Megjithatë, secili mbeti në qëndrimin e vet. Motra ime e pranonte Agim Begajn pothuajse pa kundërshtim. Edhe pse ishte ende e vogël, ajo ishte vajzë dhe, si e tillë, shkëlqimi i rremë i Agimit i dukej tërheqës. Ai dinte të vishej bukur, të fliste me vetëbesim dhe të hidhte batuta pa fund. Asaj i dukej zbavitës. Mua, përkundrazi, çdo shaka e tij – që e ngjiste pas çdo fjale – më tingëllonte e zbrazët dhe pa pikë lezet.
Dritan Beqiri jetonte thuajse në skajin e qytetit. Banesa e tij ishte vetëm një dhomë e vogël në një apartament të përbashkët. Por kjo nuk më pengoi aspak. Qoftë edhe në një kotec pulash do të isha gati të flija, mjaft që të mos shihja më atë maskara që më dilte përpara çdo mbrëmje. Dhe nuk e kisha thënë kot se jetën time tashmë nuk e përfytyroja pa Dritanin.
Për mua ai u bë gjithçka që i duhet një djali në rrugën e burrërimit: baba, mik, këshilltar, udhërrëfyes. Mbi të gjitha – shembull. Sepse Dritani ishte burrë i vërtetë, në kuptimin më të plotë të fjalës.
Edhe sot habitem kur kujtoj se asnjëherë nuk e dëgjova të thoshte një fjalë të keqe për nënën time. Madje nuk më lejonte as mua të flisja me mllef për të. E dija mirë sa shumë e kishte lënduar fakti që ajo e kishte refuzuar për herë të dytë. Por dhimbjen e mbante brenda vetes. Nëse në zemrën e tij kishte mbetur ndonjë plagë nga ajo dashuri e refuzuar, ai e kishte mbyllur thellë, pas një fortese që vetëm burrat e fortë dinë ta ndërtojnë.
Jetesa jonë ishte e thjeshtë, por e qetë. Dritani punonte në një fabrikë prodhimi gomash për makina, ndërsa unë vazhdoja shkollën dhe kujdesesha për punët e shtëpisë. I ndanim detyrat: një ditë gatuaja unë, një ditë ai; po ashtu edhe me larjen e rrobave. “Burrit i duhet të dijë çdo gjë – të qepë pantallonat, të ziejë një supë dhe të dalë përpara për të mbrojtur më të dobëtin”, më përsëriste shpesh. Unë e dëgjoja me vëmendje dhe i thithja fjalët e tij si sfungjer.
Lajmi për fatkeqësinë që i ndodhi Dritanit më erdhi kur isha në ushtri. Shërbeja larg, dhe më kishin mbetur vetëm tre muaj deri në lirimin tim. Në një letër, motra – Eriola Osmani – më njoftoi se Dritanin e kishin futur në burg pas një sherri. Ai kishte rrahur Agim Begajn, burrin e ri të nënës.
Nuk mora vesh hollësi. Eriola shkruante vetëm se Dritani kishte përfunduar pas hekurave pasi e kishte bërë për spital Agimin. Sipas saj, Agimi kishte qëndruar gati një muaj i shtruar dhe tani lëvizte me bastun.
Letra e shumëpritur nga vetë Dritani mbërriti pak para se të lirohesha nga ushtria. Por as në atë letër ai nuk më shpjegoi arsyen e sherrit. Ishte i përmbajtur, si gjithmonë. Pyeste për mua, më këshillonte të mos shqetësohesha. “Burgu nuk është aq i tmerrshëm sa e pikturojnë”, kishte shkruar, duke u përpjekur të më qetësonte.
Sapo u ktheva në qytetin tim, vendosa ta zbardh vetë të vërtetën. Fillimisht kërkova Agimin. Motra më tha se ai e kalonte shumicën e kohës në një lokal pranë shtëpisë, duke mbytur dhimbjen në gotë. Atje shkova.
E gjeta ulur në një tavolinë me dy burra të tjerë. Përpara kishin disa gota birre gjysmë të zbrazura. Kur më pa, Agimi u kollit lehtë dhe u përkul të kërkonte bastunin që i kishte rënë pranë këmbëve.
— U ktheve nga ushtria? — tha pa lidhje.
— Duhet të flasim, — iu përgjigja dhe i bëra me shenjë nga dera.
— Për çfarë?
— Për gjithçka.
— Thuaje këtu. S’kam sekrete nga shokët e mi.
Njëri nga burrat ma afroi një karrige. U ula me ngurrim.
— Do pish diçka? — pyeti tjetri, duke nxjerrë një shishe raki pothuajse të hapur dhe ma mbushi gotën pa pritur përgjigje.
Nuk e preka. Sytë i ngula te Agimi.
— Çfarë ndodhi mes teje dhe Dritanit? — e pyeta drejt.
— S’i pëlqyen këpucët e mia, — qeshi ai me zë të lartë. Pastaj, duke parë fytyrën time të ngrirë, u bë më serioz. — Sinqerisht, nuk e kuptoj ç’e zuri. U hodh mbi mua si i çmendur. Ne po rrininim të qetë. Erdhi nga hiçi dhe nisi të qëllonte. Ishte i dehur, besoj. I doli inati i vjetër.
— Dritani nuk pi, — ia ktheva.
— Ashtu? Kur e mori policia, era alkool i vinte. Edhe në gjyq nuk e mohoi.
Njëri prej shokëve të tij ndërhyri:
— Këta që s’prekin pikë alkool, kur pinë, bëhen bishë.
— Mos u zemëro, — vazhdoi Agimi. — Ai mori atë që meritonte. S’e ofendova. Që dikur kemi pasur mosmarrëveshje për një grua, kjo ndodh. Por ai më theu këmbët. Më la gati sakat.
— Dritani nuk do të të sulmonte pa arsye. Çfarë i the?
— Asgjë! — u betua ai. — Ja, pyesni shokët.
Ata tundën kokën në shenjë pohimi, me buzëqeshje të shtirura. E kuptova se prej tyre s’do të nxirrja gjë. Madje më iku edhe dëshira ta prekja me dorë.
Asgjë nga kjo nuk do ta ndihmonte Dritanin. Agimi nuk do të ndryshonte. Dritani e dinte mirë këtë. Por çfarë e kishte shtyrë të harronte arsyen e tij të zakonshme?
Teksa po dilja nga lokali, një grua e moshuar që pastronte dyshemenë m’u afrua me kujdes. Hodhi sytë rreth e rrotull dhe foli me zë të ulët:
— Dëgjova që po pyesje për atë burrin që e futën në burg pas sherrit me këtë këtu, — tha, duke bërë me kokë nga Agimi.
— Po. I patë vetë?
— I pashë. Atëherë punoja në një lokal tjetër, “Shelgu”. Ishte pranverë. Ky, — tregoi sërish nga Agimi, — ishte me një grua. Flokëkuqe, me trup të bëshëm. Burri që përfundoi në burg iu afrua dhe u tha diçka. Atëherë ky filloi të shante njëfarë Donika Rexha. E përmendi me fjalë shumë të ndyra. Pas kësaj u përleshën. Pastaj erdhi policia dhe i mori të dy. Po mbaj mend edhe diçka tjetër… gruaja flokëkuqe kishte në vesh vathë me smeraldë. Edhe për ato u grindën.
— Me smeraldë? — e përsërita i hutuar, ndërsa mendimet nisën të më lidhnin fijet e padukshme të kësaj historie.