Flokët gështenjë i binin lehtë mbi ballë, ndërsa sytë e tij jeshilë të errët kishin një thellësi të pazakontë. Qerpikët e gjatë e të dendur do t’i kishin zili shumë vajza. Pamja e tij e qetë binte në kontrast me ankthin që i lexohej në fytyrë.
— Do të rri unë me vogëlushen, — tha butë Diella. — Si quhet?
— Sara, — u përgjigj ai me një vështrim plot dashuri drejt vajzës. — Ndërsa unë jam Eduart Dervishi. Ju jam mirënjohës, doktoreshë.
Diella përshkroi me shpejtësi recetën dhe Eduarti u nis menjëherë drejt qendrës së rrethit për të siguruar ilaçin.
Temperatura e Sarës nuk po binte. E vogla përpëlitej në gjumë, qante me zë të mekur dhe thërriste të atin. Diella e mori në krahë, e mbështolli me kujdes dhe nisi të endej nëpër dhomë duke i kënduar nën zë një ninullë të vjetër. Pas pak, frymëmarrja e fëmijës u qetësua dhe trupi i saj u çlodh.
Kaluan disa orë derisa dera u hap sërish. Eduarti u kthye me ilaçin. Pa humbur kohë, Diella përgatiti shiringën dhe i bëri injeksionin vajzës. Më pas u ul pranë shtratit dhe, me zë të lodhur, tha:
— Tani na mbetet vetëm të presim.
Natën e kaluan të dy pranë krevatit të Sarës, duke ndërruar kompresa e duke kontrolluar temperaturën. Afër mëngjesit, nxehtësia nisi të zbresë dhe në ballin e vajzës u dukën pika djerse.
— Kjo është shenjë e mirë, — pëshpëriti Diella.
Ishte e rraskapitur, por ndiente një kënaqësi të thellë që sëmundja po tërhiqej. Eduarti nuk pushonte së falënderuari.
— Nuk di si t’ju shpreh mirënjohjen time, — përsëriste ai.
Një vit më vonë, Diella vazhdonte të shërbente në ambulancën e fshatit, duke u kujdesur për banorët vendas dhe për ata të zonave përreth. Por jeta e saj kishte ndryshuar. Nuk banonte më në shtëpizën e vjetër të gjyshes; tashmë jetonte në një vilë të bukur e të bollshme, shtëpia e Eduartit. Gjashtë muaj pas asaj nate të frikshme, kur jeta e Sarës varej në fije të perit, ata u martuan. Lufta me sëmundjen e vogëlushes zgjati edhe disa javë, por më në fund ajo u shërua plotësisht.
Sara u lidh fort me Diellën, ndërsa kjo e fundit e deshi fëmijën si ta kishte të sajin. Megjithatë, sa herë e përqafonte, një mendim i vjetër i trokiste në zemër: dikur kishte humbur mundësinë për t’u bërë nënë.
Mbrëmjeve, e lodhur por e lumtur, Diella kthehej në shtëpinë e saj të re, ku e prisnin dy njerëzit më të shtrenjtë të jetës.
Atë ditë, Eduarti e priti në verandë. E përqafoi dhe e pyeti me padurim:
— Çfarë ndodhi? Ta miratuan lejen? Kam bërë plane, do të udhëtojmë të tre.
Diella buzëqeshi me një shprehje enigmatike.
— Leja u firmos. Por në udhëtim nuk do të shkojmë tre… do të jemi katër.
Eduarti e pa për disa çaste i hutuar. Pastaj, kur e kuptoi, e ngriti në krahë dhe e rrotulloi mes oborrit, duke qeshur me zë të lartë.