Elira po punonte brumin në kuzhinë kur celulari, i lënë mbi banak, filloi të dridhej lehtë. Ajo fshiu pëllëmbët në përparëse dhe hodhi sytë nga ekrani. Emri i Sarës i ndezi menjëherë një ndjesi ankthi.
E madhja nuk kishte zakon të telefononte në mëngjes; zakonisht dërgonte mesazhe të shkurtra. Prandaj Elira e hapi menjëherë thirrjen.
— Mami, po kthehesha nga dyqani dhe gjeta Inën ulur para derës sonë në shkallë. Është pa xhup.
Po i bie ziles babit, po trokas, por ai nuk hap.
Fjalët e Sarës nuk po krijonin një tablo të qartë në mendjen e Elirës. Ina, vetëm pesë vjeçe, e ulur në shkallët e ftohta të pallatit, ku në dimër temperatura mezi ngjitej mbi zero. Ndërkohë Arbeni ishte në shtëpi; atë ditë kishte marrë pushim. E megjithatë dera mbetej e mbyllur.
— Mbuloje me shallin tënd dhe pritmë aty. Po nisem menjëherë.
Ajo e hodhi përparësen mbi karrige, kapi çantën me çelësat e makinës dhe u drejtua nga dera. Marsela, motra e saj, nxori kokën nga dhoma ku po rregullonte enët për festën e nesërme.
— Çfarë ka ndodhur?
— Nuk e di ende. Diçka me vajzat. Do të të marr në telefon.
Elira doli me nxitim, pa pritur ashensorin, dhe zbriti shkallët duke mbyllur xhupin rrugës. Kishte shkuar te Marsela që në agim, rreth gjashtë e gjysmë, për të shmangur trafikun dhe për ta ndihmuar me përgatitjet për ditëlindjen e bashkëshortit të saj.
Tani duhej të përshkonte gjithë Tiranën për t’u kthyer në anën tjetër të qytetit, ndërsa rrugët e mëngjesit ishin ende të mbushura.
Në timon, mendja i vraponte pas shpjegimeve të mundshme. Ndoshta Arbeni ishte rikthyer në gjumë pasi ajo kishte dalë.
Ndoshta ishte futur në dush dhe nuk e kishte dëgjuar zilen.
Ajo ndaloi makinën para hyrjes, pa menduar për rregullat e parkimit. Fut kodin e portës, u ngjit brenda dhe mori shkallët me vrap, sepse pritja e ashensorit i dukej e padurueshme.
Në katin e shtatë pa të dyja vajzat. Sara, pesëmbëdhjetë vjeçe, ishte ulur në gjunjë pranë motrës, duke e mbështjellë me shallin e saj dhe duke i hedhur sipër xhupin e hapur.
Ina nuk qante. Vetëm e shikonte të ëmën me sy të thatë e të trembur.
— Kështu ishte? — pyeti Elira, duke u përkulur dhe duke prekur duart e së voglës. Gishtat i kishte akull.
— Po. I rashë ziles gati dhjetë minuta.
Trokita. Thirra me zë të lartë.
Askush nuk hapi.
Elira u ngrit, nxori tufën e çelësave dhe provoi kyçin e sipërm. Çelësi u rrotullua, por dera nuk u hap kur e shtyu. Ishte mbyllur nga brenda.
Ajo shtypi zilen dhe nuk e hoqi gishtin. Tingulli i mprehtë ushtoi nëpër shkallë, ndërsa pas murit filloi të lehë qeni i fqinjit.
E mbajti për afro një minutë, pastaj afroi veshin te dera. Heshtje e plotë. As hapa, as zë, as zhurmë televizori.
— Arben! — goditi me grusht mbi dru. — Hape derën! E di që je brenda!
Asnjë përgjigje.
Elira u kthye nga vajzat. Ina po dridhej, ndoshta nga të ftohtit, ndoshta nga frika.
Nuk kishte kuptim të rrinin më gjatë aty.
— Hajdeni, shkojmë te makina. Do të shkojmë te gjyshja.
Ajo e mori Inën në krahë dhe zbritën poshtë. Brenda në makinë, Elira ndezi ngrohjen në maksimum dhe e drejtoi ajrin nga sedilja e pasme, ku u sistemuan vajzat.
Sara nxori nga bagazhi batanijen që e mbanin për udhëtime të gjata dhe e mbështolli motrën.
Gjatë rrugës për në Tiranë, Elira tentoi disa herë të telefononte Arbenin. Telefoni i tij ishte i hapur, por çdo herë thirrja ndërpritej pas sinjalit të parë.
Kjo do të thoshte se ai e shihte ekranin dhe zgjidhte me vetëdije të mos përgjigjej. Elira nuk arrinte ta kuptonte çfarë po ndodhte.
Kur ishte larguar nga shtëpia në pesë të mëngjesit, Arbeni flinte. Çdo gjë dukej normale. Një natë më parë nuk kishin debatuar, nuk kishin diskutuar ndonjë çështje të rëndësishme.
Para se të flinin, ai e kishte puthur dhe i kishte thënë se do të kujdesej për vajzat ndërsa ajo do të ndihmonte motrën.
Luljeta, nëna e Arbenit, jetonte në një apartament të vjetër dy dhomash në katin përdhes. Ajo u thurte çorape mbesave, piqte byrekë në festa dhe kishte qëndruar me Sarën kur Elira ishte kthyer në punë pas lejes së lindjes.
Marrëdhënia mes tyre ishte e qetë, aq sa mund të ishte mes nuses dhe vjehrrës. Elira mendonte t’i linte vajzat te Luljeta dhe pastaj të kthehej në shtëpi për t’u përballur me Arbenin.
Ina, e ngrohur nën batanije, u kot në sediljen e pasme. E lodhur nga të ftohtit dhe frika, e zuri gjumi pak minuta para se të mbërrinin.
Elira e ndaloi makinën pranë hyrjes së pallatit të Luljetës, doli me kujdes dhe nxori të bijën nga sedilja, duke u përpjekur të mos e zgjonte, ndërsa Sara ecte pas saj, duke mbajtur batanijen që të mos i rrëshqiste nga supet e vogla të motrës.