Foshnja lëvizi lehtë mbi trupin e saj të lodhur, ndërsa mamia, me zë të thatë, shpalli:
— Djalë. Tre kilogramë e tetëqind gramë. I shëndetshëm.
Hana Imeri e vështroi me sy të turbullt nga lodhja. I vogli ishte i bukur. Çuditërisht i ngjante shumë Endrit Dervishit — e njëjta formë sysh, i njëjti mjekërzim i butë. Lëkura kishte një nuancë të verdhë në të murrme, ajo zverdhja e zakonshme që u shfaqet shumë të porsalindurve.
— Hë pra, hunda e babait, — tha mamia me një buzëqeshje përçmuese. — Si patate.
Hana buzëqeshi hidhur. Nuk kishte forcë as të kundërshtonte.
Dita e daljes nga materniteti erdhi shpejt.
Ajo zbriti shkallët me hapa të pasigurt. Trupi i dridhej nga dobësia, fytyra i ishte zbehur si hi, ndërsa poshtë syve i ishin thelluar rrathë të zinj. Në oborr, mbi borën e shkelur dhe të nxirë nga balta, qëndronte Endriti me tri karafila të mbështjellë me najlon. Në krah të tij, Shpresa Kalemi shkëlqente me një pallto të re leshi — me sa dukej, dhëmbët mund të prisnin.
Pak më tej, pranë makinës, qëndronin prindërit e Hanës. Kishin ardhur nga qyteti i tyre sapo morën vesh për lindjen. Hana u kishte kërkuar të mos i afroheshin Endritit para se të dilte ajo vetë.
Endriti u nis drejt saj me një buzëqeshje të sforcuar.
— Urime për trashëgimtarin! Ma jep ta shoh!
Shpresa Kalemi u hodh mbi batanijen si një skifter. Me një lëvizje të shpejtë, zbuloi fytyrën e foshnjës.
— Të shohim… Oh!
Ajo u tërhoq mbrapa në mënyrë teatrale, duke çuar dorën me dorezë lëkure te goja.
— Endrit! Shikoje!
— Çfarë ka? — ai u përkul mbi batanije.
— Po ky është i zi! — bërtiti ajo. — Shihe lëkurën! Si rom! Dhe hunda… si patate! Ne s’kemi pasur kurrë të tillë në fis!
Endriti hapi e mbylli sytë i hutuar. Shikonte djalin, por në mendje i kumbonin fjalët që e ëma i kishte përsëritur prej muajsh.
— Hana… — ngriti sytë nga ajo. — Është… pak i errët. Nuk më ngjan shumë.
— Është verdhëz e zakonshme, Endrit. U ndodh gjysmës së foshnjave. Kalon brenda javës.
— Verdhëz? — përqeshi Shpresa. — Po, po, vazhdo me përralla! Kjo s’është verdhëz, është tjetër gjë. Të kam thënë, mos e regjistro në emrin tënd! Kërko analizë ADN-je menjëherë! Ne nuk e çojmë këtë fëmijë në shtëpinë tonë!
Njerëzit nisën të ndaleshin. Çifte të tjera me lule, infermiere, madje edhe një fotograf. Pamja ishte e turpshme: një nënë e re me foshnjën në krahë dhe një vjehrrë që bërtiste për tradhti.
Endriti përdridhej në vend. Turpi i skuqte fytyrën, por zëri i së ëmës i mbyste çdo ndjenjë tjetër.
— Hana, më fal… — tha me zë të mekur. — Por ndoshta për qetësi… të bëjmë një test? Tani, shkojmë në klinikë, paguaj unë. Duhet të jem i sigurt… e kupton…
Babai i Hanës bëri një hap përpara, grushtat iu shtrënguan fort.
— Babi, ndalu! — e preu ajo prerazi.
Ia dorëzoi foshnjën nënës së saj dhe hapi çantën.
— E dija që do ta thoje këtë, Endrit.
— Çfarë?
— Ju dëgjova në kuzhinë para dy javësh. Fjalët për “fëmijë të paligjshëm”, për “ta lëmë në maternitet”. I dëgjova të gjitha.
Nxori një dosje të palosur katërsh dhe iu afrua aq pranë sa ai s’mund t’ia shmangte shikimin.
— Më detyrove të lindja në ferr, sepse paratë e mia i çove për dhëmbët e mamit. Më ushqeje me kungull të zier ndërsa vetë haje mish. Flisje për mua si për një të panjohur pas shpine. Dhe tani guxon të dyshosh?
— Lexoje! — i tha me zë të fortë. — Me zë të lartë!
Ai hapi letrën me duar që i dridheshin.
— “Probabiliteti i atësisë… 99.9 për qind. Babai biologjik: Dervishi Endrit… Data e analizës: para dhjetë ditësh.”
Shpresa Kalemi ia rrëmbeu fletën.
— Mashtrim! — ulëriti. — E ka blerë! E ka bërë në kompjuter!
Hana as që e denjoi me shikim. Sytë i mbajti te burri.
— Analiza është bërë në laborator shtetëror. Ka kod verifikimi. Mund ta kontrollosh kur të duash. Tani më dëgjo me kujdes.
Ajo u tërhoq një hap mbrapa, drejt makinës së prindërve.
— Ti, Endrit, do ta shohësh djalin vetëm nëse gjykata e lejon. Do të paguash njëzet e pesë për qind të çdo të ardhure, përfshirë shpërblimet, dhe një shumë fikse për mbështetjen time deri në moshën tre vjeç.