Lëvizjet e saj qenë të sakta, të ftohta, thuajse të stërvitura prej kohësh — sikur ta kishte provuar në mendje këtë largim për vite me radhë.
Te pragu i derës ndaloi për një çast.
— Faleminderit, — tha pa e ngritur zërin. — Pa talljet tuaja, do të kisha vazhduar të jetoja në atë mjegull gri. Ju, në fakt, më zgjuat.
Kërcitja e bravës u dëgjua më fort se çdo britmë. Më fort se të gjitha ironitë e tyre të mbledhura bashkë.
Orët e para pas ikjes së saj kaluan si në mpirje. Gentian Lika rrinte ulur në tavolinë, me sytë ngulur te salca e ftohur në pjatë. Denisa Gjini pinte cigare njëra pas tjetrës pranë ballkonit, duke e nxjerrë tymin nga një hapësirë e vogël e dritares. Saimir Rexha sillej vërdallë mes kuzhinës dhe korridorit, kapte telefonin, e hidhte mbi divan, e merrte sërish.
— Nuk mund të veprojë kështu! Është e paligjshme! — pëshpëriste me fytyrën që i ishte skuqur nga zemërimi apo frika — vështirë të dallohej. — Do ta hedh në gjyq! Për dëm moral!
— Mos e tepro, — ia ktheu Denisa, duke shuar cigaren në filxhanin e çajit. — Vetë thoje që kontabilistja ishte e heshtur si mi. Kush e mendonte…
— A s’ju ka shkuar ndonjëherë në mendje pse nuk ankohej për rrogën? — ndërhyri papritur Drita Mullisi. Zëri iu drodh lehtë. — Pse Gentiani sillte gjithmonë lule në shtëpi, ndërsa ajo asnjëherë? Pse nuk pyeste ku pushonim, sa shpërblime merrnim…
Heshtja ra si pluhur i rëndë mbi dhomë. Pyetja mbeti pezull, si era e djegur pas një shkëndije elektrike.
Gentiani u ngrit. Shkoi te dritarja. Përtej xhamit kalonin drita makinash, jetë të huaja, familje të tjera. I erdhi ndër mend dita kur, dhjetë vjet më parë, Arjana Frashëri kishte hyrë në zyrën e tij — e thjeshtë, me një fustan të lirë, me një çantë nga e cila dukej cepi i diplomës. Atëherë kishte menduar: “E zakonshme. E vërtetë. Nuk do të ndërhyjë në jetën time.”
Nuk e dinte se ajo ishte tashmë bashkëpronare e një perandorie ndërtimi. Se thjeshtësia e saj nuk ishte varfëri, por zgjedhje. Se ajo i shihte ata jo nga poshtë-lart, por nga një lartësi e qetë, me një durim që ai e kishte marrë për dobësi.
I kujtohej një mbrëmje para një viti.
— Gentian, nëna jote sot hodhi pantoflat e mia. Tha se “prishnin pamjen e korridorit”.
Ai kishte ngritur supet.
— Është e moshuar, mos u mërzit.
Nuk ishte ngritur nga tavolina. Nuk kishte thënë asgjë më shumë. Kishte vazhduar të hante supën.
Sa herë ishte përsëritur kjo skenë? Dhjetëra? Qindra? Çdo herë një tullë më shumë në murin që ajo më në fund e kapërceu.
— Duhet ta telefonoj, — murmuriti ai. — Thjesht… të flasim.
— As mos e mendo! — shpërtheu Drita Mullisi. — Pas asaj që na bëri? Na turpëroi para të gjithëve!
— Tha të vërtetën, mami. Ne e poshtëruam të parët.
— E vërtetë? Çfarë të vërtete? Që u shtir si e varfër për dhjetë vjet? Kjo nuk është e vërtetë, është tradhti!
Pa iu përgjigjur, Gentiani u fut në dhomën e gjumit dhe e mbylli derën. U ul në skajin e shtratit — shtrati i tyre, që tani dukej vetëm i tiji. Mbi komodinë ishte krehri i saj, me disa fije të arta të mbetura mes dhëmbëzave. E mori në dorë. E vështroi gjatë. E vendosi përsëri. Pastaj e futi në xhepin e robdeshambrit, sikur të kishte frikë ta linte aty.
