— Të marrësh gjëra të përdorura për fëmijën nuk është ndonjë tragjedi, — tha Dritan Kastrati pa ia hequr sytë ekranit të telefonit. — Është kursim i pastër. Bleva goma të reja me paratë që kishim vënë mënjanë për krevatin dhe karrocën. S’ka asgjë të palogjikshme këtu.
Marsela Gjini u kthye vrullshëm nga ai.
— Dhe të më pyesje mua, të shkonte ndër mend? I planifikuam bashkë të gjitha!
Ai ngriti supet, me një ton të sertë që mezi e fshihte bezdinë:
— Pse e dramatizon? Është zgjidhje e përkohshme. Do t’i blejmë më vonë. Madje, të përdorura s’na dhimbset po u prishën.
— Më vonë? — zëri i saj u drodh. — Fëmija vjen pas një muaji! E di që krevati dhe karroca nuk janë luks, por domosdoshmëri?
Dritani lëshoi një psherëtimë përçmuese.
— Marselë, unë jam ai që mbaj gjithë barrën. Punoj pa pushim. Dhe çfarë marr? Vetëm ankesa. A ka ndonjë që ma njeh mundin?
Ajo u ngrit ngadalë nga karrigia. Lëvizjet i kishte të qeta, por të mbushura me lodhje.
— Edhe unë punoj. Dhe mbaj në bark fëmijën tënd. Kam dhimbje, kam frikë, jam e rraskapitur. Ti vetëm numëron sakrificat e tua. Po për ne, çfarë ke bërë?
Dritani nisi të murmuriste diçka nën zë, por Marsela nuk po e dëgjonte më. U afrua te pasqyra. Hije të errëta i rrethonin sytë, fytyra i ishte zbehur, por në shikim i lexohej vendosmëria.
— Gjithçka,