Arjana u kthye në dhomën e ndenjjes dhe iu fut menjëherë rregullimit. Çdo send që vinte në vendin e vet e ndihmonte të qetësonte mendjen dhe të rimerrte kontrollin. Mblodhi jastëkët dekorativë të hedhur përtokë, pastroi bishtat e cigareve të shtypur paturpësisht në gotat e kristalta dhe fshiu me kujdes rrathët e lagësht që kishin mbetur mbi tavolinën e vogël.
Mbulesa e tavolinës ishte njollosur keq; e hoqi me kujdes dhe e zhyti në ujë të ftohtë, duke shpresuar që njollat të zbeheshin. Pastaj hapi dritaret njëra pas tjetrës dhe ndezi ventilatorin. Era e rëndë e duhanit nisi të shpërndahej ngadalë, derisa në ajër u përhap sërish aroma e zambakëve – parfumi i lehtë që përdorte gjithmonë e ëma. Ky ndryshim i vogël e bëri të ndihej sikur shtëpia po merrte frymë përsëri.
Sapo mbaroi pjesën më të lodhshme të pastrimit, telefoni ra. Në ekran u shfaq emri i Ilir Tahirit.
— Arjana, mami thotë se i bërtite, — nisi ai pa përshëndetje.
— Në apartamentin e prindërve të mi u organizua festë pa leje, — ia ktheu ajo me zë të qetë, por të prerë. — Me të panjohur, me cigare dhe me dëmtime.
— Mos e ekzagjero! Ishte vetëm një mbledhje e vogël me shoqet e saj. Unë i dhashë çelësin që të kujdesej për lulet, në rast nevoje.
— Lulet i ujis unë. Çelësi është tek unë. Për këtë do të flasim në shtëpi. Por një gjë ta dish: në banesën e prindërve të mi ajo nuk do të hyjë më.
Pa pritur përgjigje, Arjana e mbylli telefonin. Duart ende i dridheshin nga tensioni, por brenda saj po forcohej një ndjenjë e re sigurie. Kufiri ishte vendosur qartë, dhe këtë herë nuk do të zhdukej.
Të nesërmen në mëngjes shkoi në një punishte çelësash dhe kërkoi ndërrimin e bravave. Mjeshtri erdhi po atë ditë dhe i zëvendësoi të gjitha. Çelësat e rinj iu dorëzuan vetëm prindërve dhe Arjanës. Askush tjetër.
Dy ditë më vonë, kur prindërit u kthyen nga pushimet, ajo ua tregoi gjithçka pa fshehur asgjë. I ati e dëgjoi në heshtje, me fytyrë të ngrirë. E ëma psherëtiu thellë kur pa njollat në mbulesën e saj të preferuar.
— Ke bërë shumë mirë, bijë, — tha i ati më në fund. — Në shtëpinë tonë nuk do të vendosë rregulla askush tjetër.
— Fat që arritët në kohë, — shtoi e ëma. — Kush e di çfarë do të kishin bërë më tej.
Iliri nuk e priti mirë vendimin për çelësat. Ai këmbënguli që Teuta Sinani t’i merrte sërish. Për dy mbrëmje rresht debatuan ashpër. Ai e akuzoi Arjanën për mungesë respekti ndaj më të moshuarve dhe për prishje të harmonisë familjare.
— O je në krahun tim, o e zgjidhim këtë çështje në mënyrë drastike, — i tha ajo qartë. — Nuk do të lejoj askënd të shkelë mbi kufijtë e familjes sime.
Iliri heshti. Divorci nuk ishte pjesë e planeve të tij, sidomos kur kredinë e shtëpisë e kishin marrë bashkë.
Për afro një muaj, Teuta Sinani nuk telefonoi dhe nuk u duk fare. Më pas nisi të afrohej me kujdes. Fillimisht dërgonte ftesa për drekë përmes Ilirit. Më vonë mori vetë në telefon.
— Arjana, ta lëmë pas atë marrëzi, — tha me ton pajtues. — Jemi familje. Duhet të mbështesim njëri‑tjetrin.
Arjana pranoi të komunikonin, por takimet tashmë zhvilloheshin vetëm në ambiente publike ose në shtëpinë e Teutës. Në apartamentin e prindërve të saj, vjehrra nuk shkelte më. Çelësat mbetën në duart e atyre që u takonin me të drejtë.
Rendi i forcave në familje ndryshoi përgjithmonë. Teuta Sinani e kuptoi se nusja dinte të mbronte veten dhe nuk pranonte të trajtohej si e padukshme. Respekti nuk erdhi menjëherë, por me kalimin e kohës u bë i dukshëm. Ndërsa Arjana nuk e vuri më kurrë në dyshim të drejtën e saj për të thënë një “jo” të prerë kur ishte e nevojshme.