Në mbrëmje, Saimiri doli duke përplasur derën aq fort sa u drodhën xhamat. Denisa shkoi te një shoqe. Drita Mullisi u mbyll në kuzhinë dhe filloi të lëvizte tenxheret pa pushim — jo për të gatuar, por sikur zhurma t’i mbulonte turpin.
Gentiani u shtri në anën e saj të krevatit. Afroi fytyrën te jastëku. Aroma e shampos ishte zbehur, por ende e dallueshme — livando me një nuancë agrumesh. Ajo shpesh i thoshte: “Ti as nuk e vëren si mbaj erë.” Dhe ai vërtet nuk e kishte vënë re. Ose nuk kishte dashur.
Iu rikthye në mendje takimi i tyre i parë, në një kafene në Tiranë. Ajo pinte kafe të zezë, pa sheqer. Ai kapuçino me kanellë.
— Pi shumë ëmbël, — i kishte thënë ajo. — Ke frikë nga hidhësia e jetës?
Ai kishte qeshur, duke menduar se po bënte shaka. Ajo fliste seriozisht.
I kujtohej edhe si kishte refuzuar paratë e tij për dasmën.
— Kam të miat, — kishte thënë.
Ai e kishte quajtur krenari. Nuk e kishte kuptuar se ishte pasuri.
Tre vite më parë ajo e kishte pyetur qetë:
— Gentian, po të isha ndryshe… jo një kontabiliste nga provinca, por, fjala vjen, pronare kompanie — a do të martoheshe prapë me mua?
— Sigurisht. Të dua për shpirtin, — ishte përgjigjur ai, ndërsa në mendje i kishte kaluar: “Ç’fantazi e çuditshme.”
Tani e kuptonte: nuk ishte fantazi. Ishte një provë. Një mundësi për të parë përtej asaj që ai besonte. Dhe ai kishte dështuar.
Në mëngjes e zgjoi zilja e telefonit. Numër i panjohur.
— Gentian Lika? — zëri mashkullor ishte i qetë. — Marsel Tola, drejtor administrativ i “Alfa-Stroj”. Zonja Arjana Frashëri më kërkoi t’ju njoftoj: sot në orën dhjetë mblidhet bordi drejtues. Në rend dite është shkarkimi i Saimir Rexhës dhe Denisës Gjini. U rekomandohet të paraqiten personalisht për të marrë dokumentacionin e punës.
— Po unë? — pyeti ai pa menduar.
— Ju nuk keni qenë kurrë pjesë e kompanisë. Keni punuar… pranë bashkëshortes, të themi.
Telefonata u mbyll. Gentiani mbeti me celularin në dorë, duke vështruar murin bosh. Për herë të parë pas dhjetë vitesh, u ndje vërtet i varfër. Jo në para — por në shpirt.
U çua dhe shkoi në kuzhinë. Në sobë ishte ende tenxherja që Arjana kishte vendosur me zhurmë një natë më parë. E hapi kapakun. Brenda ishte supa — me qepë, karota, mish pule. E gatuante çdo të premte.
— E di që të pëlqen, — thoshte ajo.
Ai kurrë nuk i kishte kushtuar vëmendje shijes. Thjesht hante, si një detyrë.
Mbushi një pjatë. U ul. Mori lugën.
Në kafshatën e parë diçka u ça brenda tij. Jo prej shijes, por prej ndërgjegjësimit: ajo e kishte gatuar atë supë për të, çdo javë, për dhjetë vjet. Dhe ai nuk e kishte pyetur asnjëherë: “Si e përgatit?”
E mbaroi në heshtje. Lau pjatën. Fshiu tryezën. Dhe për herë të parë e bëri pa i thënë askush, pa e shtyrë askush — thjesht sepse duhej.
Pastaj u afrua te dollapi. E hapi ngadalë. Në raftin e poshtëm kishin mbetur disa nga gjërat e saj — ato që nuk kishte arritur t’i merrte. Një shall. Doreza. Një kuti me bizhuteri të thjeshta.
Mori shallin në duar. Ishte i butë, prej kashmiri, në një nuancë gri të errët, si asfalti pas shiut. E shtrëngoi lehtë mes gishtave, duke ndjerë për herë të parë boshllëkun që ajo kishte lënë pas.