Gresa Dushku ishte ulur me shoqet në një kafene të zhurmshme. Të qeshurat shpërthenin herë pas here, rrëfenjat kalonin nga njëra te tjetra, por ajo dukej sikur ndodhej diku tjetër. Vështrimi i saj humbiste në boshllëk dhe mendja i sillej vetëm rreth Oltian Imerit.
— Çfarë ke kështu moj? — nuk duroi më Zana Leka. — Pse dukesh sikur je në zi? Kujt po i mbajmë mortin?
Gresa lëshoi një buzëqeshje të zbehtë.
— Po vajtoj fatin tim si grua, — tha me ironi të hidhur. — Sot po i bëj ceremoninë e lamtumirës. Me sa duket, po e varros përfundimisht.
— Mos më thuaj që “i martuari” yt prapë s’po ndahet nga gruaja? — ndërhyri Gerda Qosja me një ton të prerë. — Gresë, ç’të duhet ai? Burrë në të pesëdhjetat, me gjithë ato vite mbi supe.
Po, ka para, e çfarë pastaj? Katër vjet lidhje dhe ti s’ke as shtëpi tënden, as makinë. Ç’po pret më?
Ajo hodhi sytë përreth dhe uli zërin me djallëzi:
— Shiko sa djem beqarë ka vërdallë. Ja, te tavolina ngjitur, ai brun me sy të errët s’po i heq sytë nga ne. Po deshe, ta prezantoj unë.
Gresa u skuq menjëherë.
— Gerda, mos bëj marrëzi! Rri ulur, të lutem. Mos guxo të më çosh tek askush! O Zot, sa turp…
Por Gerda ishte nga ato vajza që s’e njihnin fjalën “ngurim”. U ngrit me vetëbesim, iu afrua djalit dhe i tha diçka në vesh. Ai buzëqeshi, miratoi me kokë dhe ajo u kthye triumfuese.
— Vajza, po hapet një kapitull i ri para syve tanë! — shpalli ajo. — Dhe për ta sqaruar: djali kishte kohë që e kishte pikasur pikërisht Gresën.
Zana dhe Hana Begaj u ngritën menjëherë.
— Hajde, të rregullohemi pak, — thanë duke qeshur. — Lëmë skenën bosh!
Kështu, falë guximit të Gerdës, Gresa u njoh me Saimir Rexhën. Në fillim ajo nuk kishte ndërmend t’i jepte asnjë drejtim kësaj njohjeje. Megjithatë, telefonatat e shpeshta, mesazhet e përditshme dhe takimet e thjeshta bënë që pas rreth një muaji ajo të kuptonte diçka që nuk e priste: Saimiri i pëlqente. Madje shumë më tepër nga sa kishte pëlqyer ndonjëherë Oltianin.
Një muaj më pas, kur ai i propozoi të ishin bashkë seriozisht, Gresa pranoi pa hezitim.
— Përshëndetje, bukuroshe, — zëri i Oltianit erdhi përmes telefonit, ndërsa ai rrinte në makinë. — Si je? Më fal që jam zhdukur, kam qenë i mbytur me punë. Sapo hapa një degë të re në qytet dhe mezi po merrja frymë. Takohemi sonte?
— Përshëndetje. Jam mirë, faleminderit, — u përgjigj ajo qetë. — Por sot nuk mundem. Kam plane.
Ai heshti për një çast. Një përgjigje e tillë nuk i kishte ardhur kurrë më parë.
— Që kur planet e tua qenkan më të rëndësishme se unë? — pyeti me një nuancë dyshimi. — Ti kurrë s’më ke refuzuar.
— Kohët ndryshojnë, — tha Gresa me vendosmëri. — Edhe përparësitë. Më vjen keq, Oltian, por takimet tona mbarojnë këtu. Për mua kjo histori është e përfunduar.
Ajo e mbylli telefonin pa pritur reagim. Ndërkohë, ai u nxeh, ndezi motorin dhe u nis drejt banesës së saj.
Gresa i hapi derën sikur ta kishte parashikuar ardhjen e tij.
— E dija që do vije. Këtë bisedë duhet ta bënim sy më sy. Hyr.
— Çfarë po ndodh me ty? — tha ai i trazuar. — Po më shmang? Ta shpjegova që s’kam pasur mundësi të lirohem, kam qenë i zënë, si një skllav i punës…