— Thashë të largoheni nga shtëpia ime, — e përsëriti Hana, këtë herë me zë më të fortë. Fjalët i ranë në ajër të ashpra, të ngurta si gur. — Menjëherë. Mblidhni gjërat dhe dilni.
Heshtja që pasoi ishte e rëndë, shtypëse. Donikës iu zbeh fytyra, Flamuri puliti sytë i hutuar, ndërsa Iliri mbeti me buzët gjysmëhapur, sikur realiteti para tij të ishte tepër i vështirë për t’u përtypur.
— Nuk mund ta bësh këtë… — belbëzoi Donika, e tronditur.
— Mundem, — ia ktheu Hana pa lëkundje, duke e parë drejt në sy. — Kjo është shtëpia ime. Në emrin tim. Dhe këtu nuk do të komandojë më askush tjetër përveç meje.
Pa pritur përgjigje, ajo u drejtua nga dhoma e ndenjjes, aty ku vjehrra dhe vjehrri kishin sistemuar gjërat e tyre, dhe nisi t’i fuste rrobat e sendet në çanta. Çdo sekondë zgjatej si orë e tëra, por duart nuk i ndaleshin.
— Hana, mjafton! — Iliri i kapi krahun, me një dëshpërim të çiltër në sy. — Nuk mund t’ua bësh këtë prindërve të mi!
— Mundem, — ajo e tërhoqi dorën me forcë, nofullat e shtrënguara për të mos shpërthyer. — Dhe nëse mendon ndryshe, je i lirë t’i shoqërosh.
— Çfarë po thua?! — Iliri u zmbraps një hap. — Po më dëbon edhe mua?
— Jo, — tha Hana duke tundur kokën ngadalë. — Po të jap një zgjedhje. Ose qëndron këtu me mua dhe respekton rregullat e mia, ose largohesh bashkë me ta.
— Mosmirënjohëse! — shpërtheu Donika, me buzët që i dridheshin nga indinjata. — Gjithçka kemi bërë për ty me zemër të hapur, dhe ti na shpërblen kështu?
— Çantat janë gati, — e ndërpreu Hana prerë. — Keni pesë minuta për të dalë.
— Përndryshe çfarë? — ia ktheu Donika me një buzëqeshje tallëse, duke ngushtuar sytë.
— Përndryshe telefonoj policinë, — u përgjigj Hana qetësisht, pa i lëvizur qerpikët. — Dhe ju siguroj se do ta bëj, për qëndrim të paligjshëm.
— Ilir! — klithi Donika, duke i kapur dorën të birit. — Thuaj diçka!
Por Iliri rrinte i ngrirë mes tyre, si i mbërthyer nga një forcë e padukshme. Sytë i lëviznin herë nga gruaja, herë nga prindërit. Në fytyrën e tij lexohej panik i pastër. Asnjëherë më parë nuk ishte përballur me një ultimatum të tillë.
— Koha po ecën, — tha Hana duke hedhur një sy nga ora. Zëri i saj tani ishte i kthjellët, i palëkundur.
Donika hapi gojën për të vazhduar debatin, por Flamuri i vuri dorën lehtë mbi krah. Zëri i tij ishte i ulët, por i prerë:
— Hajde, Donika. Është e qartë që nuk jemi të mirëpritur.
— Si nuk jemi?! — u revoltua ajo, fytyra e saj e shtrembëruar nga zemërimi. — Kështu sillen me familjen? Ilir, do rrish pa folur?
Iliri lëvizi i pasigurt, duke shmangur vështrimin e Hanës. Ajo qetësi e saj e frikësonte më shumë se çdo britmë.
— Hana, ndoshta s’ka pse të shkojmë kaq larg… Mund ta diskutojmë…
— Nuk ka asgjë për të diskutuar, — tha ajo me vendosmëri, sikur edhe muret e shtëpisë të ishin në anën e saj. — Vendimi është marrë.
Si dy hije të zbehta, Donika dhe Flamuri morën çantat dhe u drejtuan nga dera. Në prag, Donika u kthye edhe një herë, me sytë që i shkëlqenin nga lotët.
— Ilir, nuk do të na lësh kështu, apo jo?
Ai qëndroi në vend, i mpirë, dhe hapi duart në një gjest të pafuqishëm.
— Mami, unë… do të përpiqem të flas me Hanën. Ndoshta mund të gjejmë një zgjidhje.