— Rinovimi ynë është përballur me pengesa të papritura, — vazhdoi Donika me një psherëtimë të gjatë. — Mjeshtrit u vonuan, sollën materiale të gabuara… Me pak fjalë, do të na duhet të qëndrojmë edhe ca kohë tek ju.
— Edhe sa kohë? — pyeti Hana me zë të ulët, por të tendosur.
— Dy a tre muaj, jo më shumë, — bëri me dorë Donika, sikur të fliste për diçka krejt të parëndësishme. — Ç’ka ndodhur? Nuk po ju bezdisim, apo jo?
Hana ndjeu gishtat t’i mblidheshin në grusht. Dy ose tre muaj të tjerë? Edhe kaq gjatë do të zgjaste kjo situatë pa fund?
Papritur, Donika buzëqeshi me një ëmbëlsi të shtirur.
— Iliri im i dashur, — tha ajo me ton pothuaj këngë, — ndoshta as nuk ka nevojë të nxitojmë me atë rinovim?
Ajo hodhi idenë sikur të ishte gjëja më e natyrshme në botë:
— E shesim apartamentin tonë dhe transferohemi përfundimisht këtu. Jetojmë të gjithë bashkë. Hapësirë ka boll!
Hana mbeti pa lëvizur, si e ngrirë në vend.
— Ide e shkëlqyer, mami! — u ndez Iliri me entuziazëm. — Ç’thua, Hana? Për ty vetëm është e vështirë, ne do të të ndihmojmë!
Ajo e ngriti kokën ngadalë dhe e pa drejt në sy.
— Të më ndihmoni… me çfarë saktësisht? — tha me qetësi të ftohtë.
— Me gjithçka! — ndërhyri Flamuri me ton bindës. — Të rinjtë kanë nevojë për mbështetje. Kur të vijnë fëmijët, do të jemi pranë jush.
Hana u ul në karrige. I dukej sikur një peshë e padukshme po i shtypte kraharorin. Kur kishte marrë jeta e saj këtë kthesë absurde? Në cilin moment kishte pushuar së qeni zonjë në shtëpinë e vet?
— Jo, — tha prerë.
— Si the? — u kthye menjëherë Donika, me sytë e ngushtuar.
— Thashë jo, — përsëriti Hana, duke u përpjekur të mos i dridhej zëri. — Ky është apartamenti im. Dhe unë nuk do të…
— I yti? — e ndërpreu Donika me një buzëqeshje të hidhur. — Po familja ku mbetet? Ilir, a po e dëgjon çfarë po thotë gruaja jote?
Iliri u vrenjt.
— Hana, pse po e bën dramë? Mami ka të drejtë. Të jetosh bashkë është më praktike…
— Më praktike? — Hana u ngrit në këmbë. — Më praktike të jetoj nën kontroll të përhershëm? Të dëgjoj urdhra nga njerëz që sillen si pronarë në shtëpinë time?
— Njerëz të huaj na quan? — shpërtheu Donika e fyer.
— A ju jep kjo e drejtë të vendosni mbi pronën time? — zëri i Hanës u thellua, i ngarkuar me zemërim të përmbajtur.
Iliri u hodh në këmbë.
— Mos i bërtit nënës sime! — thirri ai. — Nuk ishe kështu më parë…
Hana mori frymë thellë, duke përtypur një lëmsh që i ishte ngjitur në fyt.
— Po, nuk isha kështu. Derisa kuptova që ju keni kaluar çdo kufi.
Donika përplasi duart në ajër, e indinjuar.
— Ilir, a po e dëgjon?!
Sytë e Ilirit lëviznin nga e ëma te e shoqja, i pasigurt, por për Hanën tashmë gjithçka ishte qartësuar.
— Hana, hajde ta diskutojmë me qetësi…
— Jo, Ilir, — ajo drejtoi shpinën, duke mbajtur lotët me zor. — Mjaft më. Një muaj e gjysmë kam heshtur. Kam duruar që të më riorganizonit kuzhinën, të më zhvendosnit sendet, të më jepnit urdhra në shtëpinë time, në jetën time!
— Ne vetëm donim të ndihmonim, — u përpoq Flamuri të zbusë situatën, me një ton që përzihej mes justifikimit dhe dorëzimit. — Të sillnim pak rregull…
— Rregull? — Hana u kthye me vrull nga ai. — Kush ua kërkoi? Ky është vendi im, dhe këtu vlejnë rregullat e mia!
— Sa e ashpër je bërë, — mërmëriti Donika, fytyra e saj tashmë e zbehtë nga zemërimi. — Ilir, vërtet do ta lejosh të na flasë kështu?
Hana ndjeu energjinë t’i shuhej dalëngadalë, duke u zëvendësuar nga një boshllëk i ftohtë. Deri kur do ta shtynte këtë farsë? Sa kohë duhej të shtirej sikur gjithçka ishte normale?
— Dilni nga shtëpia ime, — tha ajo më në fund, me zë të ulët, por aq të prerë saqë në kuzhinë ra heshtje e plotë.
— Çfarë the? — Donika mbeti e ngrirë, lugën e mbajtur pezull në ajër, e paaftë ta besonte atë që sapo kishte dëgjuar.