— Prapë me vonesë, kontabilistja jonë e nderuar! — Denisa Gjini, motra e Gentian Likës, e uli pirunin me një kujdes teatral, sikur të kishte pritur gjithë mbrëmjen pikërisht këtë çast. — Mos vallë po përkëdhelje formularët e tatimeve? Apo po numëroje tastet e makinës llogaritëse në vend të shifrave?
E qeshura shpërtheu rreth tryezës — e trashë, e vetëkënaqur. Te Denisa ishte e sinqertë; te të tjerët tingëllonte e sforcuar, si një llastik i vjetër që zgjatet më shumë seç duhet. Megjithatë, qeshën të gjithë. Kështu funksiononte kjo familje.
Arjana Frashëri nuk reagoi. Hoqi pallton gri — pa markë, pa asnjë shenjë që të tregonte se zonja e saj kishte ndonjë peshë në këtë shtëpi — dhe e vari në cepin më të largët të korridorit, aty ku lihen rrobat e mysafirëve që kanë ndenjur më gjatë se ç’duhet.
— Arjanë, lëre atë, — tha Gentiani, duke i bërë shenjë nga soba. — Mami e ka ngrohur salcën. Mos na e prish darkën me shpikjet e tua në kuzhinë.
Ajo e vendosi tenxheren në lavaman. Me zhurmë të mbytur, por të llogaritur, që tingulli të përhapej nëpër apartament.
— O Zot, çfarë është kjo mënyrë? — Drita Mullisi, vjehrra, mblodhi buzët si të kishte kafshuar limon. — As një tenxhere s’e vendos dot siç duhet. Arjanë, mos u mërzit, por sikur të kishe pak shije, kjo shtëpi s’do dukej si depo zyre. Po ç’të presësh nga një llogaritare…
— Mjaft, mami, — psherëtiu Gentiani pa ngritur sytë nga pjata. Nuk u çua. Nuk foli më tej. Si gjithmonë.
— Thjesht një darkë, — tha Arjana me zë të ulët. — Siç është thjesht një jetë. Thjesht një bashkëshort. Thjesht një vjehrrë. Thjesht një fshirje këmbësh çdo ditë. Asgjë personale.
— Ja pra! — Saimir Rexha, burri i Denisës, goditi tavolinën me pëllëmbë. — Shiko sa therëse! Duhej të të kishim në marrëdhënie me publikun. Edhe pse… jo. Ti je miu gri. Gri në katror.
Të qeshurat u shtuan, këtë herë me një lloj paniku, sikur heshtja do ta rrëzonte botën.
Arjana u ul. Mbushi gotën me ujë. Verën nuk e preku — shishja e “Kagorit” ishte hapur tashmë për “anëtarët e vërtetë të familjes”. Ajo pinte ujë dhe shikonte Gentianin. Prapakokën e tij. Si e priste kotëletën me kujdes, duke shmangur vështrimin e saj. Dhjetë vite martesë, dhe ai ende nuk kishte mësuar t’i përballonte sytë e saj kur e ëma e poshtëronte.
— Arjanë, sa paguhesh ti atje? — Fatmir Dushku, babai i Gentianit, piu një gllënjkë raki. — Me gjysmë orari, apo jo? Në kohën tonë edhe pastrueset merrnin shtesa për vështirësi.
— T’i japim ndonjë shpërblim për durimin? — shtoi Denisa me përbuzje. — Që na duron ne.
Arjana e vendosi pirunin ngadalë. Me kujdes kirurgjik.
— Meqë po flasim për para… Ju të gjithë punoni te “Alba-Ndërtim”, apo jo?
— Ç’të duhet ty kjo? — u vrenjt Saimiri. — As adresën e zyrës s’e di.
— S’kam nevojë për adresë, — ia ktheu ajo qetësisht. — Zyra ime është në katin e tridhjetë, me pamje nga Lana. Projekti “Kepi i Gjelbër”, për të cilin ti, Saimir, merr çdo vjeshtë shpërblim prej gjysmë milioni lekësh, është ideja ime. Pozicioni yt si shef furnizimi është miratuar nga unë. Edhe paga e gruas sate, që “këshillon” për dizajnin, kalon nga firma ime. Ju jeni punonjësit e mi. Rastësisht jeni edhe të afërmit e mi. Jo e kundërta.
Heshtja ra si një derë e përplasur në boshllëk.
Drita hapi gojën, por fjalët iu mbërthyen në fyt. Denisa mbeti me gotën pezull. Fatmiri uli ngadalë gotën e rakisë, sikur të kishte frikë se do t’i shpërthente në dorë.
— Ti… je në vete? — bërtiti Saimiri duke u ngritur; karrigia kërciti mbi pllaka. — Çfarë loje është kjo? Gentian, thuaji diçka!
— Mos u shqetëso kaq, Saimir, — buzëqeshi Arjana ftohtë. — Se mund të të pushoj nga puna para kafesë. Pa paralajmërim.
— E pamundur! — ulëriu Denisa. — As pamja jote s’tregon… me atë pallto s’ke dhënë as njëqind lekë!
— Ja pse u kap pas Gentianit! — shfryu Drita, duke shtrënguar mbulesën e tavolinës. — E dinte që pa ne s’ishte askush! Një hije pa ngjyrë!
— Unë u kapa pas Gentianit? — Arjana u ngrit. Ngadalë. Me një dinjitet që për dhjetë vjet ishte fshehur pas përparëses dhe bilanceve. — Mos ma vishni mëshirën tuaj. Unë dashurova. Sinqerisht. Pastaj durova. Nga respekti për njeriun që ai kishte qenë. Tani mjaft. Nuk kam më as durim, as iluzione.
— Arjanë, të lutem, flasim veçmas, — tha më në fund Gentiani. — Jo këtu. Jo para të gjithëve.
— Para të gjithëve? — ajo iu kthye drejt, për herë të parë pa maskë. — Ku ishe kur nëna jote më quante “të padenjë”? Kur Denisa u tregonte shoqeve se unë jetoj me paratë e tua? Ku ishe dje, kur Drita hodhi filxhanin tim të preferuar sepse “nuk përputhej me arredimin”?
Ai heshti. Sepse përgjigje nuk kishte. Kishte vetëm zakon.
Arjana hapi çantën. Nxori një dosje të trashë kartoni dhe e la mbi tavolinë. Zhurma e rëndë përshkoi porcelanin.
— Kërkesa për divorc. E firmosur sot në mëngjes. Dhe këto janë për Saimirin dhe Denisën. Njoftime për ndërprerje marrëdhënieje pune. Nga sot. Pa afat paralajmërimi. Arsyeja: sjellje e papërshtatshme dhe cenim i reputacionit të drejtueses. Nuk dua t’ju shoh më as në zyrë, as në jetën time.
— Kjo është hakmarrje! — bërtiti Denisa duke u ngritur.
— Jo. Është rend. Për herë të parë pas dhjetë vitesh.
Ajo e vështroi gjatë Gentianin, sikur po ndahej jo me një burrë, por me një ëndërr të gabuar.
— Do të qëndrosh këtu. Në këtë apartament, që, meqë ra fjala, është në emrin tim. Por do t’jua lë. Si kujtim të verbërisë suaj. Vetëm mos e rrëzo veten edhe më tej, Gentian. Je në buzë të greminës.
Ajo hodhi pallton mbi supe, veshi këpucët me lëvizje të sakta dhe u drejtua nga dera, me hapa të qetë që jehonin më fort se çdo fjalë e thënë atë mbrëmje.