— Po ç’është kjo? Unë të kërkova qumësht me përqindje më të lartë yndyre, ndërsa salcën e kosit e ke marrë tjetër markë! Edhe gjalpi — a nuk e lexove etiketën? Këtu shkruan shtatëdhjetë e dy për qind, ndërsa unë të thashë “Peshkopi”! Jo, jo, kështu nuk bëhet. Kthehu mbrapsht dhe zëvendëso gjithçka që ke ngatërruar.
Klea Bushati u step. Nuk i kishte shkuar ndër mend se fabrika e prodhimit të gjalpit kishte kaq rëndësi. Mund të kishte gabuar ndonjë gjë, por i dukej gjë e vogël. Megjithatë, nuk kundërshtoi. Fërkoi duart e lodhura, veshi sërish këpucët dhe pyeti me zë të ulët:
— Po lekët?
Ylvije Kryeziu ngriti vetullat e habitur.
— Gabimin e bëre ti, jo unë. Prandaj, Klea, këtë shpenzim do ta mbulosh vetë.
Pa shtuar asnjë fjalë, Klea doli. I mbeti një shije e hidhur, qortoi veten për pakujdesinë, por në fund pranoi se përgjegjësia ishte e saj. Bëri një llogari të shpejtë sa para kishte në kartë, e largoi mërzinë nga mendja dhe mori rrugën përsëri për në dyqan.
Rreth orës pesë pasdite u kthye në shtëpi. U lëshua mbi divan, shtriu këmbët dhe fryu mbi gishtat e skuqur nga pesha e çantave.
— Mos u varrose në palestër sot? — e ngacmoi Pranvera Zylyftari, duke u ulur pranë saj.
— Jo, vetëm kam transportuar furnizime. Dy herë vajtje-ardhje në supermarket. Kam përshtypjen se Ylvije Kryeziu po përgatit darkë për një batalion të tërë.
Pranvera vështroi duart e motrës.
— E di çfarë? Bëra gafë — ngatërrova llojin e gjalpit, mora djathë tjetër dhe qumështin e gabuar. Në fund, më kushtoi nga xhepi.
— Si nga xhepi?
— Shumë thjesht. Meqë ishte gabimi im, u detyrova të blej sërish produktet e sakta, por këtë herë me paratë e mia.
Në atë çast hyri në dhomë Teuta Lika. Pa si Klea fërkonte pëllëmbët dhe pyeti:
— Po Bledar Fundo ku ishte? Pse nuk të ndihmoi për pazaret?
— Në punë.
Pranvera shpërtheu:
— E ardhmja jote vjehrrë më duket e çuditshme! Kjo s’është provë karakteri — po të trajton si shërbëtore. Çmenduri!
Klea nuk reagoi. Ato pak orë tek Ylvija e kishin rraskapitur, ndaj vetëm buzëqeshi me trishtim. Hodhi sytë nga ora — i mbeteshin disa çaste për t’u çlodhur para takimit me Bledarin.
Pas dy orësh, Bledari e priti me përqafim të ngrohtë. E puthi me aq vrull sa ajo lëshoi një “ah”.
— Më telefonoi mami. Ishte shumë e kënaqur! Tha se e ndihmove me blerjet.
Klea ngriti sytë drejt tij.
— Në fakt, mamaja jote qëndroi në shtëpi. Unë dola me listën e saj. Madje dy herë.
— Po pra! Je e mrekullueshme, një zonjë shtëpie e lindur! S’po pres dot të kalojnë këto tri ditë dhe të bëhemi zyrtarisht burrë e grua. Do të jesh bashkëshortja ime!
— Dhe ti bashkëshorti im, — buzëqeshi ajo. — Meqë ra fjala, mamaja jote kërkoi që nesër të shkoj pak më herët për të blerë fruta. Mendoj se lista do të jetë e gjatë. Do vijmë bashkë?
Bledari hezitoi, rrahu qepallat.
— Më fal, paradite nuk mundem. E di që po nis pushimet, por duhet të dorëzoj disa dokumente në zyrë. Pastaj jam i lirë, vetëm për ty. A më pret?
