Fjolla kishte qarë për një javë të tërë. E kërkoi zinxhirin kudo, në çdo cep të shtëpisë, duke menduar se e kishte humbur diku pa dashje. Dhe ti… ti e përqafoje, e qetësoje, i thoshe: “Mos u mërzit, zemër, është veç një send. Shëndeti ka rëndësi.”
— Doja ta nxirrja nga pengu! — shpërtheu Ylvija, kur e kuptoi se s’kishte më nga të tërhiqej. — Më duheshin para urgjentisht! M’u prishën dhëmbët, kisha dhimbje të tmerrshme, dhe te shtetërorja nuk shkoj! Do ta kisha kthyer, betohem!
— Me ato para more paketë pushimi në sanatorium, mami, — tha Klajdi me një qetësi të akullt. — I pashë biletat.
— Po edhe nëse e mora?! — ngriti zërin ajo, në mbrojtje të vetes. — Jam nënë! Kam sakrifikuar gjithë jetën! A s’e meritoj pak qetësi? Ju s’ju mungojnë bizhuteritë. Nuk varfëroheni për një copë ar!
— Ai zinxhir ishte kujtimi i babait, — tha Fjolla me zë të ulët. — Ikja e tij na shkatërroi. Ishte e vetmja gjë që më kishte mbetur prej tij.
Klajdi e shikonte të ëmën sikur përballë të kishte një të panjohur.
— Dil jashtë, — tha prerë.
— Po më përzë? Mua? Nënën tënde? Për një hekur të verdhë?
— Jo për arin. Për gënjeshtrën. Për faktin që s’na do, mami. Na përdor sa herë të të duhet diçka.
— Rrini pra! — Ylvija kapi çantën, duke u ngatërruar me dorezat. — Jetoni si të doni! Kur t’ju vijë dita e keqe, do më kërkoni!
Ajo doli me vrull, duke përplasur derën e pallatit. Me duar që i dridheshin hapi aplikacionin për taksi, por ekrani i tregoi se nuk kishte para të mjaftueshme. U detyrua të priste autobusin. Era e ftohtë i përplasej në fytyrë, ndërsa në mendje i trokiste një mendim i vetëm: do pendohen. Patjetër që do pendohen.
Nuk u penduan. As nuk telefonuan.
Muaji i parë kaloi me mllef. Ylvija shpenzoi copëzat e fundit të pensionit për ëmbëlsira, kalonte me kokën lart para shtëpisë së tyre, sikur donte t’u tregonte se nuk i duheshin.
Pastaj paratë mbaruan. Plotësisht.
Frigoriferi mbeti bosh. Me habi kuptoi se djathi që blinte gjithmonë ishte bërë i papërballueshëm dhe faturat e dritave e ujit i merrnin gjysmën e pensionit. Filloi të blejë makarona nga më të lirat dhe copa pule për supë.
Shtëpia u mbush me heshtje. Dikur bezdisej nga telefonatat e Fjollës; tani celulari rrinte i heshtur me ditë të tëra. Vetëm thirrje automatike për kredi.
— Ju është miratuar… — dëgjohej një zë i gëzuar.
— Më lini rehat! — bërtiste ajo, e mbyllte dhe pas pak shpërthente në lot.
Në muajin e tretë iu prish zinxhiri i çizmeve të dimrit. Në punishte i thanë një çmim që e tronditi.
— Po është punë pesë minutash! — kundërshtoi ajo.
— Atëherë bëje vetë, — ia ktheu mjeshtri pa e parë në sy.
U kthye në shtëpi, nxori nga rafti i sipërm valixhen e vjetër. Brenda ishte makina e qepjes, e rëndë dhe e fortë. Dikur, kur Klajdi ishte i vogël, ajo qepte për gjithë lagjen.
Futi fillin në gjilpërë. Gishtat, të pamësuar me punë, i dridheshin. U mor gjithë mbrëmjen me çizmen, shpoi majat e gishtave, theu dy gjilpëra. Por në fund e rregulloi.
Të nesërmen, duke kapërcyer turpin, ngjiti një njoftim te hyrja: “Rregullime rrobash. Çmime të arsyeshme. Ap. 15.”
E para që trokiti ishte një studente nga kati i dytë.
— Teto Ylvije, më janë shqyer xhinset… — tha vajza me drojë.