— Deri në moshën tre vjeç, — përfundoi ajo me qetësi të ftohtë. — Jam këshilluar me avokat. Në fund do të japësh gjysmën e çdo të ardhure që siguron.
Endriti u zbardh në fytyrë.
— Hana… mos e bëj kështu… u nxehëm, gabuam… jemi familje…
Ajo qeshi lehtë, por ajo buzëqeshje nuk kishte asgjë të ngrohtë; ishte e mprehtë si teh.
— Familje? Familje është kur ndan kafshatën e fundit të bukës. Jo kur burri ha biftek e gruaja shtatzënë rri me stomakun bosh. Ti bëre zgjedhjen tënde. Zgjodhe dhëmbët e mamit. Jeto me të.
— Ecim, babi, — tha ajo dhe hipi në makinë.
Babai i Hanës e shpoi Endritin me një vështrim të rëndë, aq sa ai uli kokën instinktivisht. Makina u nis. Endriti mbeti në trotuar, me tri karafila të vyshkur në njërën dorë dhe fletën e analizës së ADN‑së në tjetrën. Shpresa Kalemi ulërinte pas makinës që largohej, duke tundur duart, por zëri i saj humbi mes zhurmës së qytetit.
Kaluan dy muaj.
Hana u vendos te prindërit në një qytet tjetër. Verdheza e foshnjës u zhduk brenda javës dhe tani djali i vogël ishte kopje e pastër e Endritit: i njëjti vështrim, i njëjti hundë. Hana shpresonte vetëm që shpirtin ta kishte nga gjyshi.
Të shtunën në mëngjes ra zilja. Në prag qëndronte Endriti. Ishte dobësuar, faqet i ishin futur, rrathë të errët i rëndonin nën sy. Në duar mbante qese të mëdha me ushqime dhe një tufë trëndafilash.
— Hana… solla disa gjëra… mish cilësor, fileto si ajo që të pëlqen, fruta… dhe ca para…
Zgjati një zarf drejt saj.
— Mami e ka kuptuar gabimin. Nuk do të ndërhyjë më. U shqetësua kot… Më fal. Kthehu. Jam babai i djalit, më mungoni.
Hana qëndronte në derë, e qetë, e rregullt, me një forcë të re në sy. Nga kuzhina vinte aromë e mrekullueshme; babai po piqte biftekë në skarën elektrike.
— Faleminderit, por s’kemi nevojë, — u përgjigj ajo me ton të baraspeshuar. — Nuk po vdesim për bukë.
— Po s’mund të prishet shtëpia për një copë mishi…
— Nuk u prish për mish, Endrit. U prish sepse më tradhtove kur isha më e pambrojtura. Sepse nuk u solle si burrë, por si zgjatim i nënës sate.
Nga xhepi i rrobës së shtëpisë nxori një mollë të kuqe, e kafshoi me zhurmë të thatë dhe e pa drejt në sy.
— Tani ha çfarë dua. Askush nuk më numëron kafshatat, as më kontrollon këmbët për ënjtje.
— Po djali…
— Pagesat po vijnë në kohë. Vazhdo kështu. Takimet do të jenë sipas grafikut të vendosur nga gjykata. I radhës pas dy javësh, në praninë time.
Ajo nisi ta mbyllte derën.
— Hana, të dua! — thirri ai me dëshpërim, duke futur këmbën në hapësirë.
— Hiqe këmbën, — tha qetësisht babai i Hanës, që ishte afruar pas saj.
Endriti u tërhoq menjëherë.
Dera u përplas. Hana u kthye në kuzhinë. E ëma tundte nipin në krahë, duke kënduar nën zë. Babai vendosi në pjatën e saj një biftek të lëngshëm, pjekur mesatarisht.
— Ha, bijë. Të duhen forca.
Ajo buzëqeshi, preu një copë dhe, për herë të parë pas një viti, u ndie e ngopur me të vërtetë. E lirë, pa frikë, pa llogari për t’i dhënë askujt.
Nuk besoj te përrallat ku gjithçka rregullohet vetë. Besoj te gratë që marrin vendimet me dorën e tyre. Lexueset që e dinë sa vlejnë paratë, nervat dhe hapësira personale, një histori tjetër ma përmblodhën shkurt e qartë:
Martesa e vajzës sime zgjati vetëm dy muaj. Vjehrra “u dhuroi” një apartament dy dhoma, të rrënuar, por nuk pranoi ta regjistronte në emër të çiftit; megjithatë kërkonte që ata ta rinovonin me shpenzimet e tyre. Vajza i propozoi burrit të merrnin një shtëpi me qira, nëse e ëma nuk donte ta jepte realisht “dhuratën”. Ai nuk pranoi, as vjehrra nuk lëshoi pe. Vajza mblodhi plaçkat dhe kërkoi divorc. Pse të derdhësh paratë e tua në pronën e dikujt tjetër, kur fiton trefishin e rrogës së tij?