— …dhe s’kam mundësi të blej të reja. A do të ma rregullonit?
Ylvije Nushi i mori xhinset pa shumë fjalë. I ktheu nga brenda, i drejtoi me kujdes dhe nisi t’i qepte me radhë të rregullt, fije pas fijeje, sikur të ishte punë për ekspozitë. Vajza, pasi i provoi, nxori nga çanta një kartëmonedhë të rrudhur dhe një çokollatë të vogël.
— Faleminderit! Më nxorët nga halli!
Mbrëmjen e asaj dite, Ylvija u ul në kuzhinën e saj të ngushtë. Përpara kishte një filxhan çaji pa sheqer dhe çokollatën e hapur. E theu një copëz dhe, teksa e la të shkrihej në gojë, e goditi një mendim i papritur: ishin paratë e para, pas shumë vitesh, që i kishte fituar me duart e veta. Jo para të kërkuara me mllef, as të marra si detyrim, por të ardhura nga një punë e ndershme, e dobishme për dikë.
Pak nga pak nisën të vinin kërkesa të tjera. Punë të vogla, që sillnin pak lekë: të shkurtonte pantallona, të ndërronte zinxhirë, të ngushtonte funde. Shpina i mpihej mbi makinë, sytë i digjnin nga përqendrimi. Megjithatë, në mbrëmje, kur dëgjonte trokitjen e rregullt të makinës së qepjes, mendja i endej diku tjetër.
Nuk sillte ndër mend fyerjet apo inatet. Kujtonte gjëra të tjera. Si kishte vrapuar Fjolla Nushi për t’i gjetur një mjek të mirë. Si Klajdi Marku ishte ngjitur me mundim në katin e pestë duke mbajtur televizorin e ri vetëm që ajo të mos ndihej e lënë pas dore. Ata përpiqeshin të ishin familje. Ndërsa ajo? Ajo i kishte parë si portofol që duhej hapur sa herë t’i tekej.
Zinxhiri… Si mundi ta bënte? Kujtim nga i ati. E dinte ç’vlerë kishte. E megjithatë e çoi në peng, vetëm për disa ditë rehatie boshe.
Gjashtë muaj më vonë, në një të shtunë të zymtë, Ylvija qëndronte para derës së djalit. Zemra i rrihte fort, sa dukej sikur do t’i dilte nga kraharori. Në duar mbante një qese të thjeshtë.
Shtypi zilen. Për një çast mendoi të largohej me vrap, por dera u hap.
Në prag u shfaq Klajdi. Ishte dobësuar, fytyra i ishte bërë më e ashpër.
— Mami? Çfarë ka ndodhur?
— Tungjatjeta, Klajd… Kam ardhur vetëm për pak.
Nga korridori u duk Fjolla. Sapo e pa vjehrrën, u tendos lehtë.
— E solla këtë, — tha Ylvija dhe ia zgjati qesen të birit.
Ai hodhi sytë brenda. Një kavanoz me reçel nga rrushi i thatë dhe një zarf i mbyllur.
— Çfarë është kjo?
— Reçelin e kam zier vetë. Në zarf… ka ca lekë. Do t’jua kthej nga pak çdo muaj. Për zinxhirin.
Fjolla u afrua një hap.
— S’ka nevojë, zonja Ylvije…
— Ka nevojë, — ia preu ajo me vendosmëri, duke e parë drejt në sy. — Shkova e pyeta sa vlente. Do ta shlyej të gjithën. Tani punoj. Qep rroba.
Hoqi dorezën. Duart i kishte me thonj të shkurtër, të ashpra, të shpuara nga gjilpëra. Duar pune.
— Unë… — zëri iu drodh. — Kam qenë budallaqe, Fjollë. Më fal. Jo për lekët. Për sjelljen time. Mendoja se dashuria më takonte pa bërë asgjë. Tani e kuptoj që duhet ruajtur, ndryshe humbet.
U kthye të largohej, duke fshirë sytë e lagur.
— Mami, prit.
Klajdi e kapi lehtë nga mënga e palltos.
— Ku po shkon? Uji për çaj po zien.
Fjolla mori qesen nga duart e tij. Nxori kavanozin dhe e ngriti drejt dritës.
— Me rrush të thatë? — pyeti me zë të ulët.
— Po. Siç e pëlqente Klajdi kur ishte i vogël. Ngjyrë smeraldi.
— Hyni, zonja Ylvije. Vetëm hiqni këpucët, se sapo kam larë dyshemenë.
U ulën të tre në kuzhinë. Avulli i çajit u përzie me aromën e reçelit. Zinxhiri nuk kthehej më. Por ndërsa shihte të birin që lyente bukën me kujdes, Ylvije Nushi e ndjeu qartë: diçka shumë më e çmuar se ari ishte shpëtuar. Dhe kjo, ndoshta, në çastin e fundit.