Natën e martesës, vjehrri i mbylli derën me çelës, nxori tetëqind mijë lekë dhe i tha me zë të prerë:
— Merr paratë, ndërro rrobat dhe dil nga dera e pasme. Tani, menjëherë.
— Zoti Bashkim Pano, çfarë po ndodh?
— S’ka kohë për shpjegime. Ik, bijë, vrapo!
“Ata” tashmë kishin mbërritur. Po kush ishin? Fjolla Lika nuk kuptonte asgjë, por instinkti e shtyu t’i bindej. Më vonë do ta kuptonte se pikërisht ai çast i shpëtoi jetën.
Rreth mesnatës, të ftuarit e fundit u larguan. E mbetur vetëm në dhomën e gjumit në katin e dytë, Fjolla u ul në buzë të shtratit, duke ndier këmbët që i digjnin pas tetë orësh mbi taka. Arben Curri kishte zbritur të përcillte disa kushërinj dhe po vonohej. Nga poshtë vinin zëra të mbytur, të qeshura dhe përplasje dere. Fustani i nusërisë, i qëndisur me rruaza të imta, ishte hedhur mbi kolltuk si një re e bardhë. Ajo tashmë kishte veshur një penjuar mëndafshi dhe sodiste veten në pasqyrën e vjetër me amalgamë të errësuar, duke u përpjekur të pranonte se ajo jetë e re ishte tashmë e saja.
Shtëpia pranë Fierit, dasma madhështore me njëqind të ftuar, unaza e artë që i shndriste në gishtin e unazës — gjithçka dukej si një ëndërr e realizuar. Klikimi i bravës e bëri të kthehej me buzëqeshje, duke menduar se ishte Arbeni. Por në prag nuk qëndronte ai.
Në derë u shfaq Bashkim Pano, burrë i rëndë gjashtëdhjetëedyvjeçar, me thinja në tëmtha dhe duar të mëdha të kalitura nga puna e rëndë.
Ai e mbylli derën pas vetes dhe e rrotulloi çelësin nga brenda. Fjolla, e kapur në befasi, rrëmbeu mantelin nga karrigia dhe e shtrëngoi para kraharorit.
— Zoti Bashkim, çfarë ka ndodhur? — pyeti me zë të dridhur.
Ai nuk u përgjigj menjëherë. U afrua te tavolina pranë dritares dhe hodhi mbi të një pako të trashë me para, ndërsa tensioni në dhomë u bë i prekshëm dhe ai u përgatit të nxirrte edhe të tjera.