…dhe, pa thënë asnjë fjalë tjetër, ai nxori nga xhaketa edhe disa pako të tjera të lidhura me llastik banke. Njëra pas tjetrës ranë mbi tavolinë, derisa u bënë tetë gjithsej, të vendosura shtrembër në një grumbull të pasigurt. Vetëm atëherë Bashkim Pano u kthye nga Fjolla. Vështrimi i tij ishte aq i ashpër, sa ajo ndjeu një të ftohtë t’i përshkonte shtyllën kurrizore.
— Vishu menjëherë, — tha ai me zë të ulët, por me një ton që nuk pranonte kundërshtim. — Xhinse, xhup, atlete. Janë në dollap, rafti i poshtëm. Shpejt.
— Nuk po kuptoj çfarë po ndodh…
— S’ka kohë për sqarime. — Ai u afrua te dritarja, lëvizi perden vetëm pak dhe hodhi sytë në errësirën e kopshtit. — Merr paratë. Dokumentet i ke në çantën mbi karrige. Do dalësh nga dera e pasme, do kalosh përmes oborrit deri te porta e largët. Atje do të të presin.
Nga jashtë erdhi zhurma e zhavorrit që shtypej nën goma dhe murmurima e motorëve. Jo një makinë, por disa. Bashkimi u tërhoq nga dritarja; nofullat iu shtrënguan fort.
— Kush janë? Po Arben Curri ku është?
— Ik, bijë, vrapo. — Fjalët i dolën të prera. — Kanë mbërritur. Nëse nuk bën siç po të them tani, sonte nuk do të dalësh gjallë nga kjo shtëpi. A më beson?
Fjolla u ngul në sytë e tij — gri të çelët, si të Arbenit, të përshkuar nga damarë të kuq — dhe dalloi aty një frikë më të madhe se e saja. Krahas asaj që përjetonte ai, ankthi i saj dukej i vogël.
— Jo për veten… për të, po, të besoj, — pëshpëriti ajo, hodhi mantelin mënjanë dhe nxitoi drejt dollapit.
Xhinset i rrinin për mrekulli. Xhupi ishte pak i gjerë, me erë duhani dhe vaji makinerish, sikur të ishte hequr nga supet e dikujt tjetër. Ajo futi këmbët në atlete dhe u përgatit të lidhte lidhëset me duar që ende i dridheshin lehtë.