— Do ta shlyesh deri në fund të vitit? — e pyeta sërish, duke kërkuar siguri në zërin e tij.
— Po, do ta mbyll brenda vitit, — pohoi ai me kokë.
— Atëherë le ta provojmë edhe një herë. Por, Bledar, po e theksoj qartë: nëse fillon sërish të më japësh urdhra, të më ulësh para të tjerëve, apo të vësh fjalën e nënës mbi timen, mbaron këtu. Ndarje pa diskutime.
— E kuptova.
U përqafuam, por përqafimi ishte i ngrirë, i pasigurt, si mes dy njerëzve që sapo njihen. Megjithatë, ishte një fillim.
Ditët që pasuan treguan se Bledari po mundohej realisht. Më kërkonte mendim për vendime të ndryshme, merrej me punët e shtëpisë pa u ankuar dhe nuk kapte më çdo detaj për ta kthyer në kritikë. Me Hyrie Kalemin fliste më rrallë, dhe bisedat zgjatnin pak. Ndërkohë unë vazhdoja punën. Klientët shtoheshin dita-ditës; erdhi momenti kur duhej të refuzoja disa, sepse nuk përballoja dot volumin.
Më 11 maj më telefonoi Besnik Kastrati, pronar i një dyqani pjesësh këmbimi për makina.
— Era Prendi, kam një propozim për ju. Dua të zgjerohem, të hap një pikë të dytë. Më duhet dikush që të marrë përsipër gjithë financat. Paga 50 000 lekë, plus përqindje nga fitimi. A ju intereson?
U mendova. 50 000 lekë të sigurta çdo muaj ishte stabilitet. Përveç kësaj, nga klientët e tjerë fitoja rreth 30 000 lekë të tjera.
— Zoti Besnik, a mund t’i kombinoj të dyja? Pra, të punoj për ju dhe njëkohësisht të mbaj disa klientë të jashtëm?
— Patjetër. Mjafton që punët e mia të jenë në rregull.
— Atëherë pranoj. Filloj më 1 qershor.
— Shkëlqyeshëm. Kontratën e nënshkruajmë këto ditë.
E mbylla telefonin me buzëqeshje. Gjërat po merrnin drejtim. Në mbrëmje ia tregova Bledarit. Më uroi, por vura re një tension të lehtë në fytyrën e tij. Gruaja që fiton më shumë se burri nuk është e lehtë për krenarinë mashkullore. Megjithatë, nuk tha asgjë.
Më 13 maj, një ditë para se të lija përfundimisht zyrën e vjetër, vendosa t’i bëja një rifreskim shtëpisë. Kisha kursyer mjaftueshëm për ta përballuar. Thirra një mjeshtër që brenda dy ditësh ndërroi letrat e murit në sallon. Zgjodha tone bezhë të hapura, me motive të lehta. Dhoma mori dritë tjetër. Bleva një divan të ri, komod e modern, për të zëvendësuar të vjetrin e fundosur. Shtova një tavolinë të vogël, një llambadar në këmbë dhe disa piktura dekorative.
— Nga dolën gjithë këto para? — pyeti Bledari, i habitur.
— I kam fituar vetë.
— 30 000 lekë për mobilim? Duhej të flisje me mua më parë.
— Pse? Janë të ardhurat e mia. I përdor si të dua. Apo harrove marrëveshjen për buxhet të ndarë?
Ai shtrëngoi nofullat, por nuk reagoi.
Më 14 maj ishte dita ime e fundit në zyrën e vjetër. Koleget organizuan një përcjellje të vogël, më dhuruan lule dhe më uruan suksese. Flutura Gjini më përqafoi fort.
— Era, je e guximshme. Nise një kapitull të ri pa frikë. Jam krenare për ty.
— Faleminderit për gjithçka, Flutura.
U ktheva në shtëpi me një buqetë trëndafilash dhe me një ndjenjë çlirimi. Një fillim i ri po merrte jetë.
Mbrëmjen e 15 majit, teksa po punoja në laptop për një deklaratë tatimore, ra zilja e derës. Hapa dhe pashë Hyrie Kalemin me një çantë të madhe në dorë.
— Erdha, — shpalli ajo.
— Mirë se erdhët. Bledari është në dijeni?
— Jo. Desha t’i bëj surprizë.
Hyri brenda dhe hodhi sytë përreth.
— Paska ndryshuar shtëpia! Bledari qenka treguar i zoti!
— Ndryshimet i kam bërë unë. Me paratë e mia, — theksova.
Ajo rrudhi buzët.
— Paratë e tua? Qëkur paske kaq?
— Qëkur punoj.
— Ah po, tani je bërë biznesmene e madhe, — tha me ironi. — Do ta shohim sa zgjat.
Kur Bledari u kthye, mbeti i shtangur.
— Mami? Ç’bën këtu?
— Erdha te djali im. Apo s’lejohet?
— Mund të vije, por të paktën të lajmëroje.
— Do rri një javë. Do ju ndihmoj, se shtëpia s’qenka në rregull. Divan i ri, por perde të vjetra. Turp.
Zgjodha të hesht. Por ajo u vendos në sallon, pushtoi banjën me sendet e saj dhe nisi të japë urdhra.
— Era, pse s’gatuan supë? Bledarit i duhet ushqim i ngrohtë çdo ditë.
— Kam punë. S’arrij gjithmonë.
— Punë? Të rrish në kompjuter nuk quhet punë.
— Është puna ime dhe paguhem për të.
— Ti vetëm për lekë mendon. Po familja?
Bledari rrinte i heshtur.
