— Pa më pyetur fare? — zëri i Marselës u drodh. — Ato ishin kursimet tona, Dritan Kastrati. Tonat. Për vajzën. Për ditën kur ajo do të vinte në jetë. Dhe ti…
— Mos e zmadho. Do t’i mbledhim sërish. E rëndësishme është të jemi të sigurt në rrugë. Kaq është logjike.
— Jo, Dritan. Kjo quhet egoizëm. Ti po zgjedh rehatinë tënde, jo familjen. Dhe as “më fal” nuk të shkoi në mendje.
Ajo e mbylli telefonin. Heshtja që pasoi ishte e thellë, pothuaj e rëndë. Brenda asaj qetësie të ftohtë, një vendim mori formë: duhej të largohej.
…
— Mami, a vjen dot pak? — zëri i Marselës mezi dëgjohej. — Nuk po ia dal më vetëm.
E ëma mbërriti brenda orës, me byrekë të ngrohtë dhe një batanije të trashë në krah. S’bëri asnjë qortim. E përqafoi fort.
— Fol, bijë. Jam këtu.
Marsela i tregoi gjithçka. Në fund, me sy të mbushur, pyeti:
— Po sikur të mos ia dal?
— Do t’ia dalësh, — tha e ëma me bindje. — Sepse hapin e parë e hodhe. Të tjerat i bëjmë bashkë.
…
Kur Dritani u kthye nga puna, hodhi çantën mbi divan dhe thirri me zë të lartë:
— Ku është darka?
Marsela doli nga dhoma. Kishte veshur një pulovër të rregullt dhe në sy një vendosmëri që ai s’e kishte parë kurrë.
— Po iki.
Ai mbeti i shtangur.
— Çfarë? Po tallesh? Je shtatzënë!
— Jam shumë serioze. Po largohem. Jam lodhur duke jetuar si hije. Jam lodhur duke dëgjuar se ndjenjat e mia s’kanë peshë. Ti zgjedh veten…