Kur dera u mbyll pas Donikës dhe Flamurit, në apartament ra një heshtje e rëndë, si ajo para një stuhie vere. Ajri dukej i trashë, gati i padurueshëm. Iliri u kthye nga Hana; në sytë e tij lëviznin dhjetëra pyetje të pathëna. Ajo ndjeu një therje në kraharor, por nuk lejoi që lotët t’i dilnin.
— Dëgjo… nuk doja të përfundonte kështu, — tha ai me zë të ulët. — Prindërit e mi janë vërtet në hall. Ajo puna e rinovimit…
Hana e pa drejt në sy, e lodhur deri në palcë.
— Çfarë rinovimi, Ilir? Asnjë tullë nuk është lëvizur. Ata thjesht vendosën të zënë shtëpinë time, sikur të ishte pronë e tyre. Dhe ti e lejove.
— Mos e thuaj ashtu! — shpërtheu ai, i prekur në sedër. — Nuk kishin qëllim të keq. Menduan se do të ishte më mirë të jetonim bashkë.
— Më mirë për kë? — ajo u ul në divan, si e shteruar nga forcat. — Për ty? Për ta? A pyeti dikush çfarë dua unë?
Iliri u ul pranë saj dhe kërkoi dorën e saj, si një njeri që kapet pas fijes së fundit të shpresës. Por ajo tashmë ishte tërhequr brenda vetes.
— Hana, mund ta rregullojmë. Do të flas me ta, do t’u shpjegoj…
— Jo, Ilir, — zëri i saj ishte i qetë, pothuajse pëshpërimë, por vendosmëria në të i ngrinte gjakun në vena. — Ka kaluar koha e rregullimeve. Nesër do të dorëzoj kërkesën për divorc.
— Çfarë po thua?! — ai u ngrit menjëherë në këmbë, i zbehur. — Për një gjë kaq të vogël?
Ajo buzëqeshi me hidhërim.
— E vogël? Ti e quan të vogël faktin që lejon të tjerët të komandojnë në shtëpinë time? Që nuk më dole krah asnjëherë? E dije se planifikonin të qëndronin përgjithmonë dhe zgjodhe të heshtje. Kjo nuk është gabim, Ilir. Është tradhti.
Të nesërmen në mëngjes, Hana u paraqit në gjykatë. Hapat i kishte të sigurt; duart nuk i dridheshin. Vendimi i saj ishte i prerë, si gur. Kur u kthye në apartament, nuk ndjeu as frikë, as pendesë. Vetëm një boshllëk të lehtë, si të kishte hequr nga supet një barrë që e kishte shtypur për vite.
Iliri mbeti i copëtuar mes saj dhe prindërve. Disa ditë më vonë u shfaq te dera me një tufë lulesh në dorë — një gjest i vjetër, pothuajse i dëshpëruar, sikur me të mund të kthehej pas koha.
— E kuptova gabimin tim, Hana. Të lutem, ta provojmë edhe një herë…
Por ajo ishte e palëkundur, e ftohtë si era e janarit.
— Jo, Ilir. Ti zgjodhe rrugën tënde. Unë kam zgjedhur timen.
Pas divorcit, jeta e saj mori frymë lirisht. Hana nisi të frekuentonte pishinën, ndryshoi modelin e flokëve, rifreskoi garderobën. Madje doli për të pirë me shoqet, pa ndier më mbi tryezë hijen e rëndë të Donikës. Gjërat që dikur i mendonte vetëm në heshtje, tani i bënte pa frikë.
Një mbrëmje, ulur në kolltukun e saj me një libër në dorë, e kuptoi se nuk mbante mend herën e fundit kur ishte ndier kaq e gjallë.
— Liri, — pëshpëriti, duke hedhur sytë rreth e rrotull shtëpisë së ngrohtë. — Kjo ka vërtet rëndësi.
Telefoni vibroi mbi tavolinë dhe e shkëputi nga mendimet. Në ekran shfaqej emri i Donikës. Sigurisht.
Hana e vështroi për disa çaste, pastaj refuzoi thirrjen dhe e fshiu numrin. Dora e saj ishte e qetë. Ajo histori nuk i përkiste më.
Përpara saj shtrihej një fillim i ri — një jetë ku askush nuk do të shkelte hapësirën e saj pa leje, ku ajo vetë do të vendoste kë të pranonte pranë dhe kujt t’i besonte. Dhe kjo ishte gjëja më e çmuar që kishte fituar.