Klea e kuptoi se nëse ai shkonte në zyrë, do të kthehej jo më herët se mesdita.
— Mirë, shko. Do t’ia dal vetë.
— Je e mrekullueshme! Vetëm tri ditë durim, pastaj firmosim dhe largohem nga shtëpia e mamit. Do jetojmë më vete. Ajo është njeri i mirë, — shtoi për të ëmën, — thjesht ka ca teke të vogla. Bëj ç’të kërkon dhe gjithçka do shkojë mirë.
— Në rregull, i dashur. Do ta bëj.
Mbrëmjen tjetër, sapo Klea kaloi pragun e shtëpisë së saj, Ornela Rexha iu hodh përpara.
— Epo? Si kaloi dita te vjehrra e ardhshme?
Klea hoqi xhaketën e lehtë dhe buzëqeshi.
— Së pari, ende s’është vjehrra ime. Së dyti, bëra pazaret — dy çanta plot me fruta. Besoj mjaftojnë për dy javë.
Pranvera fishkëlleu.
— Qenka serioze puna! Qenke bërë punëtore e palodhur!
— Pastaj iu futa pastrimit, — vazhdoi Klea.
— Prit pak, — ndërhyri Pranvera, — pse pastron atje dhe jo këtu?
Klea ngriti gishtin.
— Pastroj edhe këtu, thjesht ti nuk e vëren. Zakonisht je jashtë me shoqet. Apo kemi papastërti në shtëpi?
Pranvera ngriti supet.
— Ja pra. Fshesa me korent, larje dyshemesh, pluhur, rregullova librat. Me pak fjalë, sistemova gjithçka.
— Kjo s’është e drejtë! — shpërtheu Pranvera. — Po të shfrytëzon pa pikë turpi!
Teuta Lika hyri sërish. Kishte dëgjuar bisedën. U ul përballë së bijës dhe foli qetë:
— Ka nga të gjitha llojet e vjehrrave. Edhe e imja, gjyshja juaj, më vinte të laja dyshemetë. Ah, sa lodhje! Sot kemi ujë në rubinet, por atëherë mbushnim kovën në çezmën e lagjes. Uji i ftohtë, duart na mpiheshin nga sapuni. Por babai juaj më ndihmonte gjithmonë. Po Bledari ku është në këto raste?
Klea uli shpatullat.
— Në punë.
E ëma tundi kokën me shqetësim.
— Nuk më pëlqen kjo. Aspak.
Nuk shtoi asgjë tjetër. U ngrit dhe doli nga dhoma, duke lënë pas një heshtje të rëndë.
Të nesërmen erdhi ajo që Ylvija e quante “dita vendimtare” — mbrëmja kur do të mblidhte mikeshat në shtëpi. Sapo Klea hyri, Ylvije Kryeziu e përqafoi me afeksion të shtirur.
— Shumë mirë që erdhe në kohë! Hajde, të jap përparësen dhe nisemi me gatimin. Çfarë di të përgatisësh?
Klea përpiqej të rendiste në mendje aftësitë e saj.
— Supa, patate të skuqura, bukë të thekur, sallata, qofte, makarona… Në përgjithësi, di t’i bëj shumicën e gjërave.
Ylvija miratoi me kokë.
— Shkëlqyeshëm. Laji duart dhe fillo menjëherë.
Në atë çast, në kuzhinë u duk Bledari. E përqafoi lehtë të fejuarën dhe i pëshpëriti:
— Mbaje veten. Shumë shpejt shkojmë në gjendjen civile. Edhe pak dhe mbaron kjo periudhë.
Klea u kthye nga ai, e puthi dhe e pyeti me zë të ulët:
— Do më japësh një dorë?
Ai u ndal për një sekondë, pastaj tha:
— Po dal të mbaroj disa punë dhe kthehem shpejt. Pas pak orësh jam krejtësisht në dispozicionin tënd.
Klea buzëqeshi me një hile të lehtë në sy.
— Mirë atëherë, shko. Do të pres.
— Vrapoj dhe kthehem sa hap e mbyll sytë, — tha ai, duke i shtrënguar dorën para se të largohej.