Ajri i freskët vazhdonte të qarkullonte në dhomë, duke shpërndarë ngadalë erën e rëndë të duhanit. Arjana nuk e uli dorën e shtrirë; pëllëmba e saj mbeti e hapur, e palëvizshme, përballë tyre.
— Çelësat e apartamentit të prindërve të mi. Tani, — tha ajo qartë, pa ngritur zërin.
Teuta Sinani u drodh lehtë, sikur ta kishte kapur një rrymë e padukshme. Fytyra iu ndez në një të kuqe të errët.
— Çfarë çelësash? — u përpoq të shtirej sikur nuk kuptonte. — Për çfarë po flet?
— Për ata me të cilët hynë këtu sonte, — u përgjigj Arjana me qetësi të akullt. — Prindërit e mi nuk ia kanë dhënë çelësin askujt tjetër përveç meje. Kjo do të thotë se i keni marrë nga Ilir Tahiri.
Një murmurimë e ulët përshkoi të pranishmit. Ata u afruan mes tyre, duke shkëmbyer fjalë nën zë. Djali adoleshent u ngrit nga karrigia dhe bëri disa hapa drejt korridorit.
— Ku mendon se po shkon? — e ndali Arjana. — Askush nuk del pa rregulluar atë që ka lënë pas.
— Do ta sistemojmë, patjetër që po, — nxitoi Teuta, me zë të tendosur. — S’ka nevojë për dramë… për çelësat s’e dija që e kishe problem…
— Zonja Teuta, — e ndërpreu Arjana me ton të përmbajtur, — e dinit shumë mirë që kjo ishte pa leje. Organizuat një mbledhje në një shtëpi që nuk ju përket. Çelësat, ju lutem.
Dora e saj mbeti e shtrirë, e palëkundur. Ishte e qartë se nuk do të tërhiqej.
Burri me këmishën e rrudhur lëshoi një të qeshur nervoze dhe nisi të mbushte me nxitim një qese me shishe bosh. Njëra nga gratë u ngrit dhe filloi të shkundte hirin e cigares nga mbulesa e tryezës, duke e përkeqësuar edhe më shumë njollën. Adoleshenti tashmë po vishte atletet në hyrje.
— Teuta, hajde, boll më, — mërmëriti burri pa e ngritur kokën. — U bë vonë. Nesër kemi punë.
Me lëvizje të ngadalta, sikur çdo gjest t’i peshonte, Teuta hapi çantën. Turpi dhe inati i përziheshin në fytyrë. Gishtat i dridheshin ndërsa nxori tufën e çelësave.
— Ja ku i ke, — tha ajo me sfidë, duke ia hedhur në pëllëmbë. — Shpresoj të jesh e kënaqur tani.
Arjana i mbylli gishtat fort rreth metalit të ftohtë, por nuk reagoi. Në atë çast, pesha e situatës kishte ndryshuar krejtësisht; kontrolli ishte në duart e saj dhe të gjithë e ndien.
— Ju lutem, dilni nga apartamenti, — tha ajo, duke treguar derën.
Nuk pati më kundërshtime. Të ftuarit nisën të mblidhnin gjërat me ngut. Gratë pëshpëritnin ndjesa të zbehta, burri gëlltiste birrën e mbetur drejt nga shishja. Teuta futi paketën e cigareve në çantë pa thënë asnjë fjalë.
— Arjana, s’kishim qëllim të keq, — provoi të shpjegohej njëra prej tyre. — Thjesht u ulëm të bisedonim pak.
— Në një shtëpi që nuk është e juaja, pa miratim, — ia ktheu ajo. — Keni pirë, keni tymosur, keni dëmtuar sendet…
Teuta veshi xhaketën e hollë verore dhe u drejtua për nga pragu. Aty ndaloi befas dhe u kthye me vrull.
— Mos harro kush është kryefamiljarja! — shpërtheu ajo. — Jam nëna e burrit tënd! Unë vendos ku hyj e ku dal!
Arjana e pa drejt në sy, e patundur.
— Ky është apartamenti i prindërve të mi, — tha me zë të baraspeshuar. — Këtu vendos unë. Dhe nuk do të hysh më pa lejen time.
Teuta u tkurr, si e goditur papritur. Të tjerët e shtynë butësisht drejt shkallëve. Arjana e mbylli derën pas tyre dhe u mbështet me shpinë mbi të.
Heshtja që mbeti pas dukej pothuajse e shurdhër, sidomos pas britmave dhe muzikës që pak më parë mbushnin çdo cep. Ajri i pastër lëvizte lehtë perdet, ndërsa ajo qëndroi për disa çaste pa lëvizur, duke dëgjuar vetëm rrahjet e veta dhe zhurmën e largët të hapave që zbrisnin shkallët. Pastaj u shkëput nga dera dhe hodhi vështrimin mbi rrëmujën që kishte mbetur në dhomë.