— A je në rregull ti? — Era nuk ngriti zërin, por qetësia e saj kishte një teh më të mprehtë se çdo britmë. — E solle vëllain tënd këtu. Në APARTAMENTIN tim. Dhe u silleshe sikur kjo të ishte gjëja më normale në botë.
Nard Imeri qëndronte në korridor, me xhaketën veshur dhe çelësat të shtrënguar në dorë. Dukej sikur ishte gati të largohej, por këmbët i kishin mbetur në vend — ndoshta të ngjitura pas tapetit, ndoshta pas vullnetit të nënës së tij.
— Erë… ai vetëm për dy ditë… — belbëzoi, duke shmangur shikimin. E hodhi sytë nga pasqyra, nga muri, diku në boshllëk. Vetëm jo drejt saj.
Nga kuzhina erdhi një zë i sigurt, i butë, me atë tonalitetin e njerëzve që nuk kanë hall, por një strategji të menduar mirë:
— Era, po të përshëndes. Mirëmbrëma. Nuk e dija që ishe kaq… impulsive.
Ajo u kthye dhe hyri në kuzhinë me hapin e dikujt që nuk ka pse të kërkojë leje në shtëpinë e vet. Taulant Fundo ishte ulur në tryezë, i rruar me kujdes, me këmishë të çelët, përpara një filxhani çaji. Pamja e tij nuk të linte përshtypjen e një mysafiri “të përkohshëm”, por të dikujt që kishte bërë rezervim paraprak. Në prag të dritares, aty ku zakonisht qëndronte fikusi i Erës, ishte vendosur një telefon që po karikohej — një shenjë e qartë se hapësira tashmë konsiderohej e pushtuar.
— Impulsive janë lotët dhe shantazhet, — tha Era me qartësi. — Unë thjesht po pyes: kush je ti, Taulant, që organizon mbrëmjen time dhe zë kuzhinën time pa më pyetur?
— Nuk po organizoj asgjë, — buzëqeshi ai me atë mirësjelljen e ftohtë të një konsulenti shitjesh. — Po bisedojmë.
— Bisedat bëhen edhe në shkallë. Aty ka jehonë të mirë.
Nardi bëri një hap përpara, sikur donte të futej mes tyre, por u ndal në gjysmë. Ai gjithmonë ndalej në mes të rrugës — ishte talenti i tij i veçantë: të mos përfundonte asgjë, përveç justifikimeve.
— Erë, të lutem, ta zgjidhim me qetësi, — tha ai. — Mami tha që…
— Po, mami tha. — Ajo u kthye rrufeshëm nga ai. — E kupton që je i martuar me mua, jo me mamin?
Ai hapi gojën, por fjalët nuk dolën. Një heshtje e rëndë mbushi ajrin — ajo lloj pauze ku dikush fillon të mendojë, ndërsa dikush tjetër kërkon shpëtim te telefoni.
Dhe telefoni i Erës vërtet filloi të dridhej mbi tavolinë. Në ekran u shfaq emri: Bardha Sinani. Sigurisht. Gjithmonë në kohën e duhur për të hyrë në skenë.
Era nuk u përgjigj menjëherë. Së pari pa drejt Taulantit.
— Jam kurioze: e keni planifikuar edhe telefonatën? Apo funksiononi si një organizëm i vetëm familjar?
Ai ngriti supet.
— Jemi familje. Mbështesim njëri‑tjetrin.
— Sidomos kur nuhatni metra katrorë të lirë, — ia ktheu ajo.
Pastaj shtypi butonin dhe aktivizoi altoparlantin.
— Erë, — u dëgjua zëri i ëmbël i Bardhës, i sheqerosur si çaji me tri lugë sheqer. — Je në shtëpi? Po e marr Nardin dhe nuk përgjigjet. Çdo gjë në rregull?
— Çdo gjë është shumë “në rregull”, — u përgjigj Era. — Djali juaj i parë është në korridor dhe luan rolin e mobiljes. Djali juaj i dytë është në kuzhinën time dhe sillet si pronar.
Në anën tjetër ra një heshtje e shkurtër, si para një fjalimi në mbledhje prindërish.
— Erë, — vazhdoi Bardha, tani me ton më të prerë. — Mos bëj dramë. Taulanti ka nevojë për një vend ku të qëndrojë. Është në situatë të vështirë. Ti je grua e pjekur, duhet ta kuptosh.
