— …veten. Tani është radha ime të zgjedh veten dhe vajzën tonë.
Dritan Kastrati nuk gjeti fjalë. Heshti. Ndërsa Marsela Gjini hapi dollapin dhe nisi të sistemonte rrobat në çantë. Lëvizjet i kishte të qeta, të sigurta — jo nga nxitimi, por nga vendosmëria.
…
Pranvera erdhi e ndritshme. Në apartamentin e së ëmës përhapej aroma e mjaltit dhe qumështit të ngrohtë. Marsela rrinte pranë dritares, me të porsalindurën në krahë. E vogla merrte frymë shpejt, me ritëm të çrregullt, por e qetë — ashtu siç marrin frymë foshnjat që ndihen të mbrojtura nga dashuria.
Ajo i ledhatonte shpinën me butësi dhe mendonte: “Ia dola. Ia dolëm.” E shkuara nuk e therste më; ishte shndërruar në forcë, në mburojë.
…
Kaluan gjashtë muaj. Mbrëmjeve punonte, ndërsa vajza rritej e qeshur. Nëna i qëndronte pranë. Fqinja sillte byrekë të ngrohtë. Shoqet vinin herë pas here, jo për këshilla — thjesht për prani.
Ndonjëherë shkruante Dritani. “Më fal.” “Dua ta shoh.” Marsela i lexonte mesazhet dhe e linte telefonin mënjanë. Jo nga inati, por sepse e dinte: pas nuk kishte më rrugë.
…
Një ditë u ndal para një vitrine ku ekspozohej një karrocë e bardhë dhe një arush prej pelushi — një ëndërr për të cilën dikur kishte kursyer. Tani e soditi pa dhembje. Madje me mirënjohje.
U kthye në shtëpi, mori të bijën në krahë dhe pëshpëriti:
— Ti je e tashmja ime. Gjëja më e çmuar. Për ty kalova stuhinë. Dhe më kurrë nuk kthehem pas.
Jashtë, një ditë e re po lindte.