…në punë, i futi rrobat dhe dokumentet në dy valixhe të vogla dhe u nis drejt stacionit të trenit pa kthyer kokën pas. Nga gjyshja i kishte mbetur trashëgim një shtëpi e vogël në Shirgjan, një vend i humbur mes kodrave. Pikërisht atje vendosi të strehohej, e bindur se Taulant Vrioni nuk do ta kërkonte kurrë në atë cep të harruar.
Sapo mbërriti në stacion, bleu një kartë të re telefoni dhe të vjetrën e hodhi në kosh. Ishte një gjest simbolik, por për të kishte peshën e një prerjeje përfundimtare. Me atë veprim, Diella Shala mbylli derën e së shkuarës dhe hodhi hapin e parë drejt një jete krejt tjetër.
Pas një udhëtimi të gjatë, zbriti në stacionin e vogël që e njihte që nga fëmijëria. Hera e fundit që kishte qenë aty ishte pothuajse dhjetë vjet më parë, në varrimin e gjyshes. Asgjë nuk dukej se kishte ndryshuar: rrugë të qeta, pak njerëz, ajër i pastër dhe heshtje. “Kjo qetësi më duhet tani,” mendoi me vete.
Deri në fshat arriti me makina rastësore, ndërsa më pas eci rreth njëzet minuta në këmbë drejt shtëpisë së vjetër. Oborri ishte mbuluar nga ferrat dhe barishtet; dera mezi dukej pas degëve të egra. Me shumë mund arriti të hynte brenda.
U deshën javë të tëra pune që gjithçka të merrte formë. Vetëm nuk do t’ia kishte dalë kurrë, por fatmirësisht fqinjët iu gjendën pranë. Të gjithë e mbanin mend Mimoza Luftën, gjyshen e saj, e cila për më shumë se katër dekada kishte dhënë mësim në ciklin fillor të shkollës së fshatit. Breza të tërë kishin mësuar shkrim e lexim prej saj. Në nderim të asaj mësueseje të dashur, shumë prej tyre ndihmuan mbesën e saj pa hezitim.
Diella nuk e kishte pritur një mikpritje kaq të ngrohtë. Çdo dorë që i zgjatej për të pastruar, riparuar apo rregulluar shtëpinë e mbushte me mirënjohje.
Nuk kaloi shumë dhe nëpër Shirgjan u përhap fjala se ajo ishte mjeke. Një pasdite, fqinja më e afërt, Shqipe Sota, trokiti me nxitim, e shqetësuar.
— Diella, më fal që s’mund të vij sot të të ndihmoj. Vajza e vogël nuk është mirë. Që në mëngjes ankohet për barkun, ndoshta ka ngrënë diçka që s’i ka bërë mirë.
— Hajde ta shohim menjëherë, — tha Diella pa u menduar, mori çantën e mjekut dhe e ndoqi.
Vogëlushja, Ina Osmani, kishte shenja helmimi ushqimor. Diella i vendosi serum dhe i shpjegoi Shqipes me kujdes çfarë duhej të bënte në orët në vijim.
— Nuk di si të të falënderoj, — përsëriste fqinja me sy të mbushur. — Nuk e dija që ishe doktore. Spitali më i afërt është gjashtëdhjetë kilometra larg. Dikur kishim një infermier këtu, por u largua para një viti dhe vendin e tij ende nuk e ka zënë askush.