Ai u zhduk me nxitim, si gjithmonë, duke lënë pas vetëm zhurmën e hapave në korridor.
Pothuajse menjëherë në kuzhinë hyri Ylvije Kryeziu. Ajo hodhi një sy të mprehtë mbi tavolinën ku Klea kishte shtruar perimet dhe, pa humbur kohë, nisi të japë udhëzime të detajuara: si duhej prerë speci, sa hollë qepa, në ç’radhë futeshin përbërësit në tenxhere. Çdo gjë duhej bërë sipas rregullit të saj, pa asnjë shmangie. Klea dëgjonte në heshtje dhe vepronte siç i thuhej. Një orë kaloi, pastaj edhe një tjetër, e më pas një e tretë. Bledar Fundo nuk u duk askund.
Gati të gjitha gatimet kishin përfunduar – sallatat, mishi i pjekur, garniturat. Madje, në mes të gjithë atij lodhjeje, Klea mësoi disa hollësi të reja në kuzhinë dhe në mendje e falënderoi Ylvijen për këshillat. Megjithatë, një gjë i ra në sy: vjehrra e ardhshme vetëm komandonte. Asnjëherë nuk preku vetë as thikën, as lugën.
Kur gjithçka ishte gati, Ylvija kontrolloi pjatat, hodhi një sy nga ora dhe u alarmua:
— Do të mbërrijnë nga çasti në çast! Hajde me mua.
Klea hoqi përparësen, fshiu duart dhe e ndoqi në dhomën e gjumit. Ylvija hapi dollapin e saj, kërkoi mes rrobave dhe nxori një komplet.
— Vish këtë.
— Çfarë është kjo? — pyeti Klea e habitur.
— Pikërisht kjo. Mos bëj pyetje.
Veshja i ngjante çuditërisht një uniforme shkolle: bluzë e bardhë, fund i zi i shkurtër dhe çorape të bardha deri poshtë gjurit.
— Nuk kam ndërmend ta vesh, — kundërshtoi Klea.
— Do ta veshësh! Mos më turpëro. Provën e parë e kalove, tani ka mbetur edhe pak. Lëviz, sepse po vijnë!
Ylvija doli, duke e lënë vetëm. Klea mbylli derën, shtriu rrobat mbi krevat dhe psherëtiu me përbuzje.
— Çfarë tmerri… — murmuriti me zë të ulët.
Por nëse kjo ishte një lloj prove, atëherë le të ishte kështu. Me vendosmëri filloi të ndërrohej. Pas pak minutash u gjend përballë pasqyrës. E vështroi veten me sy kritik, u kthye paksa anash dhe tha me gjysmë zëri:
— Në fund të fundit… s’qenka dhe aq keq.
Bluzë e bardhë e rregullt, fund i zi i shkurtër, çorape të bardha. Një pamje që e bënte të dukej më e re, pothuajse naive.
— Mirë pra. Shërbyese qoftë. Pas dy ditësh shkojmë në gjendjen civile dhe mbaron kjo histori. Do të jetoj me burrin tim, — pëshpëriti për t’i dhënë zemër vetes.
Në atë çast ra zilja e derës. Nga salloni u dëgjua zëri autoritar i Ylvijes:
— Klea! Hape derën!
Ajo hodhi edhe një vështrim të fundit në pasqyrë dhe doli me hapa të shpejtë. Zilja u përsërit. Kur hapi, përballë pa një grua trupmadhe, me fytyrë të mbuluar me shtresa pudre.
— Mirëmbrëma, urdhëroni brenda.
Gruaja e shqyrtoi gjatë, nga koka te këmbët.
— Jam tezja Afërdita, — u prezantua më në fund, duke hyrë.
Menjëherë u shfaq Ylvija. U përqafuan lehtë dhe u puthën në faqe.
— Kush është kjo? — pyeti me zë të ulët Afërdita.
— Nusja e ardhshme e Bledarit, — ia ktheu Ylvija me buzëqeshje të nënkuptuar.
— Oho… sa e bukur!
