… dhe jepi një shkelm këtij burri që nuk di të të vlerësojë.
Madje, nëse duhet, paguaj edhe ndonjë ndërmjetës që ta përshpejtojë procesin — dhe kaq, më shumë s’ke ç’të bësh!
Më dhemb për ty, Teuta. Pse e ul veten kaq shumë?
Në të vërtetë, Teuta Prendi prej kohësh e ndiente se diçka nuk shkonte. Dyshimi se Oltian Imeri kishte dikë tjetër nuk i kishte lindur kot. Shenjat kishin qenë aty, vetëm se ajo kishte zgjedhur t’i anashkalonte.
Kriza në martesën e tyre kishte nisur rreth tre vite më parë. Pikërisht atëherë filluan “mbledhjet” e pafundme në punë, udhëtimet e papritura jashtë qytetit dhe telefonatat që i përgjigjej në korridor, me zë të ulët.
Teuta vuante. Më shumë se çdo gjë tjetër, e mundonte pasiguria. Nëse Oltiani do të kishte guximin t’i thoshte troç: “Po, kam një tjetër dhe nuk dua të vazhdoj më me ty”, ndoshta dhimbja do të ishte më e drejtpërdrejtë, por më e lehtë për t’u përballuar.
Por ai zgjodhi një rrugë tjetër. Nuk ishte më i pranishëm si bashkëshort, por as nuk largohej. Qëndronte mes dy botëve, duke e mbajtur Teutën pezull.
Gjithçka nisi me kritika të vogla, që më pas u bënë të përditshme. Papritur, pamja e saj nuk i pëlqente më.
— Je bërë shumë e dobët, — i thoshte ai, duke e parë nga koka te këmbët me një shprehje përçmuese. — S’ke asnjë formë. Duket sikur kam në shtëpi një adoleshente.
Pastaj shtonte me ironi:
— Po deshe, të jap para. Shko në ndonjë klinikë estetike, rregullohu pak. Ndoshta fillon e ngjan si grua.
Fjalë që e therën thellë. Sepse për vite me radhë ai nuk kishte pasur asnjë ankesë. Teuta kishte qenë gjithmonë e hollë; edhe pas lindjes së dy fëmijëve njëri pas tjetrit, trupi i saj kishte mbetur i njëjtë.
Të hynte në sallë operacioni vetëm për t’iu përshtatur shijeve të tij? Këtë ajo nuk e pranonte. Dhe kështu, mes tyre nuk gjendej asnjë pikë takimi.
Më pas nisën vërejtjet për shtëpinë. Ndonëse Oltiani fitonte mjaftueshëm për të përballuar një ndihmëse, ai nuk pranonte as ta diskutonte një gjë të tillë. Edukimi i fëmijëve, pastrimi, gatimi, larja — gjithçka binte mbi supet e Teutës.
— Kjo s’hahet! — ankohej ai, duke shtyrë pjatën. — Ke harruar kripën? E provove vetë këtë supë?
— Po, e provova, — përgjigjej ajo me qetësi të lodhur. — Është në rregull. Fëmijëve u pëlqeu. Por si zakonisht, vetëm ty s’të kënaq asgjë.
Megjithë debatet e përditshme, ai nuk e linte të largohej. Çuditërisht, ideja e ndarjes vinte gjithnjë nga ajo.
Gjatë gjashtë muajve të fundit, Teuta e kishte hapur disa herë këtë bisedë.
— Oltian, sa do të zgjasë kjo? Nëse ke dikë tjetër, thuaje. A të jep kënaqësi të më shohësh të rrënohem kështu?
— Mos fol marrëzira, — ia kthente ai çdo herë. — Nuk kam askënd.
— E ndiej që po më gënjen, — ngulte këmbë ajo. — Më krahason vazhdimisht me dikë. Dhe unë, sipas teje, dal gjithmonë më e keqja: nuk gatuaj si duhet, nuk dukem si duhet… apo jo?
Ai shmangte shikimin, bënte një gjest të bezdisur me dorë dhe mbyllte bisedën, sikur tema ta lodhte.
Katër vite të gjata Teuta kërkoi brenda vetes forcën për t’i dhënë fund këtij teatri të dhimbshëm.
Gresa Dushku rrinte me shoqet në kafene. Vajzat…