― Krenar, alo! Ku je? E ke parë orën fare? Ç’po bën kaq gjatë te mamaja jote? Sa do rrish andej? Unë jam rraskapitur krejt!
Nga ana tjetër e telefonit, Eriola Gjini dëgjoi një zhurmë të paqartë, si fëshfërimë, dhe për një çast iu duk sikur u përzie me të edhe një e qeshur femre.
― Krenar, po ku je në të vërtetë?
― Eri, jam rrugës, po vij. Mos u mërzit kot. Te mami jam, të thashë.
Eriola vazhdonte të përkundte në krahë vogëlushen, e cila atë ditë ishte më e bezdisur se zakonisht dhe refuzonte të flinte. Elira Dushku ishte vetëm nëntë muajshe. Dhe për Eriolën, këta nëntë muaj kishin qenë tepër të lodhshëm. Ajo ishte ende shumë e re, dhe mëmësia po i dukej më e vështirë nga sa e kishte imagjinuar. Ndërkohë, bashkëshorti i saj, që kishte ëndërruar me ngulm të bëhej baba dhe ishte përlotur kur e kishte marrë Elirën në krahë për herë të parë, pas tre muajsh ndryshoi rrënjësisht.
Papritur u bë nervoz, i ashpër, i padurueshëm. Sa herë Eriola përpiqej të fliste për këtë ftohtësi të re, ai ia priste shkurt: “Jam i lodhur nga puna!” ose “Më lër rehat, dua të fle!”. Por ajo që e lëndonte më shumë ishte fakti se Krenari nuk kthehej më në shtëpi në orar. Arsye kishte plot: shefi e mbante më gjatë, një shok i kërkonte ndihmë në garazh për të zhvendosur pjesë të rënda, një fqinj kishte nevojë për dorë për të lëvizur mobiliet. Kohët e fundit, pas pune, ai po ndalonte thuajse çdo ditë te e ëma.
― Eri, kuptoje pak, mami po plaket. Ka gjithmonë nevojë për ndihmë. Ngatërron komandat e televizorit, shtyp diçka në telefon dhe pastaj s’i punon më. Jeton vetëm, prania e një burri i bën punë, ― justifikohej Krenari. ― Po të vijmë bashkë me ty dhe vajzën, s’bëj dot asgjë; të gjithë do merren vetëm me Elirën.
― Unë e respektoj Flutura Qafokun, e di. Por tani jam unë ajo që kam nevojë për ndihmë më shumë se kushdo, ― ia ktheu Eriola me zë të dridhur. ― E sheh sa e shqetësuar është Elira? E mbaj gjithë ditën në krahë. Sot s’kam pasur kohë as të laj fytyrën. Për të ngrënë si duhet as që bëhet fjalë. Ti del herët në mëngjes dhe kthehesh kur unë mezi mbaj sytë hapur, duke u përpjekur të fle mes të qarave të vajzës. As në dhomë nuk hyn më; shtrihesh në divan veçmas dhe fle atje. Në mëngjes largohesh sërish. Si ta kuptoj këtë? Çfarë po ndodh me ne?
― Eriola, mendoj se je thjesht e rraskapitur dhe po i fryn gjërat më shumë seç janë. S’ka asgjë të jashtëzakonshme. Punoj, lodhem, kam nevojë për pushim. Kaq.
― Po unë? Unë s’lodohem? Dhe kur u shndërrua familja jonë e ëndrrave në këtë që jemi sot? A kështu funksionon një familje, Krenar?
Ai nuk tha asgjë. U kthye në anën tjetër dhe shkoi drejt kuzhinës për të ngrënë darkë. Eriola u ul në cep të krevatit, mbështolli gjunjët me krahë dhe shpërtheu në lot. Nuk arrinte ta kuptonte se ku kishte gabuar, në cilin moment burri i saj ishte bërë kaq i ftohtë, kaq i largët, thuajse i panjohur. Ajo po përpiqej me gjithë shpirt, e donte atë, e adhuronte vajzën e tyre…
Në atë çast, Elira u zgjua duke qarë me ngashërimë dhe Eriola u zhyt sërish në vorbullën e përkujdesjes pa fund.
Teksa e përkundte lehtë, me sy të lodhur vështroi nga dera, atje ku Krenari ishte zhdukur pak më parë, pa e ditur se çfarë po ndodhte në të vërtetë dhe pse ai po largohej gjithnjë e më shumë prej tyre.