— Ma thuaj edhe një herë, çfarë roli duhet të kem unë? — e pyeti Klea Bushati, duke e parë drejt në sy të fejuarin.
Bledar Fundo ngriti supet me siklet.
— Mami organizon një mbledhje me shoqet një herë në muaj. Thjesht mblidhen, pinë kafe, bisedojnë…
— Nuk po të pyes për këtë, — e ndërpreu Klea me ton të prerë. — Çfarë duhet të jem unë aty?
— T’i japësh një dorë mamit në kuzhinë, — mërmëriti ai.
— Fol qartë, mos u dredho, — ajo kryqëzoi krahët. — Përndryshe do ta marrësh përgjigjen që s’të pëlqen.
Bledari mori frymë thellë.
— Të jesh… si të thuash… shërbyese.
— Pra, e fejuara jote, gruaja e ardhshme, duhet të shërbejë në tavolinë? — zëri i Kleas u ftoh menjëherë.
— Jo, jo ashtu! Vetëm të ndihmosh pak — të gatuash, të shtrosh tavolinën. Nuk do rrish me to, kanë muhabetet e veta. Thjesht t’u japësh një dorë…
— Ah, nëse është vetëm kaq…
— Po, vetëm kaq. Gjysmë ore… si shërbyese.
— Të marrtë dreqi…
Një orë më vonë, Klea po i zbrazte zemrën shoqes së saj më të ngushtë, Ornela Rexha.
— E merr me mend çfarë më tha Bledari?
Ornela ngriti vetullat.
— Mos po fliste për muajin e mjaltit?
— Ah, sikur! — Klea qeshi me hidhërim. — E ëma e tij, Ylvije Kryeziu, organizon çdo muaj një takim me shoqet. Dhe zotëria im mendon se unë duhet të jem në shërbim.
— Po ç’ka të keqe ka? Unë i ndihmoj gjithmonë vjehrrës sime.
— S’ke dëgjuar më të bukurën. Bledari më propozoi të jem… e di çfarë?
— Kuzhiniere?
Klea qeshi me ironi.
— Jo. Shërbyese. Po, po, fiks ashtu tha. Ka edhe motrën, Elsa Begaj. Le të shërbejë ajo! Pse unë?
Ornela u mendua pak.
— Ylvija s’është grua e thjeshtë. Ajo nuk i mbledh kot zonjat. Do të tregojë se djali i saj ka zgjedhur një nuse të bindur.
— Çfarë jam unë për të? Skllave?
— Për të, je nusja. Dhe ndoshta kjo është prova e parë — sa do të durosh.
— E nëse s’dua të duroj?
— Do ta përballosh, të njoh unë. Ajo do të shohë sa e zonja je: pastrim, pazar, sobë… dhe në fund, qershia mbi tortë — shërbimi në tavolinë.
— Rashë keq… Ç’të bëj? Të hap sherr?
— Sherret lëri për pas dasmës, kur ta kesh nën kontroll. Tani për tani, — Ornela ngriti gishtin tregues, — hesht. Je e fejuar, duhet të dish të sillesh. Kush e di, ndoshta Ylvija të dhuron ndonjë makinë.
— Makinë s’besoj, por ke të drejtë. Është test. Dhe Bledari e di shumë mirë, ndryshe s’do ta hapte gojën.
— Sigurisht që e di.
Klea psherëtiu.
— Mirë. Do të bëj shërbyesen për gjysmë ore. Vetëm kaq.
Në mbrëmje, ajo e telefonoi Bledarin.
— Sa veta do të jenë te mamaja jote?
— Zakonisht vjen Afërdita Elezi, banon dy shtëpi më tej, s’mungon kurrë. Pastaj Gerda Gjini, llafazane e madhe, por punëtore. Edhe Fjolla Hasani… të them të drejtën, s’më pëlqen shumë, ka probleme me stomakun dhe i vjen erë goja, por mami e adhuron — kanë punuar bashkë njëzet vjet.
— Pra tre shoqe plus Ylvijen.
— Po, gjithsej katër. S’janë shumë.
