— Edhe nëse rrish në një dhomë të përbashkët tri ditë, nuk të bie kurora nga koka. Unë kam lindur në arë, kam prerë kërthizën me drapër dhe ja ku jam! — vazhdoi Shpresa Kalemi me krenari të ashpër. — Dhëmbët janë shëndet. Duhet të përtyp që të kem fuqi të rris nipin.
— Ju nuk do ta rrisni djalin tim, — tha qetë Hana Imeri, por në zërin e saj kishte akull.
— Si the?! — shpërtheu vjehrra. — Endrit, a po dëgjon si më flet?
Endriti shtrembëroi buzët, i bezdisur.
— Hana, janë vetëm tri ditë maternitet. Mos e bëj dramë. Jemi familje, duhet të mbështesim njëri-tjetrin.
“Familje…” Fjala jehoi në mendjen e Hanës si një tallje. Familje ishte kur ndahej kafshata e fundit. Kur burri t’i hiqte gruas sigurinë për të kënaqur tekat e nënës, kjo nuk quhej familje, por shfrytëzim.
Megjithatë, kufiri i vërtetë u kapërcye një javë më vonë.
Ishte mesnatë. Urthi po e digjte përbrenda dhe u ngrit të pinte ujë. Dera e kuzhinës ishte lënë pak hapur. Prej andej vinte erë duhani — Shpresa po tymoste te dritarja, ndonëse Hana e kishte lutur dhjetëra herë të mos e bënte. Mes tymit dëgjohej një pëshpëritje.
Hana u ngurtësua në korridor.
— Shikoje pak, bir, — helmoi zërin Shpresa. — E errët në fytyrë, sytë i lëvizin si hije… s’di ç’të them. Ti je i bardhë, me sy të kaltër, tamam fis Dervishi.
— Mami, edhe Hana shqiptare është… — murmuriti Endriti pa bindje.
— Shqiptare, po po… I njoh unë këto muzikantet! Turne, koncerte, darka me pije… Ta ka hedhur, more djalë, ta ka hedhur.
— Mos fillo prapë…
— Nuk po filloj, po të hap sytë! Mjeku tha në eko që hunda duket e madhe. Po ti e ke të hollë, aristokrate. Në fisin tonë s’ka pasur hundë të tilla. Do të rritësh fëmijë të huaj? Do punosh gjithë jetën për farë tjetërkujt?
Ra heshtje. Hana, në errësirë, shtrëngoi barkun me të dyja duart. “Mbroje,” lutej në heshtje. “Thuaji të mbyllë gojën. Largoje prej këtu.”
— Nuk e di, mami… — psherëtiu Endriti. — Edhe unë kam menduar… kohët s’përputhen fiks. Edhe ajo hunda…
— Ja pra! — pëshpëriti triumfuese Shpresa. — Dëgjoje nënën. Le të lindë njëherë. Nëse del i zi apo me hundë të madhe, firmos menjëherë refuzimin. Bëjmë analizë ADN-je. Nuk të lë të rritësh bastard.
— Mirë, do ta shohim. Nëse kam dyshime, bëjmë test. S’kam hyrë në martesë për të rritur fëmijë të tjetrit.
Hana nuk hyri me vrull në kuzhinë. Nuk bërtiti. U kthye në dhomë dhe u shtri në divan — krevatin e kishte zënë prej kohësh Shpresa, me justifikimin se i dhembte shpina. Deri në agim vështroi tavanin, me sytë e thatë.
Në mëngjes, sapo Endriti doli për në punë, ajo hapi kutinë e vogël të bizhuterive. I vetmi send me vlerë që i kishte mbetur ishte byzylyku i artë i gjyshes — i rëndë, i vjetër, rreth tridhjetë gramë. E kishte ruajtur për ditë të zeza. Dita kishte ardhur.
E çoi në pengmarrje. Mori tridhjetë e pesë mijë lekë. Nuk mjaftonin për një lindje private, por mjaftonin për të blerë të vërtetën. Nuk shkoi të zgjidhte krevat fëmije. U drejtua te laboratori “GenoTest”.
— Test atësie prenatal, jo-invaziv. Me procedurë të përshpejtuar.
— Kushton shtrenjtë, zonjë, — e paralajmëroi recepsionistja, duke i hedhur një sy barkut të madh dhe xhupit të lirë. — Njëzet e pesë mijë lekë.
— Nuk më intereson çmimi, — tha Hana. — Kjo është pagesa e lirisë sime.
Lindja qe ferr. E çuan në një maternitet të mbipopulluar; në sallën e pritjes për lindje ishin gjashtë gra. Dikush ulërinte, dikush lutej. Mjeku shfaqej çdo tri orë. Mamia fliste me përbuzje: “Mos bërtit, duhej të mendoje më parë.”
Dymbëdhjetë orë dhimbje, poshtërim dhe frikë. Por Hana kafshonte buzët dhe mbante një mendim të vetëm: “Duhet të jetoj. Ta marr djalin tim dhe të iki.”
Kur më në fund u dëgjua klithma e foshnjës, mamia, pa butësi, ia vendosi mbi barkun e saj.