– Kemi një çështje delikate, – vazhdoi shefja e repartit me ton të përmbajtur. – Klea Marku ka firmosur heqjen dorë nga foshnja. Sipas procedurës, ne duhet ta dërgojmë djalin në Shtëpinë e Fëmijës. Megjithatë, nëse dëshironi, mund të paraqisni menjëherë kërkesë për birësim dhe fëmija do të mbetet me ju. Sinqerisht, shanset që të sillni në jetë një fëmijë biologjik të shëndetshëm janë të pakta, – përfundoi ajo me kujdes.
Hana mbeti pa fjalë. Zemra i ishte lidhur tashmë me vogëlushin; ajo e kishte ushqyer, e kishte mbajtur në krahë. Si do ta prisnin Bardhyli dhe Iliri një fëmijë që nuk ishte i gjakut të tyre? Pas një hezitimi të shkurtër, ajo pyeti me zë të ulët:
– A ka ndonjë mënyrë që ai të regjistrohet si fëmija im, sikur ta kisha lindur unë, pa kaluar nëpër birësim zyrtar?
Mjekët shkëmbyen shikime mes tyre.
– Çdo lindje, edhe rastet e rënda, regjistrohen në statistika, – sqaroi njëri prej tyre. – Por ekziston një zgjidhje tjetër. Nëse Klea pranon t’ju kalojë të drejtat me akt noterial drejtpërdrejt, procedura thjeshtohet. Duhet pak kohë. Ajo kërkon të dalë sot nga spitali, prandaj flisni sa më parë me të.
Hana u kthye me nxitim në dhomë. Klea po mblidhte sendet.
– Klea, të lutem, prit edhe pak. Dua ta marr djalin, por duhet të presim noterët. Firmos marrëveshjen, të lutem, – iu lut ajo.
Klea e pa me një buzëqeshje të shtrembër.
– Sa do më japësh? Një mijë lekë dhe rri edhe një ditë në këtë vend, – tha ftohtë.
– Do t’i kesh, vetëm mos u largo, – pranoi Hana pa u menduar gjatë.
Ajo u ul në shtrat dhe telefonoi një mikeshë për ndihmë. Brenda një ore, noteri mbërriti me dokumentet dhe në zyrën e mjekëve u nënshkrua marrëveshja.
– Po Bardhyli? A është dakord? – e pyeti shoqja me shqetësim.
– I kam thënë se foshnja jonë është në gjendje të rëndë, – u përgjigj Hana.
– Je e guximshme… Po sikur të mos ngjajë me ju? – nguli këmbë tjetra.
Hana uli sytë.
– Nuk e di nëse po bëj zgjedhjen e duhur. Por mjekët më thanë se mundësitë e mia janë të pakta. Kjo është një shans i vërtetë për të pasur një fëmijë.
Kur Bardhyli mori lajmin se ishte bërë baba, mezi mbajti lotët. E pyeti disa herë radhazi nëse ishte e vërtetë, sikur të kishte frikë se mos ishte ëndërr. Hana e siguroi se djali i tyre kishte ardhur në jetë.
Ai njoftoi menjëherë familjarët dhe miqtë. Urimet vërshuan nga të gjitha anët, bashkë me këshillat për ta festuar siç duhet ngjarjen. Derisa Hana të dilte nga materniteti, Bardhyli kishte ngritur disa dolli me radhë. Gëzimi e kishte marrë me vete.
Ta merrnin Hanën nga spitali erdhën prindërit e saj. Gjyshja e mori me kujdes foshnjën e mbështjellë dhe, sapo i pa fytyrën, qeshi me mall.
– Sa shumë i ngjan Bardhylit!
– Mami, si mund ta dallosh tani? Të gjithë të porsalindurit duken njësoj, – kundërshtoi Hana.
– Jo moj, jo. Ti e kishe hundën e hollë që ditën e parë. Ky do ta ketë si patate, tamam si i ati.
– Le t’i ngjajë Bardhylit, – buzëqeshi Hana. – Fundja, është djali i tij.
Dhoma e fëmijës, e mbetur bosh për gati gjashtë vjet, u mbush më në fund me zëra të vegjël. Vogëlushi ishte i paduruar, sidomos kur vinte puna te ushqimi. Nganjëherë, duke u përgatitur për ta ushqyer, Hana qeshte:
– Ç’je kaq i nxituar… – por ndalej në mes të fjalës.
Një mbrëmje Bardhyli e dëgjoi dhe pyeti:
– Po e thërret Drin?
– Po, Drin është emër i bukur, me peshë, – tha ajo me një ndjesi të lehtë emocioni.
Prej kohësh kishte ëndërruar që, nëse do të kishte djalë, do ta quante Drin. Dhe kështu ndodhi: ai u regjistrua si Drin Sinani.
Të gjithë vinin re sa shumë i përngjante Bardhylit. Babë e bir u bënë të pandashëm. Sapo mësoi të ecte, Drini e ndiqte të atin kudo, si hija pas trupit.
Mjaftonte që Bardhyli të ulej përpara televizorit dhe i vogli vraponte, ngjitej në gjunjët e tij dhe shtrihej rehat, duke u zgjatur përgjatë këmbëve të të atit. Shpesh e çonin sërish në krevatin e tij, por pas pak ai kthehej përsëri.
Dy vjet e gjysmë më vonë, Hana mbeti sërish shtatzënë. Këtë herë nuk e përjetoi frikën e dikurshme. Duke parë Bardhylin dhe Drinin që qeshnin e luanin bashkë, ajo ndiente një qetësi të thellë. Shtatzënia e pestë kaloi pothuajse pa u ndier, e mbushur me një shpresë të re që po merrte formë dita-ditës.