Hana Imeri qëndronte në mes të kuzhinës dhe vështronte sesi bashkëshorti i saj, Endrit Dervishi, priste me kënaqësi një copë të trashë mish derri, ende të lëngshme nga brenda. Aroma përhapej në ajër aq fort, sa asaj, shtatzënë në muajin e tetë, iu mblodh barku nga uria. Prej tre muajsh hemoglobina i binte vazhdimisht; mjekja i kishte përshkruar hekur dhe i kishte theksuar pa pushim: mish viçi, mëlçi, shegë – proteina, patjetër proteina.
Hana zgjati pirunin drejt pjatës së përbashkët.
— Eh, eh… ku po shkon kështu, zemër? — një dorë e hollë, por e vendosur, ia kapi kyçin.
Vjehrra, Shpresa Kalemi, e sodiste nusen mbi buzën e syzeve me një buzëqeshje të akullt, nga ato që të shtyjnë të kthesh kokën nga bezdia.
— Nuk të bën mirë mishi i skuqur, është i yndyrshëm. Shiko këmbët e tua, të janë enjtur fare! Mjekja ç’të ka thënë? Dietë!
Ajo i shtyu përpara një pjatë tjetër. Në të ishte vendosur një kungull i zier, i prerë në feta të zbehta.
— Ja, ha këtë. Vitamina, fibra. I shërben bebit.
— Shpresa Kalemi, më duhet proteinë. Jam e uritur, me kungull nuk ngopem, — u përpoq Hana të ruante qetësinë.
— Uria s’të vret, durohet, — ia ktheu vjehrra thatë, ndërsa i shtonte vetes një copë të dytë mishi. — Unë kam mbajtur dy shtatzëni me bukë e patate. Djem të fortë kam rritur. Ju të rejat mendoni vetëm për qejfet e barkut. Endrit, thuaji dhe ti!
Hana e ktheu shikimin nga i shoqi. Endriti i saj — mbështetja e saj, burri që fliste me krenari për faktin se “mashkulli është shtylla e familjes”.
— Hanë, mami ka të drejtë, — tha ai pa e ngritur shumë kokën. — Je fryrë, mezi ecën. Këto enjtje nuk janë shaka. Ha perime, është më e shëndetshme për ty dhe për fëmijën.
Në atë çast, brenda saj foshnja lëvizi fort, sikur e goditi me thembër poshtë brinjëve. Sikur të protestonte: “Seriozisht, babi?”
Ajo i pa të dy, njerëzit më të afërt të jetës së saj, duke shijuar mishin e blerë me para të përbashkëta, ndërsa ajo — që mbante nën zemër trashëgimtarin e atij “kryefamiljari” — përtypte pa dëshirë kungullin e zier pa shije.
Atë mbrëmje nuk qau. E hëngri në heshtje pjatën e saj, por diku thellë, në vendin ku dikur banonte dashuria e pakushtëzuar për Endritin, u formua një grimcë e vogël, e ftohtë akulli.
Jetonin në një apartament me qira, dy dhoma e kuzhinë, dhe shpenzimet i ndanin përgjysmë. Hana ishte mësuese muzike; para se të dilte në leje lindjeje punonte pa pushim — orë në shkollë, nxënës privatë, mbrëmje koncertesh. Çdo lek e fitonte me djersë dhe kishte një synim të qartë: “Arka e Shenjtë”.
Hana kishte frikë nga dhimbja dhe nga poshtërimi. Historitë e shoqeve për maternitetet shtetërore, ku infermieret ulërinin “Mos bërtit, kur i hape këmbët s’të dhimbte!”, i ngrinin mornica. Prandaj kishte vendosur të kursente për kontratë private: dhomë më vete, anestezi epidurale, një mjek që të mbante dorën, jo të të poshtëronte.
Paratë i mbante në një kuti të vogël, në raftin më të lartë të dollapit — sigurimin e saj kundër ferrit.
Tri javë para datës së parashikuar të lindjes, iu afrua Endritit.
— Duhet të shkojmë të lidhim kontratën. Kam kursyer gjashtëdhjetë mijë lekë. Shto edhe dhjetë mijë të lutem, për taksinë, çantën e maternitetit dhe disa gjëra të vogla.
Endriti rrinte para kompjuterit, i zhytur në lojën e tij. Kur dëgjoi fjalën “para”, nuk u kthye menjëherë.
— Hanë… është pak e ndërlikuar.
— Çfarë do të thotë kjo?
— Paratë nuk janë më.
— Si nuk janë? — zëri iu drodh. — More shpërblim javën e kaluar. Po gjashtëdhjetë mijët e mia? I lashë në zarf!
Më në fund ai u kthye.
— Mamaja duhet të rregullojë dhëmbët. U prish ura, nuk përtyp dot, ka dhimbje. Ia dhashë të gjitha.
Bota iu lëkund për një sekondë.
— Ia dhe paratë e mia? Ato që ishin për lindjen? Për dhëmbët e mamit? — fjalët mezi i dilnin. — Po unë? Ku do të lind? Në korridor?
Në prag të derës u shfaq Shpresa Kalemi, duke fshirë duart me një pecetë kuzhine. Qëndrimi i saj ishte sfidues.
— Pse bën kaq zhurmë? Ç’janë këto teka princeshash? — tha ajo me një ton përçmues, ndërsa atmosfera në kuzhinë u tendos aq shumë, sa dukej sikur një fjalë e vetme do ta shpërthente gjithçka.