…sillej nëpër shtëpi sikur ta kishte pronë të vetën. Djali adoleshent shkundte hirin e cigares drejt e mbi tapet, pa e vrarë mendjen. Burri me këmishë të rrudhur, me çizme të pista, kishte shtrirë këmbët mbi kolltukun e zonjës së shtëpisë, ndërsa qeshte me zë të lartë.
— Sa apartament i bukur, — tha njëra prej grave, duke hedhur sytë përreth me admirim. — Në qendër, i restauruar së fundmi. Vërtet fatlumë janë.
— Po pra, — ia ktheu Teuta Sinani me një psherëtimë të shtirur. — Ne kurrë s’do ta kishim një të tillë. Ndërsa nusja ime është rritur këtu, me gjithçka gati. S’i ka munguar asgjë.
Arjana Osmani ndjeu si i forcoheshin grushtat. Ajo e dinte shumë mirë çfarë sakrificash kishin bërë prindërit për atë shtëpi. I ati kishte punuar në dy vende njëherësh, ndërsa e ëma qepte deri natën vonë për të shtuar të ardhurat. Çdo lek ishte fituar me lodhje e djersë.
Papritur, Teuta u ngrit nga tavolina dhe iu afrua vitrinës prej xhami. Arjana pa me sy të saj si vjehrra mori në dorë një figurë porcelani — dhuratë nga gjyshja e ndjerë e nënës së saj.
— Pjesë e bukur, — murmuriti Teuta, duke e kthyer nga të gjitha anët. — Duket si antike.
— Mos më thuaj se do ta marrësh me vete! — ia plasi burri me këmishën e rrudhur, duke qeshur.
— Pse jo? — ngriti supet ajo. — Rri kot këtu e mbledh pluhur. Nusja ime s’i vlerëson këto gjëra. Të rinjtë sot mendojnë vetëm për telefonat.
Kaq mjaftoi. Arjana bëri një hap përpara dhe përplasi fort pëllëmbët. Muzika vazhdonte, por bisedat u shuan menjëherë. Të gjithë kthyen kokën nga dera.
Teuta mbeti e ngrirë me statujën në dorë. Në fytyrën e saj kaluan radhazi habia, pastaj një hije frike, e në fund bezdisje.
— Arjanë! — thirri me një zë të ëmbëlsuar artificialisht, duke e vendosur shpejt sendin në vend. — Ç’bën këtu, moj bijë?
Arjana vështroi qetësisht çdo cep të dhomës, duke regjistruar në mendje rrëmujën: njollat mbi mbulesën e tavolinës, bishtat e cigareve të hedhur në gotat e kristalta, gjurmët e çizmeve mbi kolltuk, hirin e shpërndarë në tapet, rrathët e lagësht mbi sipërfaqen e tavolinës së mesit.
— Banoj një kat më sipër, — tha ajo me ton të matur. — Dhe kam çelësat e këtij apartamenti. Prindërit më kanë kërkuar të kujdesem për të derisa të kthehen.
Të pranishmit shkëmbyen shikime të sikletshme. Djali shtypi cigaren në dysheme me nxitim. Burri me çizme hoqi këmbët nga kolltuku.
— Thjesht hymë për pak… — nisi të justifikohej njëra.
— Vetëm për një orë, — e ndërpreu Teuta. — Asgjë serioze. Po bënim muhabet, po kujtonim kohët e vjetra. Jemi thuajse familje, Arjanë.
— Thuajse familja nuk tymos në shtëpinë e të tjerëve dhe nuk e përdor kristalin si tavë hiri, — u përgjigj Arjana pa ngritur zërin.
Faqet e Teutës morën ngjyrë të kuqe. Të ftuarit lëviznin të pasigurt në vend.
— Arjanë, pse po e bën kaq të madhe? — tentoi të mbrohej ajo. — Jemi njerëzit e Ilir Tahirit. Fola me të në telefon, ai s’ka asgjë kundër.
— Nëse Iliri s’ka kundërshtim, pse nuk po u përgjigjet thirrjeve të mia? — Arjana nxori telefonin dhe u tregoi ekranin me thirrjet e humbura.
Teuta hapi gojën, por fjalët nuk i dolën. Burri me këmishën e rrudhur nisi të mbledhë shishet bosh, si shenjë se mbrëmja po merrte fund.
— Do ta pastrojmë menjëherë, — tha me nxitim gruaja tjetër. — Nuk ka ndodhur ndonjë dëm i madh.
Arjana iu afrua dritares dhe e hapi krejtësisht. Ajri i freskët hyri brenda me vrull, duke përzier perdet. Era e rëndë e duhanit filloi të shpërndahej ngadalë, ndërsa ajo u kthye sërish nga të pranishmit, me dorën e shtrirë përpara.