— U lodha pa masë sot, — mërmëriti Oltian Imeri, ndërsa i la një puthje të shpejtë në faqe Gresa Dushkut. — Si t’i kaloi dita?
— Më ka marrë malli për ty, — u mbështet ajo pas tij, duke e shtrënguar fort. — Një javë e tërë pa u parë… pse nuk erdhe asnjë ditë?
— Kam qenë i mbytur në punë, Gresa. Dhe, për më tepër, Teuta Prendi duket sikur ka nisur të dyshojë. Bën skena nga hiçi, kërkon vëmendje pa pushim, madje përfshin edhe fëmijët për të më vënë në faj. Gjithçka është bërë e rëndë në shtëpi.
— Ti më the se do të ndaheshe prej saj, — foli Gresa me zë të ulët, por të prerë. — Tre vite bashkë dhe unë ende jam thjesht “ajo tjetra”.
Oltiani rrotulloi sytë me bezdi. E njëjta bisedë përsëritej sërish. Në këtë apartament me qira ai vinte për të marrë frymë larg zhurmës së familjes, por edhe këtu po e prisnin ankesa.
— Ta kam shpjeguar, Gresa, tani për tani nuk mund ta lë Teutën.
Së pari, fëmijët janë ende të vegjël; nuk e di si do ta përballonin lajmin e divorcit.
Së dyti, jemi të lidhur ngushtë në biznes. Shumë prona e dokumente janë në emrin e saj.
Më jep pak kohë. Do t’i sistemoj gjërat dhe pastaj do të jemi bashkë, siç duhet.
— Kur? — pyeti ajo pa e ngritur zërin. — Sa duhet të pres akoma? Një vit? Pesë? Dhjetë?
Përpiqu të më kuptosh, Oltian. Jam lodhur duke u fshehur.
Nuk dua të të pres me javë të tëra, as të ndaj dikë që duhet të ishte vetëm i imi.
Nëse mendon se s’do të kemi kurrë një jetë të përbashkët të plotë, atëherë më lër të lirë.
Edhe unë jam grua. A nuk e meritoj një lumturi të thjeshtë, të zakonshme?
Oltiani e ndërpreu rrjedhën e fjalëve të saj me shpejtësi; nuk kishte aspak dëshirë të dëgjonte moral.
— Po sikur të dalim sonte për darkë? Ka kohë që s’kemi shkuar askund. Zgjidh vendin ti.
Gresa e kuptoi nëntekstin dhe e mbylli aty diskutimin për të ardhmen.
Mbrëmjen e kaluan bashkë.
Pasi telefonoi Teutën dhe i tha se kishte një udhëtim urgjent pune, Oltiani qëndroi për të fjetur te Gresa.
— Ta them unë, ai po të tradhton! — i thoshte Teutës nëna e saj, Nexhmije Curri. — Duket qartë. Çfarë udhëtimesh pune, kur punon për vete? Nuk ka as shef mbi kokë.
Dhe nuk është rastësi që është bërë kaq i rregullt papritur. Kostume të reja, vizita nëpër ato sallonet moderne, si i quajnë… barbershop-e të shtrenjta.
Dikur rruhej vetë në banjë, ndërsa tani paguan dikë që t’ia modelojë mjekrën.
Turp i madh!
— Mjaft, mami, — u lut Teuta me zë të dridhur. — Pse ma bën edhe më të vështirë?
Nuk jam prej guri. A nuk mjafton që po e përjetoj vetë? Duhet patjetër të ma përplasësh në fytyrë?
— Nxirre jashtë nga jeta jote, Teuta! — u ndez Nexhmija, e bindur në atë që thoshte. — Për çfarë të duhet një burrë i tillë?
Mblidh dokumentet, shko në gjykatë, ndaj pasurinë dhe jepi një shkelm këtij burri që nuk di të të vlerësojë.