— Dhe shumë e zonja në kuzhinë! Hajde, tavolina është gati.
Sapo hynë në dhomën e ndenjjes, zilja ra sërish. Klea u kthye përsëri te dera. Këtë herë erdhi tezja Gerda, e pak minuta më vonë edhe tezja Fjolla, e djersitur dhe e rëndë në lëvizje.
Klea mendoi të kthehej në kuzhinë, por zilja ushtoi për herë të tretë. Në prag qëndronte Bledar Fundo. Fytyra i ndriçonte nga gëzimi. Sapo e pa të veshur ashtu, e tërhoqi drejt vetes dhe e puthi në buzë pa pikë turpi.
— Klea, shtro tryezën! — urdhëroi Ylvija nga brenda.
Klea i hodhi një sy lozonjar Bledarit.
— Më fal, sot jam në shërbim të mamit tënd.
Ajo ngriti pak cepin e fundit, duke i treguar të brendshmet me dantellë.
— Ja ku jam, shërbyese e ditës. Do më ndihmosh apo jo?
— Mendoj se do rri me mamin dhe tezet, — tha ai pa u menduar gjatë.
Përgjigjja e la pa fjalë. Dy ditë me radhë ai nuk kishte lëvizur as gishtin për ta ndihmuar: as për pazaret, as për gatimin. Dhe tani, kur gjithçka ishte gati, ai zgjodhi të ulej rehat.
— Atëherë shko, bashkohu me ta, — tha ajo me një buzëqeshje të zbehtë.
Ai nuk e kuptoi zhgënjimin në sytë e saj. E puthi lehtë në faqe dhe hyri në sallon.
Pak më vonë, të gjitha tezet ishin ulur rreth tavolinës, pranë Ylvijes dhe Bledarit.
— Klea, hape verën! — erdhi komanda e radhës.
Ajo mori shishen dhe instinktivisht vështroi nga i fejuari. Ai vetëm buzëqeshi. Normalisht këtë punë e bënin burrat, por ai sërish qëndroi mënjanë. Pa thënë asgjë, ajo shkoi në kuzhinë, gjeti tapashapësin, e hapi shishen dhe mbushi gotat.
— Sill të ngrohtat! — pasoi urdhri tjetër.
Këtë herë ishte krejtësisht ton komandues. Bledari po mbaronte gotën e parë të verës.
“Mirë,” tha me vete ajo.
Brenda pak minutash shërbeu pjatat e nxehta. Pastaj njëra nga tezet kërkoi peceta të reja. Ylvija kërkoi gota për lëngun. Pastaj duhej hequr pjata e përdorur dhe sjellë një e pastër. Klea vraponte nga kuzhina në sallon, duke mbushur gota, duke sistemuar takëmet.
— Mjaft tani. Mos u rrotullo këtu. Rri në kuzhinë, do të të thërrasim kur të duhet, — tha Ylvija më në fund.
— Në rregull, — u përgjigj ajo me bindje dhe u tërhoq.
Sapo u ul për një çast, u dëgjua zëri i Gerdës që kërkonte ndërrim pjate. Menjëherë pas saj, Ylvija u ankua për pirunët. Klea solli të tjerë. Hodhi sytë nga Bledari: ai hante me oreks gjithçka që ajo kishte përgatitur me orë të tëra.
Ajo iu afrua dhe i pëshpëriti:
— Jam në rolin e skllaves këtu?
Ylvija e pa me vërejtje dhe i kërkoi të mbushte karafën me lëng.
— Po, — tha Klea qetë dhe u kthye në kuzhinë.
Nuk kishte kaluar shumë dhe Bledari vetë kërkoi që t’i ndërrohej pjata e t’i silleshin takëme të pastra. Ajo e bëri pa fjalë. U rikthye në kuzhinë dhe qëndroi aty, duke pritur vetëm një gjë: që ai të vinte më në fund ta kërkonte, ta ndihmonte, t’i thoshte qoftë edhe një fjalë mbështetjeje… Por ai nuk u shfaq.