— Konkretisht, çfarë duhet të bëj unë?
— Mos e merr kaq seriozisht. Është thjesht dëshirë e mamit, mund edhe të thuash jo. Por do t’i bëhej qejfi nëse ndihmon. Të shkosh për pazar — sytë s’i ka më si dikur, rri me minuta para etiketave pa i lexuar dot. Pastaj ndonjë gjë në kuzhinë. Është kurioze të dijë nëse do të vdes unë për bukë pas martesës.
Klea qeshi.
— Do të të ushqej me makarona të gatshme.
— Edhe ato hahen. Në thelb, ajo do të shohë si e mban thikën, si gatuan, gjëra të vogla.
— Dhe pastaj, shërbyesja.
— Pse u kap pas asaj fjale? Më shpëtoi. S’je shërbyese, thjesht ndihmon — sjell, çon, rregullon. Nuk do rrish me zonjat në tavolinë, mezi qëndrojnë një orë.
Pas një pauze, Klea tha:
— Mirë. Gjysmë ore, asnjë minutë më shumë.
— Të premtoj.
Pasi mbylli telefonin, ajo iu drejtua motrës, Pranvera Zylyftari.
— A po ma shpjegon ç’po ndodh këtu?
— Bledari më kërkoi të ndihmoj Ylvijen me pazarin dhe gatimin. Meqë s’do të ulem me to, thjesht do të sjell e çoj pjatat.
— Unë dëgjova një fjalë tjetër — shërbyese.
— Jo moj! Kur punon në kuzhinë, je shërbyese?
Pranvera tundte kokën.
— Ja pra. Nuk jam shërbyese. Thjesht po ndihmoj vjehrrën e ardhshme.
— Kujdes se mos të hipin në qafë pastaj.
— S’ka shans. Unë dhe Bledari do jetojmë në shtëpinë tonë.
— Po, po…
Në atë çast hyri në dhomë Teuta Lika, nëna e Kleas. Kishte dëgjuar mjaftueshëm për ta kuptuar situatën.
— Domethënë, vjehrra e ardhshme ka vendosur të të provojë?
Klea ngriti vetullat në heshtje.
— Atëherë duhet të gjejmë edhe ne një provë për Bledarin.
— E gjeta! — thirri Pranvera.
— Çfarë?
— Le të punojë arën te shtëpia e fshatit. Janë vetëm dhjetë dynym!
Klea shpërtheu në të qeshura.
— Do të arrijë në gjendjen civile duke u zvarritur, jo duke ecur. Jo, kjo s’bën.
Të treja qeshën me zë.
— Mirë, do mendoj diçka tjetër, — tha Pranvera, dhe e qeshura vazhdoi.
Të nesërmen, Klea u paraqit te shtëpia e Ylvije Kryeziut me vendosmëri.
— Më thuaj çfarë duhet të bëj.
Ylvija buzëqeshi e kënaqur.
— Klea, bijë! Asgjë e madhe. Do të të jap një listë, shko merr disa gjëra në dyqan.
Ajo u largua për pak dhe u kthye me një fletë në dorë. Sapo Klea e pa, fishkëlloi lehtë.
— Dyzet artikuj? Po përgatisim dasmë apo çfarë?
— Jo moj, janë gjëra të vogla — ëmbëlsira, patate, konserva, qumësht. Ja paratë, nxito pak.
Klea nxori telefonin për të telefonuar Bledarin, por Ylvija e ndali.
— Ç’po bën? Bledari është në punë. Je zonja e ardhshme e shtëpisë — do ta marrësh çdo herë në telefon për një thes me ushqime?
— Jo, sigurisht që jo.
— Atëherë shko, koha po ikën.
Pas rreth një ore, Klea u kthye me dy çanta të mëdha që mezi i mbante. I vendosi mbi tavolinë, la kusurin pranë dhe hapi faturat, duke filluar të nxirrte produktet një nga një.
Ylvije Kryeziu mori faturat, i kontrolloi me kujdes, pastaj iu afrua tavolinës dhe, sapo pa blerjet, u nxeh menjëherë:
—