— Jam mjaftueshëm e pjekur për të ditur që “situatat” zgjidhen nga ata që i krijojnë, — tha Era. — Jo nga ata që rastisin pranë.
— Prapë me lekët, — psherëtiu vjehrra me qortim. — Për ty çdo gjë është interes. Po lidhjet familjare?
— Lidhje familjare do të thotë të mos më vendosni përpara faktit të kryer, — u përgjigj Era. — Do të thotë të më pyesni. Që burri im të flasë me mua, jo të përcjellë vendime të nënës.
Nardi lëvizi i sikletosur.
— Erë, mos i thuaj këto para Taulantit…
— Çfarë të mos them? — e ndërpreu ajo. — Që në pasaportën time nuk shkruan “zyrë sistemimi për të afërmit”?
Taulanti buzëqeshi me ironi.
— Duhet ta pranoj, di të godasësh me fjalë.
— Fjalët janë e vetmja gjë që më mbetet kur përpiqeni të më hiqni gjithçka tjetër, — ia preu ajo.
Nga altoparlanti erdhi një psherëtimë e thellë, sikur Bardha të ishte lënduar rëndë.
— Do flas hapur, — tha ajo. — Taulanti është në vështirësi. Edhe Nardi është mes jush. Ti po e shtyp. Gjithmonë e shtyp.
— Nuk po shtyp askënd, — u përgjigj Era me qetësi. — Thjesht nuk po dorëzoj atë që është imja.
— Ja pra! Gjithmonë “imja”. Në familje thuhet “e jona”. Je bashkëshorte.
Era qeshi shkurt.
— Zonja Bardha, a doni të nënshkruaj ndonjë dokument? Ta themi troç. Nuk keni ardhur vetëm për “dy ditë”. Keni bërë plane.
Nardi u zbeh. Taulanti humbi buzëqeshjen.
— Erë, — zëri i Bardhës u bë i butë, pothuaj përkëdhelës. — Le të takohemi nesër në orën gjashtë. Të flasim qetë, si njerëz. Nardi është i lodhur. Taulanti gjithashtu. Ti je vajzë e zgjuar, do ta kuptosh.
— E kam kuptuar tashmë, — tha Era. — Nesër mos u lodhni të vini. Sonte Taulanti mbledh gjërat. Edhe Nardi, nëse i duket më komode.
Nardi u drodh si i goditur. Era mbylli telefonatën dhe i pa të dy — njërin të plotë, tjetrin gjysmak në vendime.
— Keni dhjetë minuta. Pastaj ndërroj bravat.
— Nuk ke të drejtë, — tha Taulanti me zë të ulët.
— Është apartamenti im. E blerë para martesës. Kam të drejtë edhe të kërcej valle në tre të natës nëse dua, — tha Era. — Ju jeni mysafirë. Vetëm se njëri e ka harruar këtë.
Më në fund, Nardi e ngriti shikimin.
— Vërtet po e bën për një shtëpi?
— Jo për muret, — u përgjigj ajo. — Për faktin që menduat se mund të më anashkalonit. Tek ju dashuria dhe përfitimi bashkëjetojnë shumë lehtë. Tek unë jo.
Taulanti u ngrit, e vendosi filxhanin në lavaman me një lëvizje që dukej si favor.
— Mirë, po iki. Por gabon. Familja është gjë serioze. Më vonë mund të jetë tepër vonë.
— Vonë bëhet kur njerëzit kuptojnë çfarë kanë bërë, — tha Era. — Ju ende jeni në fazën e oreksit.
Kur dera u mbyll pas tyre, ajo qëndroi një minutë në heshtje, duke dëgjuar qetësinë që më në fund i përkiste vetëm asaj.
— Mirë, — pëshpëriti. — Kjo sapo filloi.
Të nesërmen u zgjua nga një mesazh në telefon. Ishte nga Nardi.
“Mami vjen në gjashtë. Të lutem, pa skena.”
Era buzëqeshi me përbuzje. “Pa skena” — forma e preferuar e familjes së tyre: të paralajmërojnë që do të të bindin, do të të turpërojnë e do të të fusin në qoshe, por ti duhet të ruash buzëqeshjen që të mos ua prishësh rehatinë.
Ajo punonte nga shtëpia, por puna për të nuk ishte alibi. Ishte themeli i saj. Afate, tabela, takime online — një ritëm i ndërtuar me mund. Në sfond të