— Mami, të lutem, mos e zmadho më. Jam burrë i rritur, di të merrem vetë me jetën time. Nga sa kuptoj, Eriolës nuk i ke treguar gjë? Të falënderoj për këtë. Që këtu e tutje, do ta zgjidh vetë. Pa ndërhyrjen tënde.
Fjalët e tij e therën Flutura Qafokun si thikë. Ajo i përpiu lotët, por në zemër i mbeti një plagë që s’do të mbyllej shpejt. Koha, mendoi ajo, do t’ia kthente mbrapsht atij këtë ftohtësi.
— Sot nuk i thashë asgjë. Por mbaje mend, ishte hera e fundit që të mbroj. E kupton? Pas telefonatës së Eriolës, mezi u përmbajta të mos vrapoja menjëherë te ju, t’i blija qumështin pluhur vajzës dhe ta ndihmoja me të voglën. Po çfarë do t’i thosha për ty? Si ta godisja aq rëndë me të vërtetën? A e imagjinon ç’do të ndodhë kur ajo të zbulojë se mbrëmjet nuk i kalon fare tek unë?
— Mjaft, mami. Mos e dramatizo. E di që jam gabim. Por nuk po ia dal dot ndryshe. Sado që përpiqem, s’më del. Nuk e dua më Eriolën… nuk e dua. Tani jam me dikë tjetër. Ajo është ndryshe, është ajo që më duhet. Nuk kam dëshirë të kthehem në shtëpi. Nuk mund ta lë gruan tani, por as të jetoj me të s’dua më.
— A të ka shkuar ndonjëherë ndër mend familja jote? Vajza jote? Gruaja jote? E gjora Eriolë, s’ka askënd tjetër në këtë botë. Prindër nuk ka. Gjithmonë ka besuar se do të ishe baba shembullor, ndërsa ti dole tradhtar. Unë dua të jem pranë mbesës sime të vetme, por edhe këtë ma ke mohuar. Më ndalon ta vizitoj, sepse e gënjen Eriolën se je tek unë dhe trembesh mos më shpëton goja. Zot, çfarë djali paskam rritur… — zëri iu drodh, pastaj e mbylli telefonin mes lotësh.
Tre orë më vonë, Krenar Gjeloshi u kthye në shtëpi me një kuti qumështi pluhur në dorë. Elira Dushku tashmë ishte e ngopur. Eriola ishte aq e lodhur dhe e dërrmuar nga fakti që kishte harruar të kontrollonte ushqimin e vajzës, sa nuk pati forcë për debat. Vetëm e pa drejt në sy dhe i tha me zë të ulët:
— A ishte kaq e vështirë të më telefonoje? Vetëm një telefonatë. Nuk po kërkoj shumë.
Sikur ta dinte ajo ç’po fshihej pas heshtjes së tij…
Krenari u hodh në divan, u kthye nga muri dhe me qëndrimin e tij të akullt e bëri të qartë se nuk kishte ndërmend të jepte shpjegime.
Të nesërmen, ishte Flutura ajo që mori në telefon nusen. Tërë natën e kishte kaluar zgjuar, duke bluajtur në mendje bisedën me të birin. Vendosi se nuk do ta lejonte më Krenarin ta lëndonte Eriolën në atë mënyrë.
— Eriolë, përshëndetje zemër. A të vij sot për pak? Të të jap një dorë?
— Patjetër, do më bëhej shumë qejfi, — iu përgjigj ajo me lehtësim.
Gëzimi i gjyshes në takimin me mbesën ishte i pafund. Elirën nuk e lëshoi nga krahët asnjë çast. Ndërkohë, Eriola arriti të sistemonte veten, të gatuante drekën, të hekuroste disa rroba dhe madje të pinte një filxhan çaj me vjehrrën.
Kur e vogla ra në gjumë, Eriola u kthye nga Flutura dhe, me sytë që i shkëlqenin nga mirënjohja, tha:
— Çudi… keni vetëm pak orë këtu, por unë ndihem menjëherë më e qetë, më e lehtësuar, zonja Flutura, — zëri iu drodh. Prej kohësh nuk flinte si duhet; mund të shpërthente në lot për gjënë më të vogël.
Flutura ia shtrëngoi dorën me butësi.
— E dashura ime… që sot e tutje do të jem pranë teje. Nuk do ta dëgjoj më djalin tim të pamend… — dhe mori frymë thellë, sikur po përgatitej për një bisedë të vështirë që duhej thënë deri në fund.