– Faleminderit për kujdesin. Sinqerisht. Por në atë pushim – pa mua.
Lavdrimi mbeti i ngrirë. Gjatë gjithë viteve të martesës së tyre, nuk e kishte dëgjuar kurrë Tringën të thoshte “jo” me aq prerje, pa asnjë hapësirë për diskutim.
– E ke seriozisht?
– Më serioze s’kam qenë ndonjëherë.
Ajo doli nga kuzhina, duke e lënë atë përballë çajnikut që ziente dhe mendimeve të veta. U fut në dhomën e gjumit, mbylli derën me kujdes dhe u shtri mbi krevat. Lotët i erdhën vetvetiu, por nuk ishin nga dobësia – ishin nga lodhja. Duke vështruar tavanin, ndjeu si brenda saj po forcohej një vendim i kahershëm. Aty, në atë çast, kuptoi se nëse do të përkulej sërish para tekave të Vjollca Mollës, gjithçka do të mbetej po njësoj. Dhe ajo nuk donte më “njësoj”.
Në mendje filloi t’i marrë formë një ide.
Dy ditë më pas, Tringa shtyu karrigen pas dhe u largua pak nga tavolina e punës. Zyra ishte e rëndë, ajri i ndenjur; në kokë i rëndonte ende biseda me Lavdrimin. Ai kishte zgjedhur ta varroste konfliktin në heshtje, sikur mjaftonte të mos e përmendte më që gjithçka të shuhej vetvetiu.
Por këtë herë ajo nuk do të tërhiqej.
Mbylli programin e punës dhe hapi faqen e një agjencie turistike. Ofertat rridhnin njëra pas tjetrës. Sytë iu ndalën te një udhëtim drejt Liqenit të Ohrit. Fotot e ujit të qetë si pasqyrë, shtëpizat e vjetra prej druri dhe malet e mbuluara me gjelbërim i shtrënguan zemrën me një mall të papritur. Klikoi për më shumë detaje.
– Ç’po planifikon, Tringë? Aventurë të re? – dëgjoi zërin e Rinesa Tolës pas shpine, që sapo ishte kthyer nga dreka.
Pa u kthyer ende, Tringa tha:
– Ndoshta po. Ohri. Kam dashur prej kohësh të shkoj.
– Ohër? E ke me të vërtetë?
– Pse jo? – u kthye ajo më në fund. – E di vetë si shkuan gjërat. Lavdrimi me të ëmën në Turqi, ndërsa unë… Nuk e përballoj më këtë situatë.
Rinesa u mbështet te karrigia.
– Atëherë shko. Bëje pushimin më të bukur të jetës sate. Vetëm sigurohu që s’do pendohesh më pas.
Tringa pohoi me kokë.
– Nuk do të pendohem.
Të nesërmen, duke u kthyer nga puna, ajo hyri në agjenci dhe pagoi kaparin për udhëtimin. Kur doli prej andej, pas shumë kohësh ndjeu një lehtësi të vërtetë, si të kishte hequr nga supet një barrë të padukshme.
Në shtëpi, Lavdrimi rrinte i shtrirë në divan, i zhytur në telefon. Qetësia e tij e shtirur e irritoi menjëherë.
– Ç’ke sot që dukesh kështu? – pyeti ai, pa ia hequr sytë ekranit.
– U mora me një punë të rëndësishme, – tha ajo ftohtë, ndërsa varte pallton.
Ai u shtri edhe pak dhe shtoi:
– Dëgjo, më mori në telefon mami. Paska blerë një fustan të ri. Ti nuk e… – e la fjalinë pezull, më në fund duke ngritur sytë drejt saj.