Shtatzënia kaloi aq lehtë, sa Hana mezi e kuptoi kur erdhi dita e lindjes. Në fund të atyre muajve të qetë, në jetë erdhi një vajzë e shëndetshme, me zë të fortë dhe sy të kthjellët. Gëzimi i Hanës ishte i papërshkrueshëm. I vetmi peng që i mbeti në zemër ishte fakti që nuk mund ta ndante plotësisht me Bardhylin emocionin e thellë që ndiente, megjithëse edhe ai ishte i lumtur pa masë. Tani shtëpia e tyre dukej e plotë: nënë, baba, një djalë dhe një vajzë.
Vogëlushes i vunë emrin Elira. Për Hanën, ky emër përfaqësonte triumfin mbi dhimbjet dhe humbjet e së shkuarës; për Bardhylin, tingëllonte fisnik, si emër mbretëreshash.
— Ja ku e kemi mbretin Drin dhe tani edhe mbretëreshën Elira! — bënte shaka ai me krenari.
Drini u lidh menjëherë me të motrën. Në fillim e shihte si një lodër të re që kishte ardhur papritur në shtëpi, por shumë shpejt kuptoi se ishte një qenie e vogël që kishte nevojë për përkujdesje. Nëse biberoni i binte përtokë, ai vraponte ta merrte. Kur Elira qante, i afrohej djepit dhe e tundte lehtë, duke u përpjekur ta qetësonte.
— Mami, po vjen apo jo? Ajo po qan! — thërriste herë pas here me shqetësim të sinqertë.
Edhe nëna e Hanës ishte e mahnitur pas nipërve. I quante “arinjtë e mi të vegjël” dhe mezi ndahej prej tyre. I fotografonte pa pushim: herë me babain, herë me nënën, herë secilin më vete, duke mbushur telefonin me kujtime.
Një pasdite, kur gjithçka dukej e zakonshme, telefoni i Hanës ra nga një numër i panjohur. Zëri në anën tjetër u prezantua si noter dhe tha se po e kontaktonte në emër të Nexhat Çukos. Sipas tij, zotëria në fjalë dëshironte të diskutonte me të një çështje trashëgimie.
Hana mbeti pa fjalë. Çfarë trashëgimie? Cili zotëri? Ajo nuk kishte pasur kurrë të afërm të pasur. Dhe nëse bëhej fjalë për diçka serioze, pse nuk kishin marrë në telefon nënën e saj?
Pastaj një mendim i rrufeshëm e përshkoi: Nexhat Çuko… mos vallë ishte babai i Klea Markut, nënës biologjike të Drinit? Zemra filloi t’i rrihte me forcë. Çfarë kërkonin tani? Dhe a ishin vërtet aq të nderuar, kur vajza e tyre kishte jetuar rrugëve?
Frika e pushtoi. Po sikur të zbulonin gjithçka? Po sikur t’i tregonin Bardhylit për birësimin? Familja e saj e lumtur mund të tronditej. Jo, kjo nuk duhej lejuar. Duhej të shkonte vetë, të sqaronte situatën dhe të kërkonte t’i linin të qetë.
Drinin e la te nëna, mori Elirën në karrocë dhe u nis me taksi drejt adresës që i kishin dhënë.
Në zyrën noteriale e priti një burrë rreth të pesëdhjetave, shtatshkurtër, me tipare që iu dukën çuditërisht të njohura. Sapo pa Hanën me foshnjën në krahë, ai ngriti duart me shqetësim.
— Më falni, nuk paskeni me kë ta lini beben? Nuk doja t’ju vija në siklet.
— Nuk ka problem, — ia ktheu ajo qetë. — Na bën mirë edhe një shëtitje. Më tregoni, përse më keni thirrur?
— Ju siguroj se nuk kam ndërmend t’ju trazoj jetën, — tha burri me një buzëqeshje të lehtë. — Jam Nexhat Çuko.
— Hana Dervishi, — u prezantua ajo, duke i zgjatur dorën. — Çfarë lidhjeje keni me ne?
Ai mori frymë thellë.
— Ju jeni nëna birësuese e nipit tim. Vajza ime… — ndaloi për një çast dhe fshiu sytë. — U largua nga shtëpia që e re. U end me grupe muzikore, jetoi pa qëndrueshmëri. Më shumë se tre vjet më parë lindi një djalë dhe, sipas asaj që mësova nga një koleg noter, hoqi dorë prej tij duke ia kaluar kujdestarinë një familjeje. Para pak kohësh ajo ndërroi jetë nga mbidoza. Më la pas një nip, të cilin nuk mund ta afroja pranë vetes në mënyrë të drejtpërdrejtë.
Nga xhepi nxori një fotografi. Në të, një vajzë me flokë të errët dhe buzëqeshje të bardhë shikonte drejt objektivit. Hana mezi e njohu tek ajo vajzën me dredha në flokë që dikur kishte hequr dorë nga foshnja e saj.
Kur ngriti sytë nga fotografia, vuri re diçka tjetër: hunda e Nexhatit ishte pothuajse identike me atë të Drinit.
— Ah, jam bërë plak sentimental, — tha ai me një buzëqeshje të turpshme. — Nipit tim i ka mbushur tre vjet, apo jo? Duhet të flasë tashmë?
— Po, flet shumë, — u përgjigj Hana me kujdes.
— A keni ndonjë fotografi të tij?
Ajo hapi telefonin dhe i tregoi disa pamje. Nexhati i pa me vëmendje, me një dritë të veçantë në sy.
— Djalë i bukur… më duket sikur e kam parë diku këtë fytyrë, — murmuriti ai.
“Hunda juaj, buzëqeshja juaj”, mendoi Hana, por nuk tha asgjë, ende e pasigurt për arsyen e kësaj ftese.
Pas një heshtjeje të shkurtër, Nexhati u drejtua sërish nga ajo.
— Nuk dua t’ju mbaj gjatë. Nuk kam më fëmijë të tjerë dhe gjatë jetës kam arritur të krijoj një pasuri të konsiderueshme. Jam këshilluar me juristin tim për hartimin e një testamenti, në mënyrë që gjithçka të ndahet me drejtësi.