– Tringa, nuk e ke idenë çfarë kam për ty! – Lavdrim Bushati hyri me vrull në kuzhinë pikërisht kur ajo po mbushte çajnikun me ujë. Fytyra i shndriste nga entuziazmi. – Kam një surprizë. Kam prerë biletat! Turqi, det, plazh, bufe suedeze, gjithçka e përfshirë. Fiks siç të pëlqen ty!
Tringa Çela u ul ngadalë në karrige. Për disa çaste u përfshi nga një valë gëzimi të papritur. Në mes të mbrëmjeve të ftohta të dimrit dhe turneve pa fund në punë, ideja e një pushimi buzë detit dukej si një dhuratë e rrallë nga fati.
– Vërtet? – buzëqeshi ajo lehtë. – Sa bukur… Kur do të nisemi?
– Në korrik, – tha Lavdrimi duke u ulur përballë saj, me një ajër triumfues, sikur priste duartrokitje. – I kam menduar të gjitha. Hoteli është luksoz. Mami u gëzua aq shumë sa desh qau nga emocioni!
Sytë e Tringës u zgjeruan. Gëzimi iu shua po aq shpejt sa bora e fundit që tretet nën diellin e pranverës.
– Mami? – përsëriti ajo me zë të përmbajtur, megjithëse dridhja e lehtë nuk i shpëtoi. – Çfarë do të thotë kjo?
– Po si ndryshe? Edhe ajo është lodhur. Gjithë vitin rri vetëm në shtëpi. Është një rast i mirë për t’u shkëputur, për të pushuar, për të qenë bashkë.
– Bashkë? – Tringa e pa drejt në sy, me një vështrim që iu ngushtua. – Do të thuash se pushimin për të cilin kemi folur kaq gjatë, do ta kalojmë me Vjollca Mollën?
– Mos e merr kështu, – u përpoq ai ta zbusë situatën. – Ajo nuk do të na pengojë. E kupton që kemi nevojë edhe për kohë vetëm.
Tringa u kthye nga dritarja dhe psherëtiu thellë. Jashtë, fijet e borës rrotulloheshin ngadalë nën dritën e zbehtë të një llambe rruge. Mendimi se gjithçka në jetën e saj përsëritej sipas të njëjtit model e rëndoi. Lavdrimi dinte të merrte vendime me nënën e tij për çdo gjë, por me të rrallë e pyeste.
– Lavdrim, a e kupton që ky është pushimi im? I vetmi gjatë gjithë vitit. Doja qetësi. Doja të mos mendoja për gatimin, për rrobat, për vërejtjet e vazhdueshme të Vjollcës.
Ai u vrenjt, si dikush që është zënë në faj dhe kërkon justifikim.
– Çfarë doje të bëja? T’i thoja jo? Ajo është vetëm. Ka kohë që ëndërron të shkojë në Turqi. Ti… ti mund ta përballosh.
– Ta përballoj? – zëri iu ngrit, por ajo e frenoi veten menjëherë. – Mendon se është normale të vendosësh pa më pyetur dhe pastaj të presësh që unë ta pranoj, si gjithmonë?
– Pse po e zmadhon kaq shumë? E bëra për mamin. Duhej ta shihje sa e lumtur ishte.
– Atëherë shkoni ju të dy, – tha Tringa ftohtë, pa ia hedhur më sytë.
Lavdrimi u ngrit me vrull, i prekur në sedër.
– Nuk e kuptoj ku është problemi. Jemi familje. Është krejt normale të kalosh kohë me njerëzit e tu.
– E di çfarë, Lavdrim, – tha ajo me një qetësi që tingëllonte më e rrezikshme se çdo britmë. – Ndoshta problemi nuk është pushimi, por fakti që unë në këtë histori nuk pyetem kurrë, dhe kjo është diçka që duhet ta sqarojmë njëherë e mirë.