Pa u ndalur t’i lidhte lidhëset, ajo rrëshqiti këmbët në atlete, kapi çantën e lehtë prej cope dhe, duke futur dorën brenda, preku pasaportën e disa dokumente të tjera. Pastaj u kthye nga vjehrri.
— Po ju? Unë nuk largohem pa ju, — tha me zë të ulët, por të prerë.
Ai hapi derën me kujdes dhe hodhi një sy në korridor, sikur të priste të dëgjonte diçka pas qoshes.
— Eja pas meje. Pa zhurmë. Kujdes me shkallët, mos kërcasin, — pëshpëriti.
Zbritën nga shkallët e pasme, ato që shërbëtorët i kishin përdorur dikur gjatë përgatitjeve të dasmës. Çdo hap dukej se kumbonte më fort nga sa duhej. Në fund, u futën në një depo të errët, ku ajri mbante aromë mollësh të vjetra dhe dërrasash të lagura. Bashkim Pano shtyu mënjanë një thes të rëndë me patate dhe zbuloi një derë të ulët, thuajse të padukshme. Përtej saj shquheshin hijet e një serre dhe disa arka me perime.
— Ec drejt përpara. Mos u kthe, mos devijo. Pas gardhit është një rrugicë dhe më tej fusha. Atje do të gjesh një burrë me makinë. Quhet Krenar Nano. Ai do të të çojë në një vend të sigurt.
— Bashkim Pano… — Fjolla Lika e kapi nga mënga, duke ndier si i dridheshin gishtat. — Çfarë po ndodh? Kush janë ata njerëz? Dhe ku është Arben Curri?
Në errësirën e ngushtë, përgjigjja e tij u tret në një heshtje të rëndë, ndërsa nga lart dukej sikur shtëpia mbante frymën.