— …dhe nuk kam ndërmend t’i shkoj më pas tekave të djalit tim.
Eriola ngriti kokën e habitur.
— Për çfarë po flisni? Çfarë ka bërë Krenari?
Flutura Qafoku u drejtua në karrige dhe mori një frymë të thellë.
— Eriola, duhet të bisedojmë seriozisht. Të lutem, dëgjoje deri në fund atë që kam për të thënë, pa u nxituar.
Dhe ajo i rrëfeu gjithçka. Pa zbukurime, pa justifikime. I tregoi se Krenar Gjeloshi kishte nisur një lidhje tjetër, se prej kohësh e mashtronte, se sa herë e linte vetëm me foshnjën gjente pretekste për t’u larguar. Asgjë nuk e fshehu.
Lotët nisën t’i rrëshqisnin Eriolës në faqe.
— Mos qaj, zemra ime… — i tha Flutura me zë të butë. — Mos u copëto kështu. Jeta jote nuk mbaron këtu. Gjithçka do të rregullohet.
— Do të rregullohet? Si? — shpërtheu Eriola mes dënesave. — Nuk kam as punë, as të ardhura. Kjo shtëpi është e juaja. S’kam as një qoshe që ta quaj timen. Asgjë! Veç një bebeje në krahë. Çfarë e mire mund të më presë?
Flutura ia kapi fytyrën me duar.
— Ke mua. Dhe nëse djali im nuk ditur të të vlerësojë e të mbrojë familjen e vet, unë do ta bëj në vend të tij. Kam marrë një vendim: apartamentin ku jetoni do ta kaloj në emër të mbesës sime, Elira Dushku. Është e vetmja mënyrë që ta ndiej veten në paqe. Për më tepër, do të dal në pension. E kam menduar prej kohësh. Pensioni im do të jetë i mjaftueshëm dhe kam disa kursime. Nuk do të mbetem në mëshirë të askujt. Përkundrazi, do t’ju ndihmoj. Do të kujdesem për Elirën. Kam humbur shumë kohë deri tani. Ti do ta kesh më të lehtë. Më vonë mund të kthehesh në punë pa frikë — unë do të jem pranë jush.
Eriola u hodh në krahët e saj dhe shpërtheu në vaj.
— Ju falënderoj nga zemra… Unë ende s’e kuptoj ç’po ndodh me jetën time. Ndihem e hutuar. Si mundi Krenari? Po Xhoana Lika? Unë vetë ia prezantova dikur… ma rekomanduan si parukiere shumë të zonjën për meshkuj. Dhe tani? Si do t’ia dal? Si do të rritet Elira pa babanë? — ajo u drodh nga ngashërimi. — Megjithatë, fjalët tuaja më dhanë forcë. Më bënë të dua të vazhdoj përpara.
Ishte Eriola ajo që dorëzoi kërkesën për divorc. Krenari i mblodhi plaçkat pa hezitim dhe u zhvendos te Xhoana. Për vajzën kontribuonte vetëm me detyrimin financiar; me kalimin e kohës, edhe telefonatat u rralluan derisa pushuan fare.
Gjashtë muaj më pas, Eriola gjeti punë në një bankë. Gjërat u lidhën çuditërisht mirë. Ajo nisi të ndryshonte, të rigjente veten. Flutura mori përsipër pothuajse çdo detaj të shtëpisë dhe kujdesin për mbesën. Eriola punonte fort, por gjente kohë edhe për veten. Sytë iu mbushën sërish me atë shkëlqim lozonjar që dikur e kishte bërë Krenarin të dashurohej pas saj. Mjaftonte pak durim dhe mbështetje, por ai kishte zgjedhur rrugën më të lehtë.
Me kalimin e kohës, Eriola njohu një djalë të mirë, të matur e të sjellshëm. Fluturës i la përshtypje shumë të mirë. Ndërsa me të birin, ajo pothuajse e ndërpreu komunikimin, duke e përqendruar gjithë energjinë te Elira.
Një mbrëmje, zilja e derës theu qetësinë e shtëpisë.
— Mami… — zëri në prag iu duk i huaj në fillim Fluturës. Ishte Krenari. — A mund të rri pak kohë te ti?
Prej gati një viti nuk kishte dhënë shenjë jete, veç ndonjë urimi formal në festa.
— Çfarë ka ndodhur? — pyeti ajo ftohtë.
— Xhoana më nxori jashtë. Tha se nuk jam princi që priste. Budallaqe…
Flutura e pa drejt në sy.
— E kuptoj. Por jo, Krenar. Je burrë i rritur tashmë. Gjeje vetë zgjidhjen. Këtë herë, pa u fshehur pas meje.