— Si mund të thuash që kjo është vetëm shtëpia jote? Ne të gjithë jetojmë këtu dhe nuk je ti ajo që vendos kush rri e kush largohet! — shpërtheu Donika me zë të ngritur.
— Të thashë jo, — përsëriti Hana, duke u përpjekur me zor të ruante qetësinë. — Apartamenti është në emrin tim. Dhe unë nuk do të…
— Në emrin tënd? — e ndërpreu Donika me një vështrim mosbesues. — Po familja ku mbetet? Ilir, a po dëgjon çfarë po thotë gruaja jote?
Pak më herët atë mbrëmje, Hana kishte hapur derën ngadalë, pothuajse me hezitim. Ora po shkonte nëntë dhe ajo ishte vonuar për shkak të një projekti që i kishte marrë gjithë ditën. Sapo hyri brenda, e përplasi sërish realiteti i zakonshëm: zëra të ngritur dhe tension në ajër.
— Prapë me vonesë! — i tha Donika që nga kuzhina, sapo e pa të hynte. — Iliri po pret i uritur!
Hana hoqi pallton me një frymëmarrje të thellë. Çdo gjë i dukej e huaj, sikur ai të mos ishte më ambienti i saj, por një hapësirë ku ajo ishte vetëm mysafire.
Një muaj e gjysmë më parë, kur Iliri i kishte kërkuar të strehoheshin prindërit e tij gjatë kohës së rinovimit, ajo kishte rënë dakord pa kundërshtim. Dy ose tre javë, aq ishte fjala. Diçka kalimtare. Por javët u zgjatën, dhe ata mbetën. Dalëngadalë, situata nisi të marrë trajtën e një makthi të pafund.
— Mirëmbrëma, — tha Hana, duke hyrë në kuzhinë.
Iliri dhe Flamuri rrinin në tavolinë, sytë ngulur në televizor. Donika përplaste enët mbi sobë me zhurmë të thatë.
— Të kam kërkuar të jesh në shtëpi jo më vonë se ora shtatë, — vazhdoi Donika me ton qortues. — Ne jemi mësuar me rregull. Darka hahet në kohë!
Hana hapi frigoriferin ngadalë, duke fshehur nervozizmin.
— Kisha punë. Duhej të mbyllja një projekt të rëndësishëm, — u përgjigj me qetësi të sforcuar.
— Punë, punë… — ironizoi Donika. — Po për burrin kush kujdeset? Ilir, thuaji diçka!
Iliri lëvizi në karrige, i pasigurt, sikur kërkonte një vrimë ku të fshihej.
— Hanë… ndoshta do të ishte mirë të ktheheshe pak më herët? — murmuriti ai pa e parë në sy.
Ajo shtrëngoi buzët. Më parë ai kurrë nuk e kishte kritikuar për orarin. Që kur kishin ardhur prindërit e tij, gjithçka dukej ndryshe. Apo ndoshta vetëm asaj i dukej kështu?
— Po, sigurisht, — ndërhyri Flamuri, duke shkëputur vëmendjen nga ekrani. — Gruaja duhet ta ketë familjen në radhë të parë. Në ditët e sotme…
Hana u ngurtësua. Sa herë e kishte dëgjuar atë “në ditët e sotme”, si një gjykim të heshtur?
— Do të përgatis diçka për të ngrënë, — tha ajo me zë të ulët, duke nxjerrë qeset e pazarit.
— Mos u lodh, — ia ktheu Donika me një lëvizje dore. — I kam bërë të gjitha. Edhe enët t’i sistemova ndryshe, sepse i kishe vendosur pa rregull.
Hana ngriti kokën menjëherë.
— Si domethënë i sistemove? Kjo është kuzhina ime, Donika…
— Pikërisht, e jotja, — pohoi ajo me një buzëqeshje të thatë. — Por gjërat duhen organizuar siç duhet. Unë kam përvojë në shtëpi.
Zemërimi nisi t’i vlojë në kraharor. Hodhi sytë nga tavolina: Iliri rrinte me kokën ulur, pa guxuar të fliste.
— Meqë ra fjala, — shtoi Donika papritur, duke hedhur një vështrim kritik mureve, — edhe juve ju duhet një rinovim. Çdo gjë duket e vjetër.
Hana shtrëngoi dhëmbët fort.
— Donika, — tha ajo duke u përpjekur ta mbante zërin të qëndrueshëm, — ramë dakord që do të qëndronit këtu vetëm derisa të përfundonte rinovimi juaj. Por as nuk ka nisur ende. Ndoshta duhet ta mendoni seriozisht fillimin e tij.
— Oh, rinovimi ynë ka hasur disa pengesa dhe gjërat nuk janë aq të thjeshta sa duken… — filloi Donika me një psherëtimë që paralajmëronte një shpjegim të gjatë.