sëmure papritur tani? Ne në vitet ’90 nuk kishim as për bukë, rritëm fëmijë mes vështirësive dhe ja ku jemi. Askush nuk u ankua. Ti thjesht je rehatuar, Fjolla. Djali im të ka mësuar me jetë të lehtë.
— Do të jetojmë me një rrogë të vetme, — tha Fjolla me zë të ulët, duke mos ia ndarë sytë tavolinës. — Do të shkurtojmë çdo shpenzim. Edhe ndihmën për ju. Ju merrni pension.
— Pension? — Ylvija ngriti duart lart me indinjatë. — Çfarë bëhet me atë? Dy qese ushqime? Unë jam mësuar të jetoj me dinjitet! Më duhen vitamina, më duhen trajtime! Jam nëna e tij, në fund të fundit! Kam të drejtë!
Në kuzhinë hyri Klajdi Marku. Kishte veshur tuta shtëpie, fytyrën e pa rruar dhe sytë e lodhur. Pa thënë asnjë fjalë, iu afrua Fjollës dhe vendosi duart mbi supet e saj.
— Mami, mjaft.
— Nuk po bëj sherr, po përpiqem ta bëj të kuptojë! — u kthye ajo nga i biri. — Klajdi, fol ti! Ajo vendos të rrijë në shtëpi dhe nëna jote të hidhet mënjanë?
— Mami, nuk ka më para.
— Si nuk ka? Ti punon!
— Po shlyejmë borxhet për trajtimet e Fjollës, — tha ai me një frymëmarrje të rëndë. — Dhe… nuk mund të paguajmë më tekat e tua. Kjo nuk është ndihmë, është mbajtje.
— Mbajtje?! — fytyra e Ylvijes u skuq nga zemërimi. — Mosmirënjohës! Unë jetën ta kam kushtuar! Nuk u martova që të mos të sillja njerk! Dhe sot më përplas në fytyrë një copë bukë?
— Paratë që merrje shkonin për taksi, restorante dhe çanta të reja, — foli Fjolla qetë. — Ndërkohë unë vishesha me rroba të vjetra.
— Mos m’i numëro paratë e mia! — ulëriu Ylvija. — Ishin të miat!
— Ishin të miat, Ylvije Nushi. I fitoja duke pirë qetësues me grushta që të përballoja ritmin.
— Ma jep kartën! — ajo u ngrit vrullshëm. — Edhe nëse është bosh, është e imja! Unë vendos për të!
Zgjati dorën me padurim. Fjolla nxori kartën plastike nga xhepi, e rrotulloi ngadalë mes gishtërinjve.
— Ma kthe kartën, jam mësuar me të! — vazhdonte të bërtiste vjehrra.
Fjolla ngriti sytë. Bindja e dikurshme ishte zhdukur.
— Jo.
— Si jo?! Klajdi, a po e dëgjon? Po ma merr kartën!
Klajdi bëri një hap drejt tryezës. Pa fjalë, vendosi mbi mbulesën plastike një faturë të zverdhur pengu.
Fleta ra mes tyre si një peshë e rëndë. Ylvija ngriu. Sytë iu ndalën mbi rreshtat e njohur: Zinxhir floriri, 15 gramë. Dorëzuesi: Y. Nushi.
Heshtja në dhomë u bë e padurueshme.
— Nga… nga e gjete? — i doli zëri i ngjirur.
— Rastësisht, — tha Klajdi pa emocion. — Para tre muajsh. Më kërkove çelësat e shtëpisë së fshatit në çantën tënde. Aty e pashë.
Ylvija bëri një hap pas.
— Klajdi, unë… mund ta shpjegoj…
— Atë ditë kur Fjollës iu zhduk zinxhiri. Dhuratë nga babai i saj. Ti ishe tek ne. Ndihmoje të sistemonte rrobat në dollap.