— Nuk kam punuar në dy vende njëkohësisht që të blej këtë shtëpi pushimi, e pastaj nëna jote ta mbushë me gjithë fisin e saj si konvikt veror! Çelësat mbi tavolinë, Ilir, dhe deri në mbrëmje dua të mos ketë mbetur asnjë prej tyre këtu! — Arjana Osmani nuk ngriti zërin. Ajo foli me atë timbrin e ulët, të prerë e të akullt, që në zyrën e saj mjaftonte për t’u shuar çdo kundërshtim dhe për t’i bërë vartësit të ndiheshin në siklet.
Qëndronte pranë portës së hapur krejt, me dorën mbështetur mbi kofanon e makinës. Hekuri ishte përvëlues nga dielli, por ajo nxehtësi zbehej përballë valës së zjarrtë që i ngrihej nga kraharori. Para syve i shpalosej një tablo që i dukej si katastrofë provinciale: streha e saj e vogël, e ndërtuar me sakrifica, vendi ku kishte derdhur djersën e dy viteve pa pushime e pa fundjava, ishte kthyer në një shesh panairi.
Ilir Marku rrinte përballë saj, duke u tundur në vend si nxënës i zënë në faj. Në njërën dorë mbante një copë buke të kafshuar, ndërsa me tjetrën përpiqej më kot të mbulonte një njollë ketchup-i në bluzë. Sytë i lëviznin të pasigurt, fytyra i ishte zbehur.
— Arjanë, pse e tepron kështu? — u përpoq të buzëqeshte, por buzëqeshja i doli e shtrembër. — Çfarë të huajsh? Është xhaxha Bashkimi me familjen, hallë Flutura… Mami tha se është gjynah të lihet kjo kohë pa shfrytëzuar. Jemi njerëz të një gjaku. S’bën të jesh kaq egoiste.
Ajo nuk iu përgjigj menjëherë. Vështroi përtej shpatullës së tij. Mbi lëndinën e prerë me përpikëri, për të cilën ishte kujdesur me një përkushtim pothuaj obsesiv pas orarit të punës, ishte parkuar një “Logan” i vjetër, i ndotur e me njolla ndryshku. Rrotat kishin shtypur barin pa mëshirë. Nga dritaret e hapura shpërthente muzikë tallava me bas të rëndë, që dukej sikur i dridhte xhamat e shtëpisë.
Më tej, pranë verandës, tymoste një skarë e lirë metalike. Re të zeza tymi ngriheshin, me sa duket dikush kishte hedhur lëndë ndezëse pa kursim. Rreth saj vërtitej një burrë i shëndoshë me kanotiere, i skuqur nga nxehtësia, që tundte një copë kartoni mbi prush aq fort, sa shkëndijat fluturonin drejt kangjellave të lyera rishtazi.
— Familje? — përsëriti Arjana, dhe zëri i saj mori një tingull çeliku. — Ilir, këta njerëz i kam parë vetëm një herë, para pesë vitesh, në dasmën tonë, kur u zunë me kamerierin për një lojë budallaqe. Kjo nuk është familje. Është pushtim. Ti kërkove çelësat për të kositur barin e për të rregulluar rrjetën e gardhit. E shoh sa mirë e paske bërë: bari i shtypur nga goma, rrjeta mbahet me një thes qymyri.
Ajo hyri në oborr pa pritur ftesë. Takat i kërcisnin mbi zhavorr. Iliri e ndoqi nga pas, duke u përpjekur t’i dalë përpara, por pa guxuar ta prekte.
— Arjanë, të lutem, duro pak. S’është bukur tani që erdhën e u sistemuan. Mami u lodh, e marinoi mishin që mbrëmë. S’e dinin që do vije. Mendova të rrimë qetë, si njerëz tanët…
— Qetë? Dhjetë veta në një truall kaq të vogël? — ia preu ajo, duke u ndalur para krenarisë së saj: kopshtit alpin.
Pamja e detyroi të mbyllte sytë për një çast. Mes gurëve dekorativë dhe bimëve të rralla që i kishte porositur me kujdes nga fidanishte të specializuara, ishte vendosur një bidon pesëlitrash me ujë dhe një grumbull gotash plastike. Dikush e kishte përdorur si tavolinë improvizuese. Një pjatë e yndyrshme me një copë kastravec të lënë përgjysmë ishte ngjitur pas një dëllinje të vogël.
— Hiqini këto menjëherë, — tha ajo me qetësi të rrezikshme, duke treguar me gisht.
— Po mirë, do t’i heqim, s’është ndonjë dramë, — mërmëriti Iliri, por nuk lëvizi as bidonin. — Shko përshëndete të paktën. Ja, mami po të bën me dorë.
Në verandë, e shtrirë në kolltukun e thurur që Arjana e kishte blerë për të lexuar në paqe me një filxhan kafe, rrinte Vjollca Çuko. Dukej si komandante që inspektonte territorin: fustan shumëngjyrësh, gotë vere në dorë. Kur pa nusen, as nuk u çua. Vetëm ngriti gotën dhe bërtiti diçka mbi zhurmën e muzikës.
Brenda Arjanës sikur u shtyp një buton. Mëshira e fundit për të shoqin u zhduk. Ajo e pa Ilirin si pjesë të asaj rrëmuje, po aq i huaj në pronën e saj sa pjatat plastike mbi shkurre.
— Nuk kam kë të përshëndes, Ilir. Nuk kam ftuar njeri. Kam ardhur në shtëpinë time. Është në emrin tim dhe unë paguaj kredinë. Do shkosh tani te nëna jote dhe do t’i thuash që festa mbaroi. Keni një orë kohë të mblidhni plaçkat, të pastroni mbeturinat dhe të hiqni makinën nga bari im.
— Je në vete? — pëshpëriti ai, tashmë me frikë në sy. — Si t’ua them? Do ofendohen! Xhaxha Bashkimi ka ardhur nga larg. Mami do bëjë skenë, e njeh. Vishu, rri një orë me ne, në mbrëmje largohen vetë. Mos u bëj e keqe, Arjanë.
— E keqe? — buzëqeshi ajo me hidhërim. — Kur punoja pa pushim për të paguar këstin e parë, isha e mrekullueshme. Tani që kërkoj të mos ma kthejnë shtëpinë në han, jam e keqe?
Një djalë i vogël, i ndotur me baltë, vrapoi pranë tyre duke goditur një top. Topi përplasi fort një thuja të sapombjellë dhe i theu majën. Arjana u drodh sikur goditja t’i ishte dhënë asaj. Iliri uli sytë.
— Një orë, Ilir. Ora nisi tani. Nëse pas gjashtëdhjetë minutash këtu mbetet qoftë edhe një njeri, përveç meje, do të thërras karrotrecin për atë makinë dhe sendet e të afërmve të tu do t’i nxjerr vetë jashtë gardhit. Nuk do më interesojë ku bien.
U kthye dhe u drejtua nga shtëpia, duke kaluar mes të panjohurve që e shikonin me kureshtje e pak armiqësi. Disa ulën zërin, të tjerë vazhduan të hanin sikur ajo të mos ekzistonte. Ajri ishte i rëndë nga era e qymyrit të lirë, alkoolit dhe parfumeve të forta. Arjana ngjiti shkallët e verandës me hapa të vendosur, e bindur se beteja për qetësinë e saj sapo kishte nisur dhe se këtë herë nuk do të tërhiqej.