Arjana Osmani po ngjitej me hapa të rëndë nëpër shkallë, pas një dite të lodhshme në sektorin e financës së poliklinikës, ku kishte kaluar orë të tëra mes faturash e tabelash. Vapë korriku mbyste ajrin në pallat dhe bluza e lagur nga djersa i ishte ngjitur pas shpine. Çanta e mbushur me dosje i dukej më e rëndë se zakonisht, sikur t’i shtonte edhe më shumë peshë lodhjes që ndiente.
Prindërit kishin një javë që ishin nisur drejt shtëpisë së pushimit tek tezja, dhe i kishin lënë asaj çelësat e apartamentit në katin e dytë, me porosinë të ujiste lulet dhe të kontrollonte kutinë e postës. Ishte një detyrë e thjeshtë, një rutinë e përkohshme.
Kur arriti në pushimin mes katit të dytë dhe të tretë, Arjana u ndal befas. Nga dera e banesës së prindërve vinin zëra të lartë, të përzier me të qeshura. Muzika ushtonte aq fort, sa dukej sikur dridhte vetë derën. Zemra i rrahu me forcë — prindërit nuk priteshin të ktheheshin edhe për tre ditë.
Ajo afroi veshin te dera. Mes zërave të panjohur dalloi qartë timbrin e vjehrrës së saj, Teuta Sinani. Gruaja po tregonte diçka me gjallëri, ndërsa herë pas here shpërthente në të qeshura të zhurmshme. U dëgjua përplasja e gotave në dolli dhe dikush e ngriti edhe më shumë volumin e televizorit.
Me duar që i dridheshin, Arjana nxori telefonin. Telefonata e parë për Ilir Tahirin — pa përgjigje. E dyta, një minutë më vonë — sërish heshtje. E treta — vetëm sekretaria telefonike. Një ndjenjë ankthi i lëvizi thellë në stomak, por ajo shtrëngoi dhëmbët. Iliri me siguri e dinte ku ndodhej e ëma.
Nga çanta nxori tufën e çelësave dhe, me kujdes, futi njërin në bravë. Dera u hap pa zhurmë. Një erë e rëndë duhani dhe alkooli e goditi menjëherë, e përzier me një aromë të ëmbël që të krijonte të përziera. Zambakët e preferuar të së ëmës, mbi parvaz, ishin varur nga nxehtësia.
Në korridor qenë shpërndarë këpucë të huaja — çizme burrash, sandale grash, atlete fëmije. Mbi komodinë qëndronte një shishe bosh vodke dhe një tavëll i mbushur plot me bishta cigaresh. Ajo hoqi këpucët e veta dhe, mbi majat e gishtave, u drejtua nga dhoma e ndenjjes.
Pamja që iu shfaq e detyroi të mbahej pas kornizës së derës. Mbulesa e bardhë e tavolinës, që nxirrej vetëm në festa të mëdha, ishte njollosur me verë të kuqe dhe hi. Mbi tavolinë qëndronin tre shishe të zbrazëta vodke, disa birra dhe gotat e kristalta të nënës — brenda tyre notonin bishta cigaresh.
Jastëkët dekorativë ishin hedhur përtokë. Sipër tavolinës së vogël dalloheshin rrathë uji mbi sipërfaqen me shkëlqim. Një nga vazot e kristalta të së ëmës kishte rënë anash, për fat të mirë pa u thyer.
Rreth tavolinës rrinin pesë vetë. Teuta Sinani ishte ulur në krye, me një qëndrim prej zonje shtëpie. Në krah të saj, një burrë rreth të pesëdhjetave me këmishë të rrudhur; përballë dy gra të moshës së saj; dhe një djalë rreth gjashtëmbëdhjetë vjeç që pinte cigare pa drojë.
— Dhe merreni me mend, nusja ime thotë se pushimet nuk do t’i kalojë me ne në shtëpinë e verës, por tek prindërit e saj! — shpallte Teuta, duke tundur gotën e vodkës. — A e kuptoni? Ne qenkan të huaj për të!
— Lëre, moj Teutë, kështu janë të rinjtë sot, — ia ktheu njëra nga gratë, ndërsa ndizte një tjetër cigare. — Familja e tyre u duket më e rëndësishme.
— Çfarë familjeje e saj? — u acarua vjehrra. — Djali im është familja e saj! Prindërit e vet s’do t’i hyjnë në punë kur të vijë një fëmijë!
Muzika vazhdonte të gjëmonte dhe askush nuk e vuri re Arjanën në prag. Ajo qëndroi e heshtur, duke vëzhguar se si vjehrra e saj vazhdonte të fliste me vetëbesim, sikur e gjithë shtëpia t’i përkiste asaj.