– Veç të jetojë… të lutem, vetëm të jetojë, – pëshpëriste Hana Nushi me buzët që i dridheshin, ndërsa shikimin e kishte ngulur përtej xhamit të dhomës së lindjes.
I lutej Zotit me një kërkesë të vetme, më të rëndësishmen e jetës së saj: që fëmija që po vinte në jetë të mbetej gjallë. Ishte hera e katërt që hynte në atë repart. Katër herë me shpresë. Katër herë me frikë.
Tre përpjekjet e mëparshme i kishin lënë plagë të thella. Djalin e tretë arriti ta pagëzonte me emrin Ilir; madje kishin thirrur edhe priftin. Por vogëlushi nuk jetoi gjatë. Hana e përcolli në një varr të vogël me kryq të bardhë dhe çdo të shtunë shkonte atje, ulej në gjunjë dhe qante në heshtje për birin që nuk pati fatin të rritej.
Mjekët e kishin paralajmëruar vazhdimisht: sëmundja e saj kronike e bënte shtatzëninë tepër të rrezikshme. Megjithatë, ajo dhe bashkëshorti i saj, Bardhyl Sinani, nuk hoqën dorë nga ëndrra për t’u bërë prindër.
Pas çdo lindjeje, përveç dhimbjes shpirtërore, i duhej të përballonte edhe mundimin fizik. Qumështi i mbushte gjoksin dhe duhej ta shtrydhte me zor. Në spital ua jepte grave të tjera që nuk kishin mjaftueshëm për foshnjat e tyre. Por kur kthehej në shtëpi, duhej të gjente mënyra për ta ndalur laktacionin – një proces i dhimbshëm dhe i rrezikshëm për dikë me diabet si ajo.
Edhe kësaj here kishte shpresuar deri në fund.
Por kur gjithçka mbaroi, heshtja në sallën e lindjes ishte therëse. Nuk u dëgjua asnjë e qarë. Mjekët u përpoqën me frymëmarrje artificiale, e goditën lehtë për ta nxitur të merrte frymë, por jeta nuk u kthye në atë trup të vogël.
Hana shpërtheu në lot. E dërguan në dhomën pas lindjes, ku pranë çdo shtrati qëndronte nga një krevat i vogël me rrota. Në secilin prej tyre dëgjohej frymëmarrja e lehtë e ndonjë foshnjeje. Vetëm pranë saj krevati ishte bosh. Ajo u kthye nga muri, që të mos shihte askënd.
Në mbrëmje sollën një paciente tjetër – një vajzë fare të re, jo më shumë se gjashtëmbëdhjetë vjeçe. Dukej e shpërfillur: flokët i kishte në gërsheta të trasha si dread, dhe manteli i madh i zbriste deri te thembrat. Gratë e tjera e panë me mosmiratim, por ajo nuk u shqetësua. U shtri dhe ra në gjumë menjëherë.
Pak më vonë, një infermiere solli foshnjën e saj dhe e vendosi me kujdes në krevatin e vogël, duke e kthyer anash.
– Eh, çfarë fati paske me nënën tënde, – murmuriti ajo me një ton të butë, duke i ledhatuar shpinën bebes që lëvizi lehtë dhe gogësoi.
Hana e ndiqte me sy. Sa e thjeshtë dukej për atë krijesë të merrte frymë, të jetonte, të gogësonte… edhe pse nëna e tij ishte vetëm një adoleshente e humbur. Pse fëmijëve të saj nuk u jepej i njëjti shans?
Rreth mesnate, dhoma u mbush me të qara të forta. Foshnja kërkonte ushqim, ndërsa nëna e tij flinte e shkujdesur. Pa hezituar, Hana u ngrit, e mori në krahë dhe shkoi te infermierja e turnit.
– A mund ta ushqej unë? Kam shumë qumësht, – tha me zë të ulët.
– Nëse e ëma nuk kundërshton, sigurisht, – u përgjigj ajo.
Kur u kthye, u ul dhe e vuri foshnjën në gji. Ai thithte me etje, sikur e ndiente se çdo çast ishte i çmuar. Pas pak, vajza u zgjua, fërkoi sytë dhe hodhi një sy nga dritarja.
– Është ende natë… Unë doja të largohesha.
– Të largohesh? – u habit Hana. – Po fëmija? Duhet të qëndrojë nën vëzhgim.
– Cili fëmijë? – tha ajo ftohtë. – Ah, ai… Nuk më duhet. Do të firmos heqjen dorë. Kam bërë mjaft për të.
Vajza doli drejt sportelit të infermiereve. Hana vazhdoi ta mbante të voglin, e ndihmoi të nxirrte ajrin dhe më pas e vendosi sërish në krevat. Në batanije varej një etiketë me emrin e nënës: “Klea Marku”.
Foshnja ishte rreth pesëdhjetë centimetra e gjatë dhe me peshë të rregullt për një të porsalindur të plotë. Askush nuk dinte kush ishte i ati.
Një psherëtimë e rëndë i doli Hanës. Bota i dukej e padrejtë. Në atë çast, Klea Marku u kthye në dhomë. As që e pa foshnjën; nisi të kontrollonte çantën e saj.
– Dreqi ta hajë, m’u mbaruan cigaret, – shfryu ajo dhe pa rreth e rrotull. – Ka ndonjë këtu?
Gratë tundën kokën. Ajo doli përsëri dhe nga korridori u dëgjua zëri i ashpër i infermieres:
– Këtu nuk është rrugë e lagjes! Kthehu në dhomë dhe mos të të shoh deri në mëngjes!
Klea u rikthye e pakënaqur, mërmëriti diçka nën zë dhe pas pak e zuri gjumi.
Në mëngjes, kryeinfermierja iu afrua Hanës dhe i kërkoi ta ndiqte në zyrë. Atje e prisnin shefja e repartit dhe disa mjekë të tjerë.
– Ulu, e dashur, – nisi drejtoresha me një zë të matur, ndërsa të tjerët shkëmbyen shikime domethënëse.