Ndërsa Eriola përkundte Elirën dhe përpiqej të qetësonte ankthin që i shtrëngonte kraharorin, në një tjetër cep të qytetit Krenar Gjeloshi rrinte i ulur qetësisht në kuzhinë, me filxhanin e kafesë përpara dhe telefonin në dorë. Lëvizte gishtat mbi ekran, lexonte diçka me përqendrim dhe herë pas here buzëqeshte lehtë. Kjo pamje, po ta kishte parë Eriola, do t’i dukej e pakuptueshme. Ajo e kishte imagjinuar ndryshe jetën familjare, kishte pritur tjetër reagim nga burri i saj pas lindjes së vajzës.
Në të vërtetë, Krenari po i dërgonte mesazhe të zjarrta të dashurës së tij, Xhoana Likës. Xhoana ishte parukierja e tij prej vitesh; ai shkonte gjithmonë tek ajo, por më parë nuk e kishte vënë re seriozisht bukurinë e saj. Në atë kohë ishte marrëzisht i dashuruar pas Eriolës dhe nuk shihte askënd tjetër përreth.
Gjithçka nisi të ndryshonte pas ardhjes në jetë të Elirës. Ditët u bënë më të vështira, netët pa gjumë. Eriola, e rraskapitur nga kujdesi i vazhdueshëm për foshnjën, nuk kishte më të njëjtin shkëlqim në sy. Krenari, në vend që ta mbështeste, nisi t’i kushtonte vëmendje Xhoanës. Ajo e dinte shumë mirë që ai ishte i martuar dhe se ishte bërë baba pak kohë më parë, por kjo nuk e ndali. Ndjenja e të qenit e dëshiruar e dehte.
Mbrëmjet Krenari i kalonte gjithnjë e më shpesh në apartamentin e saj. Xhoana jetonte vetëm, dhe shtëpia e saj ishte strehë e lirë për ta. E bukur, sensuale, me një magnetizëm që tërhiqte, ajo e mbante të lidhur pas vetes. Mjaftonte një prekje e lehtë, një puthje e shpejtë, dhe ai harronte gjithçka tjetër — gruan, fëmijën, përgjegjësitë.
— Zonja Flutura Qafoku, përshëndetje. Ju lutem, a mund të ma kaloni pak Krenarin? Po mundohem ta marr prej një ore dhe nuk më përgjigjet. Është urgjente. Sapo pashë që qumështi pluhur për Elirën po mbaron. Ka mbetur fare pak. Ajo po qan pa pushim sot dhe ha më shumë se zakonisht. Kam frikë se shumë shpejt nuk do të kem me çfarë ta ushqej. Duhet të vijë sa më shpejt dhe ta blejë rrugës. A do të mbarojë shpejt punë me ibrikun tek ju? Më kishte premtuar se do të kthehej herët sot.
— Tungjatjeta, Eriolë. Krenarin? Hm… — heshti për disa sekonda vjehrra, sikur po përpiqej të kuptonte diçka. — Tani për tani nuk mund të flasë, e dashur. Ka dalë në shkallë të kontrollojë nëse janë djegur siguresat. Me sa duket, i ka lidhur gabim telat e ibrikut dhe na iku energjia krejt. Sapo të kthehet, do t’ia përcjell menjëherë. Mos u shqetëso.
— Faleminderit.
Eriola e mbylli telefonin me duar që i dridheshin. Elira qante gjithnjë e më fort, ndërsa kanaçet me qumësht pluhur po boshatiseshin me shpejtësi. Krenari vazhdonte të mos përgjigjej.
— Si nuk e kontrollova më herët… si më shpëtoi kjo nga vëmendja… — pëshpëriste ajo, duke fajësuar veten.
Ndërkohë, Flutura Qafoku po i binte me ngulm telefonit të të birit. Ai nuk e hapte. Vetëm pas shumë tentativash, Krenari vendosi ta kthente thirrjen. Por nëna e tij tashmë ishte e tërbuar.
— Ti qenke i pashpirt! As nuk dua ta di ku je! Mos u mundo të më justifikohesh. Ta kam thënë edhe herën e kaluar: mos më përfshi në historitë e tua të ndyra. Jo vetëm që nuk po respekton gruan tënde, por po më fut edhe mua në mes të gënjeshtrave. E ke idenë çfarë po ndodh në shtëpinë tënde? A e di që Elira po bërtet nga uria, se i duhet urgjentisht qumësht pluhur, dhe ti nuk i përgjigjesh thirrjeve të gruas sate