— Mbaroi, — ia tha me zë të ulët figurës së saj në pasqyrë. — Nuk do të lutem më.
…
Të nesërmen në mëngjes, zëri i Dritan Kastratit theu qetësinë e shtëpisë.
— Pse s’ka prapë një mëngjes si duhet? — u ankua ai, duke fërkuar sytë e përgjumur. — Të kërkova qull!
Marsela Gjini u kthye ngadalë nga lavamani.
— S’mund ta gatuaj. Më përzihet nga era. Jam me të vjella gjithë ditën.
— Janë teka! — ia preu ai me shpërfillje. — Për burrin tënd mund të durosh pak.
Ajo e pa drejt në sy.
— Dhe ti, për gruan tënde, s’mund të skuqësh dy vezë? Apo të paktën të mos bësh dramë për një pjatë?
Ai u afrua, i tendosur.
— Dua të ndihem i dashur në shtëpinë time! Jo si në një konvikt ku secili mendon veç për veten.
Marsela mori frymë thellë.
— Edhe unë dua që përpjekja ime të vlerësohet. Jo të merret si e mirëqenë. Nuk jam makinë kuzhine, Dritan. Jam njeri.
— Ti gjithmonë e shtrembëron! — shpërtheu ai. — Në rregull, mbaje fjalën e fundit. Unë po dal.
— Shko, — pëshpëriti ajo. — Por mos u çudit nëse një ditë s’do të jem këtu për të dëgjuar ankesat e tua.
…
Vonë në mbrëmje, Marsela hapi kutinë ku mbanin kursimet. I numëroi paratë një herë, pastaj edhe një tjetër. Vetëm tre mijë lekë. Pjesa tjetër ishte zhdukur.
Ajo rrëmbeu telefonin.
— Ku janë paratë?
Heshtje. Pastaj zëri i tij:
— I mora. Për gomat. Makina… ti e kupton.