– …ke harruar se edhe ty të duhen rroba të reja për pushime?
Tringa Çela shtrëngoi nofullat aq fort sa i dhembën.
– Lavdrim, – foli ajo ngadalë, duke e peshuar çdo fjalë që të mos shpërthente, – a mendon vërtet se unë jam e lumtur për këtë udhëtim?
Ai më në fund la telefonin mbi tavolinë dhe e vështroi me hutim.
– Po mamasë do t’i bëhet qejfi… dhe ti… ti gjithmonë ke ditur si t’ia dalësh me të.
– T’ia dal? – zëri i saj u drodh për një çast, por ajo u përmbajt. – Ndoshta këtë herë provo vetë të gjesh gjuhën e përbashkët me Vjollca Mollën.
Lavdrim Bushati mbeti i shtangur, sikur të mos kuptonte ç’po ndodhte.
– Mos e bëj dramë, Tringë. Janë vetëm dy javë. Mos u trego kaq e prerë.
Ajo rrotulloi sytë me lodhje.
– Mjaft, Lavdrim. E kam vendosur. Do të shkoj në Liqenin e Ohrit. Vetëm.
– Si the? – ai u ngrirë, sikur të kishte dëgjuar diçka të pabesueshme.
– Kam rezervuar paketën. Ju të dy do të keni pushimin perfekt bashkë, ndërsa unë, më në fund, do të pushoj për vete.
Ai hapi gojën për të kundërshtuar, por shikimi i saj i prerë e detyroi të heshtte. Tringa u drejtua për në dhomën e gjumit, duke e lënë pas në një hutim të plotë. Ajo e ndiente qartë: për herë të parë po merrte një vendim që nuk kishte lidhje me askënd tjetër, përveç vetes.
Të nesërmen, Tringa qëndronte mbi një mol druri buzë liqenit, duke soditur sipërfaqen e qetë që pasqyronte qiellin. Flladi i lehtë i përkëdhelte flokët, dielli i ngrohte shpatullat, ndërsa heshtja përreth ishte aq e thellë, sa dukej sikur bota kishte ndalur frymën për t’i dhënë asaj hapësirë. Kishte mbërritur vetëm një ditë më parë, por tashmë ndiente si trupi dhe mendja po i çliroheshin nga pesha e grumbulluar prej muajsh.
Ndërkohë, në Turqi, në një hotel komod buzë detit, Lavdrimi ishte ulur në restorantin plot zhurmë. Në fytyrë i lexohej lodhja. Përballë tij rrinte Vjollca Molla, e cila dukej qartazi e pakënaqur.
– Lavdrim, ç’pushim është ky? – murmuriste ajo, duke shtyrë pjatën. – Pula e tharë, peshku mban erë, ëmbëlsirat vetëm emrin kanë.
– Mami, të lutem… – psherëtiu ai, duke hedhur një sy rreth e rrotull sallës së mbushur. – Nuk është aq keq.
– Nuk është keq? – ngriti ajo zërin. – Për këtë paguan kaq shumë? Po të ishte Tringa këtu, do ta kishte rregulluar menjëherë.
Lavdrimi kaloi dorën mbi fytyrë. E bezdiste që në çdo fjali përmendej emri i saj. I mungonte qetësia e Tringës, mënyra si ajo zbusëte tensionet. Vetëm tani po kuptonte se ajo “lehtësi” nuk kishte qenë rastësi, por përpjekje e vazhdueshme që ai kurrë nuk e kishte vlerësuar.
– Mami, mjafton, – tha papritur me një ton më të vendosur. – Kemi ardhur për t’u çlodhur. Le të përpiqemi ta shijojmë këtë udhëtim, mirë?
Vjollca Molla e pa të birin me habi.