Papritur, tingulli i mprehtë i telefonit theu qetësinë e tendosur të kuzhinës. Klea fshiu duart në përparëse dhe hodhi sytë nga ekrani. Ishte Pranvera Zylyftari.
— Si po ecën shfaqja jote madhështore? — pyeti ajo pa humbur kohë me përshëndetje.
— Ylvije Kryeziu duket e kënaqur. Edhe të ftuarit, me sa po shoh, — u përgjigj Klea me një buzëqeshje të lehtë, ndërsa nga dera vështronte vjehrrën e ardhshme që pranonte lavdërime për gatimet sikur t’i kishte përgatitur vetë.
— Mos harro, në fund, t’ia derdhësh lëngun mbi kokë asaj nepërke! — qeshi Pranvera.
— Je çmendur fare? — ia ktheu Klea me indinjatë, por në mendje i shkrepi pamja e Ylvijes me flokët e ngjitur dhe sytë e zgurdulluar. E qeshura mezi po i mbahej.
— Po princi yt, të paktën, po të ndihmon?
— As që bëhet fjalë. Është ulur dhe po ha kotëletat që gatova. Kontributi i vetëm? “M’i ndërro pjatat”, — tha ajo me ironi.
— Sa e shpifur.
Zëri autoritar i Ylvijes u dëgjua nga salloni:
— Klea, eja pak këtu!
Ajo futi telefonin në xhep dhe doli menjëherë.
Dy orë më vonë, hallat e largëta dhe mikeshat u larguan mes falënderimesh të tepruara për zonjën e shtëpisë. Askush nuk përmendi Kleën. Në kuzhinë ishte ngritur një mal me pjata, tenxhere e tasa sallatash. Ajo as nuk i preku. Le ta provonte Bledar Fundo të bënte diçka për një herë. Për më tepër, ishte e rraskapitur.
— Klea! — thirri sërish Ylvija.
Në sallon, përpara një tavoline të mbushur me ëmbëlsira, qëndronin nënë e bir si dy gjyqtarë.
— Mirë e përmbushe detyrën, — tha Bledari me një tundje koke miratuese. — Tani shko dhe laji enët.
Klea i vështroi gjatë, pa thënë asnjë fjalë, pastaj u kthye dhe hyri në dhomën e gjumit. Askush nuk e ndoqi, askush nuk u interesua çfarë po mendonte. Ajo ndërroi rrobat me qetësi, mori çantën dhe doli sërish në sallon.
— Ku po shkon kështu? — u habit Bledari.
— Në shtëpinë time.
— Mos bëj skena. Nëse do, të ndihmoj me enët.
Ajo heshti disa çaste, duke e matur përgjigjen.
— Faleminderit. Mbrëmja ishte… mjaft domethënëse.
— Çdo gjë u bë për të mirën tënde, — ndërhyri Ylvija me ton të butë artificial. — Tani jam e bindur se je gruaja e duhur për djalin tim.
— Gruaja e duhur… — përsëriti Klea ngadalë. — Ju jam mirënjohëse.
— S’ke pse, bijë.
— Jo, vërtet. Faleminderit për mësimin. Që ma treguat vlerën time të vërtetë. Për këtë provim.
— Dhe e kalove! — tha Bledari me entuziazëm.
Një buzëqeshje e ftohtë i preku buzët Kleas.
— Kush të dha të drejtën të më provosh? Që ditën e parë më ktheve në shërbëtore. Nëna jote më urdhëronte, më detyronte të shpenzoja nga paratë e mia për pazare dhe pastaj më qortonte për “zgjedhje të gabuara”. Ti? Rrije në punë dhe justifikoheshe me letra të rëndësishme. Ajo më komandonte, ti buzëqeshje. Edhe tani po buzëqesh si i marrë.
Bledari hapi gojën për të folur, por ajo nuk e la.
— Mami është e kënaqur që e kalova testin? Shumë mirë. Po unë të vë notë ty: ngelës për mungesë respekti. Dhe zonjës — zero për poshtërim.
— Vajzë, djali im deshi më të mirën dhe unë…
— Mjaft! — shpërtheu Klea aq fort sa Ylvija u step. — E dija ku po shkonte kjo histori. Luajta lojën tuaj me vetëdije. E kuptoja që i fejuari im nuk do të lëvizte as gishtin për mua. “Ndërro pjatat” — ky ishte heroizmi i tij. Princ me pantallona të grisura! Provim? Shkëlqyeshëm.
Ajo mori nga bufeti një karafë të madhe me lëng.
— Pranvera kishte një përshëndetje për ju.
Dhe pa hezitim, e përmbysi mbi kokën e Ylvijes. Dy litra lëngu i trashë ranë si ujëvarë mbi flokët e krehur me kujdes. Gruaja u mpiks, u përpoq të kapte murin, rrëshqiti dhe u përplas në dysheme, duke rrëzuar karriget.
— Çfarë po bën?! — bërtiti Bledari.
Klea rrëmbeu tortën nga tavolina. Ai u hodh drejt saj, por ajo iu shmang dhe ia përplasi ëmbëlsirën në fytyrë. Kremi i bardhë i mbuloi faqet.
— Pra, jo nga ligësia, por për të mirën time? — e pyeti me qetësi.
— Ishte për ty… — mërmëriti ai, duke u përpjekur të fshinte kremin.
Shuplaka e saj goditi drejt e në hundë. U dëgjua kërcitje, gjak.
— Edhe kjo për të mirën tënde, — tha ajo ftohtë. — Mos e merr për keq.
Dhe e goditi edhe një herë.
Pak minuta më pas, Klea po dilte nga hyrja e pallatit kur përballë iu shfaqën Pranvera dhe Ornela Rexha.
— Si përfundoi sprova? — pyeti Ornela me kureshtje.
— Ata nuk e kaluan, — tha Klea duke hedhur një vështrim pas nga ndërtesa. — Dasmë nuk do të ketë.
Pranvera lëshoi një britmë gëzimi. Ornela tundi kokën.
— Mendova se do të na thoje që gjithçka shkoi mirë.
Klea i zgjati së motrës një qese të madhe me enë ushqimi.
— Bakshishi im.
Qesen tjetër ia dha Ornelës. Brenda ishte një shishe verë e shtrenjtë.
— Do të kemi çfarë të hamë sonte, — tha ajo.
— Edhe nesër në mëngjes! — qeshi Ornela.
Në atë çast iu afrua Kastriot Prendi, me një tufë të madhe lulesh në dorë.
— Martohu me mua! — tha papritur.
Klea shpërtheu në të qeshura.
— Pas dy ditësh kisha dasmë.
— Më thanë që nuk do të bëhet.
Ajo e pa Pranverën me sy qortues. Motra ngriti supet.
— Thashë të jem e përgatitur.
— U nxituat. Po sikur ta kishin kaluar provën?
— As vetë nuk e besoje këtë, — ndërhyri Ornela.
Kastrioti nuk tërhiqej. Klea bëri sikur u ankua:
— Të paktën më jep një orë frymëmarrje! Sapo anulova fejesën!
— Një orë apo një ditë? — pyeti Pranvera me buzë në gaz.
Të gjithë shpërthyen në të qeshura. Klea hodhi sytë nga unaza e Bledarit në gishtin e saj.
— Meqë dasma s’do bëhet, ma dhuro mua, — tha motra.
— Kurrë!
— E imagjinon fytyrën e Bledarit kur ta shohë në dorën time? — shtoi Ornela me sy të shkelur.
Pranvera fishkëlleu me kuptim dhe e qeshura e tyre u përhap në rrugë, e lehtë dhe çliruese.