— …kam bërë plane për ne, për të ardhmen tonë. Shumë shpejt do të ndahem nga gruaja dhe…
— Mos, Oltian, të lutem. Mos fol për divorce. Unë po largohem nga ti. Në jetën time ka hyrë një burrë që e dua dhe ai më ka kërkuar dorën. Do të martohem me të.
Fjalët e saj ranë të qeta, por të prera si brisk.
— Të lutem, më lër të qetë. Mos hajde më këtu. Mes nesh nuk ka më asnjë të nesërme.
Oltiani shpërtheu. I errësuar nga inati, nisi ta ofendonte, duke përdorur fjalë të rënda e fyese. E quajti tradhtare, me dy fytyra, gruan më të pabesë që kishte njohur ndonjëherë.
Gresa e dëgjoi pa e ndërprerë. Nuk reagoi, nuk ngriti zërin. Kur ai mbaroi, ajo thjesht hapi derën dhe i bëri shenjë të dilte.
Katër vite kishte zgjatur lidhja e tyre. Për kaq kohë ai ishte mësuar ta konsideronte si diçka që i përkiste vetëm atij. Prandaj lajmi për martesën e saj të afërt e tronditi thellë. Në mendjen e tij, si zemra ashtu edhe trupi i Gresës i takonin vetëm atij.
— Le të shkojë ku të dojë! — mërmëriti ai, ndërsa zbriste shkallët drejt makinës. — Do të rregulloj gjithçka me Teutën. Kemi gati gjashtëmbëdhjetë vjet bashkë, kemi kaluar aq shumë sprova, po rrisim dy fëmijë. Nuk hidhen poshtë këto gjëra.
Dhe gra si Gresa? — mendoi me mllef. — Ka plot. Nuk është e fundit në botë.
Por befasia e dytë e asaj mbrëmjeje e priste në shtëpi.
Në vend të tryezës së shtruar, Teuta Prendi i vuri përpara një dosje me dokumente.
— Çfarë është kjo? — pyeti ai i habitur. — Po darka?
— Janë letrat e divorcit. Do të ndahemi. Nuk dua të jetoj më me ty.
Goditja e dytë brenda pak orësh e la pa frymë.
— Çfarë të mungon ty? Ç’të kam bërë? Apo edhe ti ke gjetur dikë tjetër?
Teuta buzëqeshi hidhur.
— “Edhe unë”, the? Jo, nuk kam askënd. Thjesht jam lodhur duke të ndarë me gra të tjera. Dua pak qetësi. Dua të jetoj pa ankth e pa dyshime.
Ajo vazhdoi me zë të vendosur:
— Pasurinë do ta ndajmë sipas ligjit. Dhe dije mirë, Oltian, në gjykatë do të luftoj për çdo lek. Do të paguash për vitet që më ke humbur.
Atij iu drodhën duart. Një divorc do të thoshte gjysmën e gjithçkaje që kishte fituar me mund, plus detyrimin për të paguar ushqim për dy fëmijët e mitur.
— Teutë, po kapesh pas fjalëve! Kur thashë “edhe”, nuk e kisha për vete, por për një mikun tim. Ai ka probleme në familje… për këtë po flisja…
— Gënjen sërish, — ia preu ajo. — Unë e di prej kohësh. Ajo quhet Gresa Dushku, është 26 vjeçe. Madje di edhe ku banon.
Ajo mori frymë thellë.
— Le të ndahemi pa skena të shëmtuara. Është hera e fundit që ta kërkoj. Sidoqoftë, bashkë nuk mund të vazhdojmë.
Bota e Oltian Imerit u përmbys brenda një nate. Gruaja e ligjshme kishte çdo mundësi ta linte pa asgjë.
Atij nuk i mbeti veçse të pranonte se kishte humbur. Megjithatë, nuk e humbi shpresën për falje. I betohej Teutës pa pushim se nuk do të shihte më asnjë grua tjetër, se gjithçka do të ndryshonte.
Ndërkohë, Gresa po merrej me përgatitjet e dasmës. Me Saimir Rexhën gjithçka po shkonte për mrekulli.
Për Oltianin përpiqej të mos mendonte më. Ai i përkiste së shkuarës — dhe aty do të mbetej.