Që nga ajo ditë, banorët e fshatit nisën t’i drejtoheshin Diella Shalës për çdo shqetësim shëndetësor. Ajo nuk dinte të thoshte “jo”. Njerëzit e kishin pritur me zemër të hapur, e kishin ndihmuar sa kishin mundur dhe ajo e ndiente si detyrim moral t’u gjendej pranë.
Kur lajmi se në fshat kishte një mjeke me përvojë mbërriti në zyrat e drejtorisë shëndetësore, Diellën e thirrën për t’i ofruar një vend pune në poliklinikën e rrethit.
— Jo, në rreth nuk vij, — u shpreh ajo me vendosmëri. — Nëse ma besoni ambulancën këtu, në fshatin tonë, e marr përsipër me kënaqësi.
Drejtuesit mbetën të habitur: një mjeke nga kryeqyteti, me përvojë të gjatë, të zgjidhte një pikë të vogël shëndetësore? Megjithatë, Diella nuk e ndryshoi mendjen. Pas pak kohësh, ambulanca e fshatit u rihap dhe ajo nisi të priste pacientë çdo ditë.
Një mbrëmje, kur errësira kishte mbuluar gjithçka, dikush trokiti në derën e saj. Vizitat jashtë orarit nuk e çuditnin më; sëmundja nuk pyet për orar.
Kur hapi derën, përballë pa një burrë të panjohur. Që në shikim të parë, ajo kuptoi se diçka serioze kishte ndodhur.
— Zonja Diella, — foli ai me zë të dridhur. — Vij nga Shirgjani, rreth pesëmbëdhjetë kilometra larg. Vajza ime është shumë keq. Në fillim mendova se ishte një ftohje, por temperatura nuk i bie prej tre ditësh. Ju lutem, ejani me mua. Shpëtojeni vajzën time.
Diella nisi të përgatiste çantën, ndërsa e pyeste për shenjat dhe gjendjen e së voglës.
Sapo mbërritën, ajo pa mbi shtrat një vajzë të imët, tepër të zbehtë. Frymëmarrja i dilte me vështirësi, buzët i ishin çarë, flokët të shpupurisur, dhe qepallat i dridheshin lehtë në ritmin e frymës.
Pas kontrollit, mjekja foli seriozisht:
— Gjendja është e rëndë. Duhet dërguar menjëherë në spital.
Burri tundi kokën me kundërshtim.
— Jetoj vetëm me të. Nëna e saj ndërroi jetë pak pas lindjes. Ajo është gjithçka që kam. Nuk mund ta humbas.
— Në spital do të marrë ndihmë më të shpejtë, — u përpoq ta bindte Diella. — Këtu nuk kam mjetet e nevojshme. Duhet një medikament specifik dhe nuk e disponoj.
— Më thoni emrin e ilaçit, do ta gjej. Ka farmaci 24-orëshe në rreth, do të shkoj menjëherë. Vetëm mos e çoni në spital, ju lutem. Por… nuk kam kujt t’ia lë vajzën.
Diella dalloi frikën e thellë në sytë e tij. Vetëm atëherë e vështroi me kujdes. Ishte shtatlartë, i rregullt në pamje dhe dukej rreth moshës së saj.