Më 18 maj, pas tri ditësh tension, nuk durova më.
— Duhet të flasim vetëm për vetëm, — i thashë Bledarit.
Dolëm në ballkon.
— Kur do të largohet nëna jote?
— Tha që do rrijë një javë.
— Ne ramë dakord: pa ndërhyrje nga jashtë.
— Ajo thjesht do të ndihmojë.
— Jo. Ajo më poshtëron çdo ditë.
— Durim edhe katër ditë.
— Po nëse nuk dua të duroj?
— Çfarë kërkon? Ta nxjerr jashtë?
— Po. Zgjidh: ajo ose unë.
Ai u zbeh.
— Kjo është e padrejtë.
— Jo. Është mbrojtje e kufijve të mi. Nëse nesër ajo nuk largohet, unë iki.
U ktheva brenda, mblodha disa rroba dhe telefonova Nora Hasanin.
— A mund të vij te ti për pak ditë?
— Sigurisht. Ç’ka ndodhur?
— Vjehrra.
— Eja menjëherë.
Kur dola me çantë në dorë, Hyrie Kalemi buzëqeshi me përçmim.
— Po largohesh? Ashtu duhet.
— Ke tri ditë kohë, — i thashë Bledarit para se të mbyllja derën. — Ose ajo largohet, ose unë s’kthehem më.
Qëndrova dy ditë te Nora. Bledari telefononte, lutej. Unë përsërisja: le të largohet tani.
Më 20 maj në mëngjes më telefonoi.
— Era, e çova mamin mbrëmë në autobus. U kthye në fshat.
— Dhe?
— Dua të kthehesh. Të lutem.
— Po kthehem, por është hera e fundit. Nëse përsëritet, ndahemi.
— E kuptova.
U ktheva. Ai më priti me pendesë në sy.
Më 1 qershor nisa punën e re te Besnik Kastrati. Zyrë e vogël, komode, kabinet më vete. Paga 50 000 lekë plus shpërblim. Në fund të muajit arrita 83 000 lekë të ardhura. Bledari mori 50 000. Për herë të parë fitoja dukshëm më shumë.
Dhe më pëlqente. Më pëlqente ndjesia e pavarësisë. Ai ishte bërë më i qetë, më pak kritik. Jetonim së bashku, por me financa të ndara. Hyrie telefononte rrallë dhe Bledari kishte mësuar t’i thoshte “jo”.
Pas dy muajsh kuptova se martesa jonë ishte kthyer në bashkëjetesë formale. Respekt kishte, por jo afërsi.
— A s’po jetojmë thjesht si dy qiramarrës? — e pyeta një mbrëmje.
— Ndoshta, — pranoi ai. — Nuk di si ta rregulloj.
— Ndoshta duhet të ndahemi pa zhurmë.
Ai heshti gjatë.
— Je serioze?
— Po. U përpoqëm, por diçka është thyer.
— Të shkojmë te një psikolog?
Mendova pak.
— Mirë. Edhe një shans.
Gjetëm një psikologe, Diella Sota. Seancat e para qenë të vështira. Unë fola për muajin pa para, për poshtërimin, për frikën. Bledari pranoi se kishte vepruar nën ndikimin e së ëmës, se kishte menduar se po më “jepte mësim”.
— Në fakt e bëra më të fortë, — tha ai me zë të ulët.
— A të duhet ende burri yt? — më pyeti Diella.
— Nuk e di. Tani e di që mund t’ia dal vetëm.
Gjatë katër javëve filluam të dëgjonim njëri-tjetrin ndryshe. Ai pranoi se ishte rritur me idenë se burri nuk duhet të tregojë dobësi. Unë pranova se për vite kisha heshtur nga frika e konfliktit.
Në fund të gushtit, bisedonim për ndjenjat, jo për faturat. Ai më tha se ishte krenar për mua. Unë pranova se ende mbaja mllef, por do të përpiqesha të falja.
Në shtator, Hyrie Kalemi pësoi një goditje në tru. Shkuam në fshat. E gjetëm të zbehtë, të dobësuar.
— Era erdhi të të shohë, — i tha Bledari.
— S’kam nevojë për mëshirë, — pëshpëriti ajo.
— Nuk është mëshirë. Jeni nëna e burrit tim.
Ajo më vështroi gjatë.
— Më fal. Kam gabuar me ty.
Sytë m’u mbushën me lot.
— Faleminderit.
Kur u kthyem, Bledari më tha:
— Dua të jemi bashkë, por ndryshe. Pa frikë e pa kontroll.
— Më do? — e pyeta.
— Po. Gjithmonë.
E përqafova. Për herë të parë pas shumë muajsh ndjeva ngrohtësi të vërtetë.
Deri në tetor, marrëdhënia jonë u përmirësua gradualisht. Ai ndihmonte në shtëpi, gatuante kur vonohesha, interesohej për punën time. Unë mësova të jem më e butë dhe më pak ultimative.
Në nëntor, Besnik Kastrati më bëri një ofertë të re.
— Era Prendi, falë jush kam kursyer shumë. Po hap një dyqan të tretë. Dua t’ju ofroj 10% të aksioneve. Investoni 100 000 lekë dhe bëheni bashkëpronare. Çfarë thoni?
100 000 lekë ishin shumë, por i kisha kursyer.
— Më lini të mendohem deri në fundjavë.
Në mbrëmje ia tregova Bledarit. Ai më dëgjoi me vëmendje.
— Çfarë mendon? — e pyeta.
Ai u mendua për disa çaste, pastaj tha me qetësi:
— Është risk, por edhe mundësi e madhe…